บทที่ 489 ใจป้ำเหมือนเดิม

รถม้าออกจากตำบล เดินทางประมาณครึ่งชั่วยามก็เข้าสู่ ‘ยอดเขา’ แห่งตำหนักหยุนจง

หมิงโร่่มีบางอย่างที่คาดไม่ถึง นางจำได้ว่าคราวก่อนตอนลงเขาผ่านป่าเขาวงกต ต้องเดินอยู่สามถึงสี่ชั่วยาม

จวินเช่อมองออกว่าหมิงโร่่สงสัยจึงคลายความสงสัยให้นาง： “นอกหุบเขาตั้งค่ายกลเอาไว้ เข้าออกต้องใช้เส้นทางต่างกัน”

“อ้อ” หมิงโร่่พยักหน้า “ถ้าไม่มีคนนำทาง ข้าต้องหลงทางแน่”

หลิงหลงกระพือปีกเล็กน้อย：ท่านแม่วางใจ ลูกเดินครั้งเดียวก็จำทางได้

หมิงโร่่รู้สึกพึงพอใจ เด็กน้อยที่ตัวเองเลี้ยงดูมา เป็นเจ้าหนูน่ารักที่ช่างเข้าอกเข้าใจคนอื่น

เว่ยโป๋ยังคงสนุกไม่รู้เหนื่อยกับการเกาชายเสื้อของศิษย์พี่ เกาจนซ้ายขวาตะเข็บหลุด ดูแล้วเป็นแฟชั่น

จวินเช่อเห็นศิษย์น้องมองดูชายเสื้อของเขา พอเขามองตามถึงเพิ่งรู้ว่าเว่ยโป๋ทำ

จึงหิ้วเจ้าตัวน้อยขึ้นมา： “ข้าว่าเจ้า ต้องตัดเล็บหน่อยแล้วล่ะ”

หมิงโร่่ไม่ใจดีหยิบกรรไกรออกมาจาก ‘ชายเสื้อ’ ยื่นให้ศิษย์พี่

“จึ ๆๆ……” จิ้งจอกเงินน้อยทำขนพองอีกแล้ว ขนกลมพองในเสี้ยววินาที

“อยู่ไม่นิ่งระวังจะตัดกรงเล็บของเจ้าทิ้ง” จวินเช่อจับกรงเล็บของเว่ยโป๋ ไม่นานก็ตัดเล็บออกหมด

หมิงโร่่ลูบขนที่กลมพอง เว่ยโป๋ด่าว่าหมิงโร่่ที่มอบเครื่องมือลงทัณฑ์： “จึ ๆ……จึ ๆ……”

“ตัดเล็บแล้วแถมกอดด้วย เว่ยโป๋ต้องขอบคุณข้าแน่นอน” น้ำเสียงของหมิงโร่่ดูแน่ใจมาก

“เหอะ หึ ๆ” ซือห้าวเฉินขำภรรยา ขนพองเป็นก้อนกลมขนาดนั้น แม่หนู่มองเป็น ‘ขอบคุณ’ ได้ยังไง？

พอเว่ยโป๋ฟังคำพูดของหมิงโร่่ ขนก็เรียบลงไปเยอะ เล็บมีค่า การกอดยิ่งมีค่ามากกว่า！

รถม้าเร่งเดินทางจนมาถึงครึ่งทางของยอดเขาหลิงหยุนจึงหยุดลง นายท่านที่ปกติไม่สนใจแต่งเนื้อแต่งตัว กลับเปลี่ยนชุดที่ลูกศิษย์ตัดใหม่ให้เขา รัดผมด้วยรัดเกล้าบัวขาวหยก ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ไหญ่ที่แขวนคำอวยพรสีแดงเต็มต้น ยิ้มแฉ่งเห็นแต่ฟันไม่เห็นลูกตา

“อาจารย์” หมิงโร่่ลงจากรถม้าก็วิ่งตรงมาหาอาจารย์ “ข้ากลับมาแล้ว”

“ดี ๆ” นายท่านเห็นศิษย์น้อยของตัวเองก็อารมณ์ดี

เว่ยโป๋กระโดดลงจากรถม้าทั้งที่ยังไม่หยุดนิ่ง ฟ้องอยู่ข้างขานายท่านไม่หยุด ว่าศิษย์ทั้งสองของเขา ทรมานจิ้งจอกอย่างไร้มนุษยธรรม

จากนั้นก็ยื่นกรงเล็บน้อย ๆ ให้นายท่านดูว่ามันไม่มีเล็บไว้เกาแล้ว

น่าเสียดายที่ ตอนนี้ในสายตาของนายท่านมีเพียงศิษย์น้อย อยู่ ๆ ก็ไม่สนใจมัน

พอเห็นว่าฟ้องแล้วไม่เป็นผล จิ้งจอกน้อยก็ทำขนพองอีก

หมิงโร่่หิ้วมันขึ้นมาส่งให้อาจารย์： “อาจารย์ ดูท่าทางเว่ยโป๋คิดถึงท่านมากเลยนะ”

“อะไรหรือเว่ยโป๋？” นายท่านมองดูสัตว์เลี้ยงแสนรักของตัวเอง จึงตอบสนองสิ่งที่ศิษย์พูดถึงคือซวงเจี้ยง “เปลี่ยนเป็นชื่อนี้ได้ดี ดูอย่างนี้แล้วยิ่งเหมือนผ้าพันคอผืนหนึ่ง”

จิ้งจอกเงินน้อยแทบไม่กล้าเชื่อหูของตัวเองว่าตัวเองไม่เป็นที่โปรดปรานแล้วหรือ？

ต่อไปนายท่านจะร่วมกับศิษย์สองคนนี้โจมตีข้าเหรอ？

เว่ยโป๋รู้สึกว่าเป็นจิ้งจอกไม่ง่าย หัวและหางลู่ลง เป็นคอของข้าเว่ยโป๋ไม่ผิด

“โร่เอ๋อร์ไปพักผ่อนเสียหน่อยก่อน อาจารย์จะไปดูว่าชิงเหว่ยแขวนโคมไฟเสร็จหรือยัง” นายท่านอยู่มานานหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่ฉลองปีใหม่ สิ่งเหล่านี้ที่เตรียมการก็ฟังมาจากอานซินกับอานเซินบอกมา

“นายท่านโปรดวางใจ ข้าจะพาศิษย์พี่หมิงโร่่ไปพักที่เรือนซีถง” อานซินควบรถม้าตรงไปที่เรือนซีถง