บทที่ 481 ข้าหมดจอก ส่วนท่านตามสบาย

เมื่ออ่านราชโองการการสถาปนาฮ่องเต้แล้ว งานเฉลิมฉลองก็เริ่มขึ้นอย่างทางการ

อาหารเลิศรสแต่ละอย่างก็ทยอยขึ้นโต๊ะ ของขวัญวันพระบรมราชสมภพจำนวนมากก็ถูกนำขึ้นทูลเกล้าฯ

ทางเป่ยฉือยังคงใช้โอสถต่าง ๆ เป็นของขวัญ แต่นอกจากยาวิเศษสามอย่างนั้นแล้ว ครั้งนี้ยังส่งปรมาจารย์หมอยามากลั่นโอสถเสว่หยุนให้กับฮ่องเต้ซีคังเป็นพิเศษด้วย

เห็นว่ากลั่นจากเห็ดทิพย์เลือดกับหยุนเซียงเฉ่า ช่วยยืดอายุขัย

หมิงโร่่เอียงคอมองอ๋องตุนที่นำสิ่งของเข้ามาตามเสียงประกาศ ยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย——คนผู้นี้ดูแล้วไม่เหมือนชาวเป่ยฉือเลย

สีผิวของเป่ยฉืออ๋องตุนขาวมาก โครงหน้าเข้ม ดวงตาเป็นสีเทาอมฟ้า สวมเสื้อคลุมพญางูสีมุก มงกุฎหยกขาว ถ้ามองอย่างละเอียดจะเห็นว่าสีผมก็ไม่ใช่สีดำบริสุทธิ์ เหมือนปนด้วยสีน้ำตาลแดง……

มือถูกหยิกเบา ๆ หมิงโร่่มองแฟนหนุ่มอย่างไม่เข้าใจใช้สายตาถาม——มีอะไรเหรอ？

ซือห้าวเฉินจำได้ว่าชายาน้อยสนใจชาวต่างชาติมาก รูปร่างหน้าตาของเป่ยฉืออ๋องตุนผู้นี้ทำไมดูยังไงก็เหมือนชาวต่างชาติ。

สายตาของซือห้าวเฉินเผยให้เห็นกลิ่นอายที่อันตราย： “เขาดูดีเหรอ？”

“ก็ไม่ได้ขี้เหร่” หมิงโร่่บอกตามความจริง “แต่ก็ดูดีกว่าชาวเป่ยฉือคนอื่น”

“ขี้เหร่ก็ยังดูอยู่ได้ตั้งนาน” ซือห้าวเฉินหยิกนิ้วแม่หนู

“แค่รู้สึกว่า หน้าตาเขาต่างจากคนอื่นเท่านั้นเอง” หมิงโร่่หยักไหล่ คิดว่าเป่ยฉืออ๋องตุนน่าจะเป็นลูกครึ่ง

ขณะที่องค์หยุนชินอ๋องกระซิบข้างหูชายาน้อยก็ถูกเรียกชื่อ

เมื่อเป่ยฉืออ๋องตุนมาถึงท้องพระโรง ก็ยิ้มให้ซือห้าวเฉินอย่างอบอุ่น： “ข้าจะแสดงเกาทัณฑ์ทะลวงรูกษาปณ์ระยะสิบจั้งให้ฮ่องเต้เซิ่งดู ได้ยินว่าฝีมือเกาทัณฑ์ของหยุนชินอ๋องยอดเยี่ยม ไม่ทราบว่าสนใจจะประลองกับข้าสักครั้งหรือไม่？”

“ ‘เกาทัณฑ์ทะลวงรูกษาปณ์ระยะสิบจั้ง’ ……ไม่สนใจ……” สายตาดูถูกของซือห้าวเฉินตรงไปตรงมา

