บทที่ 480 มันคือบททดสอบ

“เจ้าค่ะ” ขุนนางหญิงทำท่าทาง แล้วสาวใช้ในบ้านก็เริ่มนำอาหารมาวาง

แขกไม่ทราบว่าองค์หญิงลั่วหลิงกำลังรอหยุนชินอ๋องแห่งตงเหิง พวกเขาคิดเพียงว่านางกำลังรออ๋องหยวนเพราะ ทันทีที่คำแสดงความยินดีจากจวนอ๋องหยวนมาถึง งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้น

อย่างไรก็ตาม ทุกคนก็แปลกใจเล็กน้อยเช่นกัน อ๋องหยวนเป็นพี่ชายขององค์หญิงลั่วหลิง และมันก็แปลกเล็กน้อยที่ผู้คนในกรุงฮวาไม่ได้มาที่งานเลี้ยงวันเกิดของ องค์หญิงลั่วหลิง

มีคนที่ครุ่นคิดมากกว่านั้น -- ข้าได้ยินมาว่าฮ่องเต้ประชวรหนักหนัก และเมื่อเห็นอ๋องหยวนไปเฝ้าอยู่ในวังไม่ห่างเช่นนี้ อาจเป็นฮ่องเต้... ไม่ดีแล้วหรือ?

งานเลี้ยงวันเกิดขององค์หญิงลั่วหลิงจบลงด้วยบรรยากาศที่หดหู่อย่างอธิบายไม่ถูก อารมณ์ขององค์หญิงลั่วหลิงไม่ค่อยดีนัก และก็หงุดหงิดมากขึ้น

หยุนชินอ๋องแห่งตงเหิงทำเกินไปจริง ๆ แม้ว่าคนจะไม่มา แค่ส่งของขวัญแสดงความยินดีก็ยังถือว่ามีความรู้สึกของมนุษย์แล้ว

แต่นี่รับคำเชิญราวไปกับว่าไม่เห็นมัน และไม่ให้องค์หญิงเพียงคนเดียวแห่งซีคังอย่างนางได้อยู่ในสายตาเลย

องค์หญิงลั่วหลิงกลับมาที่ห้องบรรทมอย่างดุดัน ชายร่างเพรียวที่มีใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาทักทาย ก็ได้กลิ่นสุราบนร่างกายขององค์หญิงลั่วหลิง: “องค์หญิง ให้ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่านเถอะ”

องค์หญิงลั่วหลิงยืนนิ่งและอ้าแขนออก

ชายผู้นั้นค่อยๆ ถอดชุดนางในออกอย่างระมัดระวัง และสุดท้ายก็เหลือเพียงกางเกงชั้นในสีอ่อนเท่านั้น ซึ่งเข้ากับเรือนร่างที่สง่างามขององค์หญิงลั่วหลิงมาก

องค์หญิงลั่วหลิงหยิกคางของชายผู้นั้นทันที นัยน์ตาเต็มไปด้วยหมอกหนา น้ำเสียงของนางก็ดุร้าย: “ข้าไม่งามหรือ?”

ชายผู้นั้นตกใจ และตอบอย่างสั่นเครือว่า “องค์หญิงเป็นผู้หญิงที่งามที่สุดในโลก...”

“หึ…” จู่ๆ องค์หญิงลั่วหลิงก็ผลักชายผ็นั้นออกไป ผู้ชายจะพูดคำโกหกเหล่านี้เพื่อเอาใจนางเท่านั้น

ชายผู้อ่อนแอล้มลงกับพื้น แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเขาทำผิดอะไร เขาทำได้เพียงยอมรับความผิดพลาดของเขา: “บ่าวสมควรตาย องค์หญิงได้โปรดลงโทษบ่าวด้วย”

“เจ้า...พวกเจ้า...ควรถูกลงโทษ!” องค์หญิงลั่วหลิงหยิบหวายเรียวจากชั้นวางแล้ว ตีลงบนมือเล่นๆ

เมื่อชายผู้นั้นเห็นหวาย สีหน้าของเขาก็นิ่งเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะลง

“ฮึ่ม!” องค์หญิงลั่วหลิงหวายออกไปข้าง ๆ และแทนที่ด้วยแส้หนาม

ทันทีที่แส้ฟาดลงไป หนามก็ฉีกเสื้อผ้าจนขาด คราบเลือดปรากฏขึ้นบนหลังของชายผู้นั้นทันที

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คาดหวังว่าองค์หญิงลั่วหลิงจะให้มือที่โหดเหี้ยมเช่นนี้แก่เขา เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด คนทั้งคนล้มลงอยู่บนพื้น

องค์หญิงลั่วหลิงไม่หยุด แส้ฟาดลงตรงหลังชายผู้นั้นทีละครั้ง จนทั้งห้องนอนเต็มไปด้วยกลิ่นเลือด

นางทิ้งแส้ในมือ เหยียบบนหลังที่เปื้อนเลือดของชายผ็นั้น แล้วเดินตรงไปที่เตียง กระดิงทองคำตรงข้อเท้าทำให้เกิดเสียงที่คมชัดขณะที่เดิน ทิ้งไว้ซึ่งรอยเท้าเปื้อนเลือด

องค์หญิงลั่วหลิงรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ นางใช้มือประคองศีรษะและเอนกายลงบนเตียงในลักษณะชวนสิเน่หา

เป็นเรื่องที่น่าสนใจมากที่ได้เห็นผู้ชายตกลงไปในบ่อเลือดราวกับปลาที่เกยตื้น นางชอบดูพวกเขาถูกเฆี่ยนแต่ไม่กล้าที่จะต่อต้าน และยังชอบความรู้สึกที่ได้เหยียบเท้าลงบนผู้คนอีกด้วย

นิ้วขาวเนียนของนางกำขวดแก้วไว้ เลือดสองสามหยดจึงหยดลงบนนิ้ว ซึ่งแห้งจนเป็นสีสนิมแล้ว

นอกจากนี้ยังมีเกลียวสีสนิมจำนวนมากในขวดแก้ว หากมองดีๆเส้นสายเล็กจะดิ้นเล็กน้อย

องค์หญิงลั่วหลิงห่อขวดแก้วในฝ่ามือ นี่คือ กู่เชื่อมชีวีที่พ่อหมอมนต์ดำดึงออกมาจากปลายนิ้วและเลือดแห่งชีวิตของนาง

ตราบใดที่หยุนชินอ๋องดื่มมัน เขาจะตกหลุมรักนาง

เมื่อถึงตอนนั้น แม้ว่านางต้องการจะรับสมัครหยุนชินอ๋องเป็นราชบุตรเขย เขาก็ตกลงอย่างมีความสุข...

เจ็ดวันต่อมา จะเป็นงานเลี้ยงฉลองพระชนมายุครบ 60 ชันษาของฮ่องเต้เซิ่ง

หมิงโร่สวมชุดผ้าผ้าลายริ้วสีม่วงพร้อมเครื่องประดับแก้วใสครบชุด นางดูมีเกียรติและลึกลับ ซึ่งทำให้คนไม่กล้ามองโดยตรง