บทที่ 515 เป็นเพราะเขาโชคร้าย

หมิงโร่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตามหลักแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้ “ท่านชายมีวิทยายุทธไหม?”

“โอ้?” ซ่าเซินตามความคิดฮูหยินไม่ทันจริงๆ “เป็นนิดหน่อย หลายปีก่อนจู่ ๆ ท่านชายก็ชอบต่อยมวย ฮูหยินได้เชิญอาจารย์มาสอนมวย แต่ฝึกมวยเหนื่อยมาก ท่านชายเรียนๆ หยุดๆ เป็นเวลาหนึ่งปีจึงหยุดไป แต่ต่อยคนเจ็บกว่าตอนไม่ได้ฝึกมวย......”

จิ๊ๆ ดูแล้วซ่าเซินคงถูกจ้าวซิงชกบ่อย หากเพราะมีกังฟูงูๆ ปลาๆ ก็น่าจะไม่กระทบต่อฤทธิ์ยาถึงจะถูก หมิงโร่มั่นใจในยาของตนเอง รับประกันว่า ‘ยารักษาถูกโรค’

ช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ดอกซากุระที่สวนกำลังบานสะพรั่ง มีใบสีเขียวเต็มต้น หมิงโร่มองดูโต๊ะหินด้านล่างแวบหนึ่ง นี้ก็จะเลยช่วงบ่ายแล้ว ก็ไม่เห็นมีใครมาซ่อม นี่ก็คิดได้หลายอย่างนะ?

จนกระทั่งพระอาทิตย์เริ่มตก พ่อบ้านจูจึงให้คนรับใช้หนุ่มมา “ข้าน้อยจูยี้คารวะฮูหยินน้อย”

“ไม่ต้องมากพิธี” พ่อบ้านจูนั้นหน้าตาโดดเด่น รูจมูกกว้าง ตาเล็ก ดวงตาและจมูกที่อยู่บนใบหน้ากลม...อ้อ คนเรียกว่า ‘หัวหมู’ ไม่ผิดแน่นอน

“ข้านึกว่าพ่อบ้านจูลืมเรื่องที่ต้องเปลี่ยนโต๊ะหินที่เรือนชิงชิวไปแล้ว” หมิงโร่น้ำเสียงเบา

ด้วยนิสัยส่วนตัวของพ่อบ้านจู ก็ฟังออกว่าคำพูดฮูหยินนั้นไม่พอใจ แต่ฮูหยินน้อยก็คือฮูหยินน้อย ด้านบนยังไม่ฮูหยินใช่ไหม?

พ่อบ้านจูพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าน้อยควรจะส่งก่อนมาแต่เนิ่น ๆ แต่ท่านชายซิงไม่รู้ทำอีท่าไหนหกล้มไป หัวโคกกับก้อนหิน มีเลือดไหล่ออกมาเยอะ โชคดีที่แม่บ้านเดินออกมาเห็นพอดี ไม่อย่างนั้น ยังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง....”

“แล้วตอนนี้ท่านชายเป็นอย่างไรบ้าง?” หมิงโร่ซักถาม

“ยังหลับอยู่” จูยี้พูดต่ออีกว่า “หมอบอกว่าเพราะเสียเลือดเยอะจึงเป็นแบบนี้ ใกล้ค่ำน่าจะตื่น

เวลานี้ คนรับใช้หนุ่มทั้งสองวัดความยาวของโต๊ะเสร็จ แล้วกลับมายื่นอยู่ข้างพ่อบ้านจู

พ่อบ้านจูยังพูดอีกว่า “จดความยาวไว้แล้ว ประมาณสามวันจะสิ่งโต๊ะหินตัวใหม่มา ข้าน้อยจะดูท่านชายซิงหน่อย เผื่อฮูหยินจะสั่งการอะไร ไม่เจอข้าน้อยมันจะไม่ดี”

“พ่อบ้านจูไปเถอะ” หมิงโร่เอียงหัวไปเจอชิงเฟิงพอดี “ชิงเฟิง เจ้าไปส่งพ่อบ้านจูหน่อย”

“ขอรับ”

ชิงเฟิงบอกว่าส่งคือส่งจริงๆ คนรับใช้หนุ่มใช้พลังทั้งหมดที่มี จึงจะยกโต๊ะหินครึ่งหนึ่งออกนอกเรือนได้ แต่ชิงเฟิงยกอีกครึ่งหนึ่งอย่างกับไม่ต้องออกแรงอะไร ไม่กี่ก้าวก็ไปถึงนอกเรือน

จากนั้นมองรถล้อเดียว ให้วางด้านหน้ารถนี้ใช่ไหม?”

“ใช่ๆๆ” พ่อบ้านจูพยักหน้า

ชิงเฟิงโยนส่วนที่ตนเองยกอยู่นั้นไว้บนรถ แล้วยังช่วยคนรับใช้หนุ่มทั้งสองยกอีกครึ่ง นำมันวางไว้บนรถ

พ่อบ้านจูจ้องตาเขม็ง เจ้าหนุ่มเป็นคนบ้าอะไรกันเนี่ย? เห็นตัวเล็ก แต่ก็มีพลังมาก!

หลังจากส่งพ่อบ้านจูแล้ว หมิงโร่จึงเดินไปที่ห้องหนังสือเพื่อหาหนังสืออ่าน

ซือห้าวเฉินเห็นว่าไม่มีใคร จึงพูดว่า “จ้าวซิงหัวแตก...เจ้าเป็นคนทำใช่ไหม?”

“นั่นไม่ใช่” หมิงโร่สั่นนิ้ว “ข้าเพียงแต่ทำให้เขาเป็นสลบ ที่กระแทกจนเลือดไหลเต็มหัวนั้น เป็นเพราะเขาโชคร้าย”

ซือห้าวเฉินไม่เชื่อเด็ดขาด เวลานั่งหนูออกโรง คงไม่ใช่แค่ทำให้สลบหรอก แต่ซือห้าวเฉินก็ไม่ได้ถามมาก ตอนนี้เขาอยากให้ฟ้าเริ่มมืด เมื่อวานเพิ่งกินกระดูกแสนอร่อยไป วันนี้ก็อยากกลืนนั่งหนูทั้งตัวเลย

คืนนี้ ก็จะอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน ปฏิเสธที่จะเข้าไปในห้วงกาลเวลาก็เปล่าประโยชน์ ถูกม้าศึกลากวิ่งไปเป็นสิบกิโล รู้สึกว่าร่างกายเล็กๆ ของตนนั้นแตกสลาย

แต่แชมป์มาราธอน มีใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แล้วยังช่วยอาบน้ำ ถูกหลัง นวด แล้วยังบริการครบวงจร หมิงโร่รู้สึกว่าห้วงเวลามีประโยชน์ ไม่อย่างนั้น ตนเองคงเหนื่อยตายก่อน