บทที่ 516 คิดอะไรอยู่

หมิงโร่เปรยตามองแม่นมชุ่ย แล้วทำสีกน้าเคร่งขรึม : “เช้าตรู่แม่นมมาตะโกนโหวกเหวกเช่นนี้ มีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรอย่างนั้นหรือ ?”

“วันนี้เป็นวันที่ฮูหยินน้อยกลับมาเยี่ยมครอบครัวหลังการแต่งงานครบสามวัน นายหญิงเกรงว่าฮูหยินน้อยจะพลาดเวลา จึงให้ข้าน้อยมาช่วยตรวจดูความเรียบร้อยโดยเฉพาะ” แม่นมชุ่ยหยิบยกชื่อของผู้มีอำนาจอย่างฮูหยินใหญ่แห่งเป่ยกออกมาอ้างเสียก่อน

“อ้อ ที่แท้ท่านแม่เป็นคนสั่งให้แม่นมมาเคาะประตูห้องของเราตั้งแต่เช้าตรู่นี่เอง” หมิงโร่จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ “แต่ไหนแต่ไรท่านพี่เป็นคนรักความสงบ เมื่อครู่แม่นมเคาะประตูเสียงดังเช่นนี้ คงทำให้ท่านพี่รู้สึกตกใจ ตอนนี้จึงแอบอยู่ด้านในไม่ยอมออกมา ข้าเองก็ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี......”

แม่นมชุ่ยผงะไปชั่วครู่ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้อง เห็น “ท่านชายใหญ่เป่ยกง” กำลังกอดผ้าห่มและขดตัวอยู่ในเตียง

แม่นมชุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน : “ท่านชายใหญ่ ข้าน้อยจะช่วยท่านสวมใส่เสื้อผ้านะเจ้าคะ”

“ท่านชายใหญ่เป่ยกง” จ้องมองไปที่ประตูห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย และทำเหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่แม่นมชุ่ยพูด

หมิงโร่ถือชุดใหม่เอี่ยมเดินตรงไปที่เตียง : “ท่านพี่ วันนี้ท่านต้องกลับไปเยี่ยมครอบครัวเป็นเพื่อนข้านะ รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

เมื่อเห็น “ท่านชายใหญ่เป่ยกง” ยังคงนั่งนิ่ง ฮูหยินน้อยจึงพูดเพียงว่า : “หากท่านพี่ยังไม่ยอมลุกขึ้นอีก ข้าจะกลับไปคนเดียวแล้วนะ”

ในที่สุดครั้งนี้ “ท่านชายใหญ่เป่ยกง” ก็มีการตอบสนอง เขาคว้ามือของภรรยา : “ไม่ไป !”

สาวใช้และแม่นมที่อยู่ภายในห้องจะพยายามเกลี้ยกล่อมเช่นไร ท่านชายใหญ่เป่ยกงก็ยังคงหลบอยู่ในเตียงไปออกมา ซ้ำยังดึงมือของภรรยาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

ฮูหยินน้องเองก็จนปัญญา จึงทำได้เพียงนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างเตียง : “ทำไมท่านพี่ถึงได้ตัวร้อนเช่นนี้ หรือว่าจะเป็นไข้เสียแล้ว ?”

ตอนนี้แม่นมชุ่ยรู้สึกใจเต้นระส่ำ ซ่อนตัวอยู่หลังผู้อื่นไม่กล้าโผล่หน้าออกมา

“เซี่ยเซิง รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า” หมิงโร่สั่ง

เมื่อเซี่ยเซิงได้ยินว่าท่านชายเป็นไข้ ก็ตกใจจนประหม่า เดิมที่สุขภาพของท่านชายก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก ทุกครั้งที่เป็นไข้ล้วนอันตรายอย่างยิ่ง หากไม่พ้นสักสิบวันหรือครึ่งเดือน ดูท่าจะไม่ดีขึ้น

“ยังไม่รีบไปอีก !” หมิงโร่ตะคอก

“ขอรับ” เซี่ยเซิงรีบวิ่งตรงไปที่คอกม้าอย่างรวดเร็ว แล้วให้คนขับรถม้ารีบเตรียมรถม้า เพื่อไปตามหมอที่โรงซื่อถังมาอย่างรวดเร็ว”

ฮูหยินเฒ่าแห่งเป่ยกงเกรงว่าลูกสะใภ้คนโตจะตระหนี่เกินไป จึงตั้งใจให้แม่นมเว่ยไปจับตาดูโดยป็นพิเศษว่า ฮูหยินน้อยกลับมาเยี่ยมครอบครัว พ่อบ้านจูได้เตรียมของขวัญอะไรเอาไว้บ้าง จะทำให้ตระกูลเป่ยกงเสียหน้าไม่ได้เด็ดขาด

แม่นมเว่ยตรวจดูอย่างละเอียด ถึงแม้ไม่มากมายนัก แต่ก็ไม่ถือว่าเสียมารยาท แม่นมเว่ยเพิ่มกาวหนังลาและเขากวางลงไปตามคำสั่งของฮูหยินเฒ่า จากนั้นจึงเฝ้าดูผู้ดูแลคลังขนย้ายของขวัญขึ้นรถม้า

แม่นมเว่ยกำชับเรื่องของขวัญเสร็จเรียบร้อย ทันทีที่หันหลังกลับก็เห็นเซี่ยเซิงกำลังวิ่งตรงมาอย่างรีบร้อน : “เจ้าเซี่ยเซิง นี่เจ้ากำลังจะไปไหน ?”

“ท่านชายตกใจแม่นมชุ่ยจนเป็นไข้แล้ว ฮูหยินน้อยให้ข้าไปเชิญหมอมา” เซี่ยเซิงกระโดดขึ้นรถม้า แล้วเร่งให้คนขับรถรีบเดินทางไปยังโรงซื่อถัง

เซี่ยเซิงพูดอย่างชัดเจน แต่แม่นมชุ่ยเป็นคนสนิทของฮูหยินใหญ่ ทำไมจู่ ๆ จึงไปที่ลานของท่านชายใหญ่ตั้งแต่เช้าตรู่ได้ ?

แม่นมเว่ยรีบตรงไปยังเรือนชิงชิว สอบถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากสาวใช้จนกระจ่างเสียก่อน จากนั้นจึงเดินตรงไปยังห้องนอน

เวลานี้ หมิงโร่ให้คนรับใช้ออกไปยืนรออยู่ตรงโถงทางเดิน เหลือเพียงชิวสุ่ยคอยอยู่รับใช้ภายในห้อง

ชิวสุ่ยบิดผ้าเช็ดหน้าที่แช่อยู่ในน้ำเย็น แล้วยื่นให้ฮูหยินน้อย

มือของฮูหยินน้องถูก “ท่านชายใหญ่เป่ยกง” กุมเอาไว้ จึงทำได้เพียงใช้มืออีกข้างที่เหลือ นำผ้าเช็ดหน้ามาวางเอาไว้บนหน้าผากของเขา

แม่นมเว่ยเร่งฝีเท้า รีบเดินเข้ามาทำความเคารพ : “ท่านชายใหญ่ ฮูหยินน้อย”

“แม่นมไม่ต้องมากพิธี” หมิงโร่ยกมือด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

“นี่ท่านชายใหญ่……ไข้ขึ้นหรือเจ้าคะ ?” แม่นมเว่ยไม่กล้าแตะหน้าผากของ “ท่านชายใหญ่” จึงทำเพียงแค่ลูบมือของท่านชายใหญ่ และรู้สึกร้อนเหมือนเตาไฟ