บทที่ 472 พึ่งพากำลังตนเอง

หมอให้ยาจินชวงกับเฟิงมู่หยวน ส่วนฉืออู่ก็ตามหมอกลับไปที่โรงหมอเพื่อรับยา

หมิงโร่มองไปที่เฟิงมู่หยวนอย่างเย็นชา เจอกันคราวก่อนคืออย่างน้อยครึ่งเดือนที่แล้ว ผิวหน้าที่เดิมทีซีดเผือดตอนนี้กลายเป็นสีเทาขาว เบ้าตาลึกโบ๋ ร่างกายซูบผอม มองดูช่างเป็นบุรุษที่น่าสงสารยิ่งนัก

แต่กระนั้นการกระทำทั้งหมดนี้เป็นการรนหาที่ตายของเขาเอง กลับกันหมิงโร่ไม่เห็นอกเห็นใจเขาเลย นางเป็นคนที่รักการแก้แค้นมากที่สุด

นี่คือสารเลวที่คิดจะใช้หนอนกู่กัดน้องห้าของนาง อย่างน้อยก็คือ “พยายามทำร้าย” จะต้องถูกตัดสินจำคุกอย่างน้อยสามปี

ซือห้าวเฉินมอบหมายทหารสองคนให้เฝ้าอยู่ที่นี่ ก่อนจะพาหมิโร่ออกไป

พ่อครัวบนเรือมีฝีมือมาก หมิงโร่ชอบซุปซี่โครงหมูรากบัวในมื้อเย็น นางดื่มจนหมดชาม จนอิ่มแปล้

หมิงโร่เดินย่อยอยู่บนดาดฟ้าเรือ ซือห้าวเฉินยืนพิงราวบันไดและมองออกไปไกลๆ มองจันทร์ฉายแสงสะท้อนในสายน้ำ

ขุนนางกรมพิธีการและหงหลูซื่อสามคน แม้ว่าจะไปที่ร้านเหล้าดื่มเหล้าบุปผา แต่ก็ไม่กล้าอยู่ค้าง จึงเดินโซเซกลับมา

ทั้งสามคนขึ้นเรือมาด้วยร่างที่โอนเอน เมื่อเห็นหยุนชินอ๋องและพระชายาอยู่บนดาดฟ้าเรือ ก็ได้สติทันที ฤทธิ์เหล้าหายไปเกือบครึ่ง และรีบทำความเคารพ

ซือห้าวเฉินยกมือขึ้นเพื่อบอกให้พวกเขารีบลงไป อย่ารบกวนพระชายาของเขา

หลังตากกลับมาจากดื่มเหล้าแล้วบังเอิญเจอพระชายา พวกเขาก็รู้สึกโชคไม่ดี ผิวหนังบนตัวแน่นไปหมด

ทหารที่เฝ้าเฟิงมู่หยวนก็รีบวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นผู้เป็นนายก็รีบรายงาน “ท่านอ๋อง องครักษ์ผู้นั้นตัวร้อนมาก แม้แต่ยาลดไข้ก็ใช้ไม่ได้ผล และตอนนี้ตัวเขาก็เกิดอาการชัก...”

หมิงโร่ขยิบตาให้ซือห้าวเฉิน ซือห้าวเฉินก็เดินลงไปที่ท้ายเรืออย่างไม่รีบร้อน หมิงโร่ก็รีบตามไป

หมิงโร่มองดูอาการขององครักษ์คนนั้นอย่างใจเย็น จากนั้นก็เดินออกจากห้อง ให้ยาแก้อักเสบสองสามเม็ดกับชูอี บอกวิธีการใช้ยา ให้เขากินยาตรงเวลา

ซือห้าวเฉินเห็นว่าเฟิงมู่หยวนอยู่ในสภาพดีจึงกล่าวว่า “หมอบอกว่าเจ้าต้องพักอย่างน้อยครึ่งเดือน ข้าจะเดินทางต่อในเช้าวันพรุ่งนี้ ส่วนเจ้า จำเป็นต้องหาสถานที่พักฟื้นหรือ?”

“ไม่จำเป็น ข้า...รบกวนหยุนชิงอ๋องพาข้ากลับไปด้วย” เฟิงมู่หยวนอยากจะบอกว่าตนเจอพรรคผีร้ายลอบสังหารหลายครั้ง แต่เกรงว่าหยุนชินอ๋องจะคิดว่าเขานำพาความยุ่งยากมาให้ พอคิดๆ แล้วจึงกล่าวว่า “หลังจากไปซีคัง มู่หยวนจะตอบแทนเจ้าอย่างงาม”

ซือห้าวเฉินยังคงนิ่งเฉย เขาเอ่ยอย่างเฉยชา “เดินทางด้วยเรือ เร่งรีบเดินทางก็ดูจะลำบาก ถ้าเจ้าไม่ไหว ก็ให้คนมาบอกข้า ข้าสามารถให้เจ้าลงจากเรือและหาที่พักรักษาตัวได้”

เฟิงมู่หยวนตอนนี้ถ้าถูกตีก็ตายแล้ว จึงไม่อยากลงเรือ กลับเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ขอบใจหยุนชินอ๋องมาก”

ซือห้าวเฉินออกจากมาจากห้อง เห็นพระชายาของเขารออยู่ในบนดาดฟ้า “กลับไปเถอะ ลมแรงมากแล้ว”

“อืม” หมิงโร่ถูกสามีจูงมือกลับไปที่ชั้นสองของเรืออย่างว่าง่าย

จวินเช่อและเหยียนเจาไป๋กลับมาที่ห้องแล้ว มีเพียงอะยวนเท่านั้นที่ถือตะเกียงและรออยู่ที่นั่น เมื่อเห็นผู้เป็นนายกลับมา เขาจึงรีบทักทาย “นายหญิง ท่านอ๋อง”

“พวกเราจะพักผ่อนแล้ว เจ้าเองก็ไปพักผ่อนเถอะ”

“ใช่” อะยวนส่งพวกเขากลับห้อง แล้วกลับเข้าไปในห้องนอนของตน

“สาวใช้ของเจ้ามีประโยชน์มากทีเดียว” ซือห้าวเฉินแปลกใจเล็กน้อย สาวใช้คนนี้ดูเหมือนจะมีนิสัย 'แข็งกระด้าง' แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด นางได้รับการฝึกฝนให้เป็นสาวใช้มาตั้งแต่เด็ก ยิ่งกว่านั้น นางยังทำให้คนรู้สึกเรียบง่าย ดวงตาของนางบริสุทธิ์ แน่วแน่ หากให้นางไปตาย นางก็จะเชื่อฟังคำสั่งอย่างซื่อสัตย์และกล้าหาญ