“หืม？” เป่ยฉืออ๋องตุนก็ไม่ลดละ “เช่นนั้นหยุนชินอ๋องสนใจอะไร？” อ๋องตุนเชื่อมั่นในฝีมือเกาทัณฑ์ของตัวเองมาก เขาถูกขนานนามว่าเป็นมือเกาทัณฑ์ขั้นเทพแห่งที่ราบทุ่งหญ้า

“ ‘เกาทัณฑ์ทะลวงเมล็ดถั่วเหลืองระยะร้อยจั้ง’ ยังน่าสนกว่า” ซือห้าวเฉินตอบอย่างไม่แยแส

ดวงตาหมิงโร่่ส่องประกาย ว๊าว แฟนหนุ่มเข้าใจเล่นจริง ๆ ‘ทะลวงตำรา’ ได้ด้วย ！ แล้วพานางทะลวงกลับไปยังปัจจุบันได้มั๊ยนะ？

เดิมทีซือห้าวเฉินขี้เกียจสนใจเป่ยฉืออ๋องตุน แต่พอเห็นชายาน้อยดูสนใจก็กลับคึกคักขึ้นมา

“อะไรคือ’ เกาทัณฑ์ทะลวงเมล็ดถั่วเหลืองระยะร้อยจั้ง’ ？” เป่ยฉืออ๋องตุนทำหน้างง มันคือของเล่นใหม่อะไร？

ซือห้าวเฉินส่งสายตา วันนี้เป็นฉืออู่องครักษ์ประจำตัวรีบอธิบายทันควัน

“ที่เรียกว่า’ เกาทัณฑ์ทะลวงเมล็ดถั่วเหลืองระยะร้อยจั้ง’ ก็คือเลือกขนาดเมล็ดถั่วเหลืองที่เหมาะสมเลี่ยมลงไปในรูกษาปณ์ ห้อยเหรียญกษาปณ์ในระยะร้อยจ้าง แล้วยิงเกาทัณฑ์ให้ลงเมล็ดถั่วที่เลี่ยมอยู่ในรูกษาปณ์”

เป่ยฉืออ๋องตุนเขม่นมุมปาก ระยะร้อยจ้าง——อย่าว่าแต่เมล็ดถั่วเหลืองเลย แค่เหรียญกษาปณ์ก็เห็นไม่ชัดแล้ว！

อยู่ ๆ ก็รู้สึกอยากขุดหลุมฝังความคิดของตัวเองขึ้นมาว่านี่มันอะไรกัน……

เป่ยฉืออ๋องตุนคิดกลับกัน ขนาดตัวเองยิงไม่เข้าแล้วหยุนชินอ๋องจะยิงเข้าหรือ

ที่เขาพูดถึงการประลองที่เป็นไปไม่ได้ก็แค่อยากให้เขารู้ว่ายากจะได้ถอนตัวสินะ

เพื่อรักษาหน้าถึงกับยอมให้ตัวเองต้องแพ้เหรอไง？

“ได้ ข้าจะประลองเกาทัณฑ์ทะลวงเมล็ดถั่วเหลืองระยะร้อยจั้งกับหยุนชินอ๋อง！” อ๋องตุนทำท่าผยองอย่างกับจะทะยานขึ้นฟ้า

ฮ่องเต้เซิ่งก็สนใจ’ เกาทัณฑ์ทะลวงเมล็ดถั่วเหลืองระยะร้อยจั้ง’ รีบให้กุ้ยกงกงไปเตรียมเกาทัณฑ์ เหรียญกษาปณ์ เป้าธนู……

ขณะอยู่ในขั้นตอนเตรียมการ ถึงได้พบว่าระยะไกลที่สุดในท้องพระโรงก็คือยี่สิบจ้าง ซึ่งไม่ถึงร้อยจ้าง กุ้ยกงกงก็กุลีกุจอกราบทูลรายงาน ต่อให้วางเป้าธนูไว้ที่ชานชาลานอกท้องพระโรงก็มีระยะแค่ห้าสิบจ้าง