บทที่ 471 สลัดไม่พ้น

ซือห้าวเฉินหมุนจานเบาๆ ในที่สุดเข็มทิศก็ชี้ไปที่มังกร หมิงโร่ปิดปากหัวเราะ ห่างไกลกว่านางเยอะ

ซือห้าวเฉินหมุนอยู่สองรอบ ทุกครั้งก็หยุดอยู่ที่มังกร

ชายชราที่กำลังใช้น้ำตาลวาดรูปตกใจมาก มังกรตัวนั้นใหญ่ที่สุดสิบสองราศี และมันใช้น้ำตาลเยอะกว่า ด้วยเหตุนี้ ตอนที่เขามองวงล้อ ตำแหน่งมังกรจะเบาที่สุด และง่ายที่จะเลื่อนผ่าน โชคของคุณชายคนนี้คืออะไรกันแน่ เขาไม่สามารถวาดมังกรสองตัวในแผงขายของวันเดียวได้ ตอนนี้ต้องวาดสามตัวแล้ว

ชายชรามองไปที่เศษเงินนั้น เพียงพอจะหมุนได้สิบครั้ง เขาถามว่าต้องการให้ต้มน้ำตาลเพิ่มหรือไม่ “คุณชาย ท่านจะหมุนอีกสองสามรอบหรือไม่?”

ซือห้าวเฉินคิดว่าการหมุนวงล้อมันไม่ได้ยากที่จะควบคุมขนาดนั้น สุดท้ายก็คิดวิธีออก “ไม่ต้องหาเงินแล้ว วาดเสือออกมา”

“ได้ๆ” คราวนี้ได้เพิ่มอีกกี่ร้อยเหวิน ชายชรารีบตอบ “ท่านยังอยากได้อะไรหรือไม่ ข้าวาดให้ท่านได้หมด”

ซือห้าวเฉินมองไปที่หมองโร่ “อยากได้อะไรอีกหรือไม่?”

หมิงรั่วส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม “กินน้ำตาลมากไม่ดี”

เมื่อถึงตรอกที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ หมิงโร่นำขนมน้ำตาลรูปมังกรและเสือเข้าไปในห้วงกาลเวลา จากนั้นก็เดินเล่นพร้อมกับกัดกระต่ายน้อยที่หมุนได้ในตอนแรก กรุบๆ หวานมาก

หมิงโร่ยกน้ำตาลไปตรงหน้า “อยากลองหรือไม่?”

ซือหมิงห้าวกัดนิดหน่อย คิ้วที่สง่างามขมวดเล็กน้อย ขนมน้ำตาลนี่หวานเกินไปสำหรับซือหมิงห้าว

แผ่นดินเจียงหนานนั้นเดิมทีก็อุดมสมบูรณ์อยู่แล้ว วันนี้สถานที่ที่หยุดพักก็คือเมืองหลวง ทั้งสองคนได้ชิมขนมต่างๆ ในขณะที่เดินเล่นไปรอบๆ พอเห็นอาหารสดของกินเล่นก็อยากจะซื้อ ได้ชิมเค้กที่รสชาติสุดยอดก็ซื้อมาหลายชุด จากนั้นก็วางไว้ในพื้นที่อาหารของห้วงกาลเวลา

ทั้งสองคนถือถุงใบใหญ่และถุงใบเล็กหาร้านอาหารกินข้าวเที่ยง เมื่อพวกเขาออกมา พวกเขาก็ซื้อขนมไปฝากพี่ห้าและศิษย์น้อง ก่อนจะกลับไปทีเรือ

หลายคนในกรมพิธีการและหงหลูซื่อชิงรู้ว่าพรุ่งนี้จะออกแต่เช้าตรู่ ดังนั้นจึงขึ้นฝั่งไปเดินตลาด

จวินเช่อและเหยียนเจาไป๋ไม่ได้ออกไปด้วย กำลังดื่มชาเล่นหมากรุก เปิดหน้าต่าง แสงอาทิตย์ตกกระทบที่ร่างของคนทั้งสอง มองดูแล้วช่างอบอุ่นและงดงาม

“ข้าซื้อของกลับมาด้วย” หมิงโร่เอาขนมมาแยกใส่จานแล้ววางตรงหน้าทั้งสองคน “ถั่วแดงกวนใส่งาขาว เซาปิ่งไส้งาดำ”

“ขอบใจศิษย์น้อง” จวินเซ่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“น้องเก้าออกไปเที่ยวด้วยตัวเอง ไม่พาพี่ไปด้วย” เหยียนเจาไป๋มองน้องสาวของตนด้วยความน้อยใจ

“ท่านก็ออกไปเที่ยวเองได้ เห็นมีคนโยนดอกไม้ยูโรเปีย ก็เลยวิ่งไป ไม่อย่างนั้นถ้าถูกคนแย่งไป คงต้องส่งตัวเป็นลูกสะใภ้ถึงหน้าประตู” หมิงโร่กล่าวอย่างจริงจัง

“ฮ่า” เหยียนเจาไป๋ตลกนัก

“นี่ถือเป็นประสบการณ์ที่มีค่า ไม่เชื่อก็แล้วไป” หมิงโร่ลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องนอน

“นายหญิง กลับแล้วหรือ” อะยวนเพิ่งจะซักผ้าเสร็จ กำลังยกอ่างไม้จะออกไป

“อือ ข้าเอาขนมดอกบัวมาให้เจ้าด้วย” หมิงโร่ตอบแล้วก็กลับไปที่ห้องนอน

“ขอบคุณนายหญิง” อะยวนออกไปตากผ้าอย่างมีความสุข

หมิงโร่กลับไปถึงห้องนอนก็คิดจะงีบสักครู่

อะยวนที่ตากผ้าอยู่ข้างนอกเสร็จแล้วก็ยกน้ำร้อนเข้ามา “นายหญิง ท่านหวีผมล้างหน้าล้างตาเสียหน่อยเถอะ”

“อืม” หมิงโร่ล้างหน้าแล้ว ก็เอาขนมให้อะยวน “ข้าจะนอนสักพัก ถ้าเจ้าอยากลงเรือไปเที่ยวก็เรียกฉืออู่ไปด้วย”

“บ่าวไม่ไปเจ้าค่ะ” อะยวนส่ายหัว