บทที่ 514 เรื่องที่พิเศษ

“เกิดเป็นคนต้องมีเหตุผล ต่อสู้ฆ่าฟันกันมันไม่ดี” หมิงโร่ยิ้มอย่างดีใจ “เจ้าไปเรียกชิงเฟิงมา”

“บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้” ชิวสุ่ยพาชิงเฟิงมาในเวลาอันรวดเร็ว

หมิงโร่มองชายหนุ่มที่ตัวผอมตรงหน้า มองอย่างไงก็ไม่ออกว่าเขามีกังฟูดี “เจ้าลองแสดง....ไม่ใช่ เจ้าลองฝึกกระบวนท่าให้ข้าดูหลายท่าหน่อย”

“ขอรับ ฮูหยินน้อย” ชายหนุ่มมองรอบเรือน “ข้าน้อยจะหันโต๊ะหินให้เป็นชิ้น ได้ไหม?”

โต๊ะตัวหน้าหนาประมาณสองสามนิ้ว หากใช้มีดธรรมดาฟัน คิดว่าน่าจะแตก

หรือว่าชิงเฟิงจะใช้ขวานเป็นอาวุธ? หากเป็นแบบนี้ อาวุธกับร่างของเขาไม่สมส่วนกัน......

หมิงโร่ยังรอดูว่าชิงเฟิงจะใช้อาวุธอะไร แต่เห็นเขาขยับมือและแขนว่านั้นส่งเสียง “เฮ้!”

แล้วมีเสียงดังปัง กระดานหินแตกออกจากกัน

โต๊ะกลมๆ ถูกชิงเฟิงใช้มือแบ่งออกเป็นส่วน รอยแตกตรงมาก

จวินเช่ได้ยินเสียงด้านนอก จึงรีบออกมาดูสถานการณ์ “เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่มีอะไร ข้าไม่คิดให้รอบคอบเอง” หมิงโร่ยิ้มให้ศิษย์พี่ “เชิญท่านสุ่ยสอนต่อได้”

จวินเช่อมองดูโต๊ะหินที่หัก แล้วมองดูหนุ่มรับใช้ข้าง ๆ อย่างงุนงง จากนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องหนังสือ

“ฮูหยินน้อย” ชิงเฟิงคิดว่าตนเองก่อเรื่องแล้ว จึงไม่กล้าพูดเสียงดัง

“ดีมาก” หมิงโร่กระตุกมุมปาก คิดไม่ถึงว่าชิงเฟิงที่ผอม แต่กับมีกังฟูที่แข็งแกร่ง “ต่อไปเจ้าเป็นองค์รักษ์ของเรือนชิงชิว ต้องดูแลเรือนให้ดี ๆ ไม่ต้องให้บุคคลภายนอกเข้ามา”

“ขอรับ” เมื่อเห็นว่าฮูหยินน้อยไม่ได้ด่าเขา ชิงเฟิงก็สบายใจ

ในเมื่อต้องพักอยู่ที่นี่สักระยะหนึ่ง ต้องจัดระเบียบในเรือนให้ดี

หากออกไปข้างนอก แล้วมีคนเข้ามา‘วุ่นวายในเรือน’ มันไม่ได้

“ชิวสุ่ย เปิดห้องครัวในเรือนด้วยนะ อาหารทั้งสามมื้อของข้ากับท่านชายห้องครัวเป็นทำ” หมิงโร่นึกถึงหมี่ที่วางยาคุมแล้ว หัวใจแทบจะวาย

“ค่ะ” ชิวสุ่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แม่นมหลิวเก่งเชี่ยวชาญด้านผัด ส่วนข้าน้อยเชี่ยวชายด้านน้ำซุปและขนมหวาน แล้วหาสาวใช้สักสองคนมาเป็นลูกมือก็พอแล้ว”

“จัดการตามที่เจ้าเห็นชอบ” หมิงโร่ไม่รู้เลยว่าคนที่เขาพามานั้นเชี่ยวชาญด้านไหนบ้าง ให้ชิวสุ่ยเป็นคนจัดการดีแล้ว

ชิวสุ่ยพาแม่นมหลิวมาพบฮูหยินน้อย “คารวะฮูหยินน้อย”

“แม่นมไม่ต้องมากพิธี” หมิงโร่โบกมือ

แม่นมหลิวอายุประมาณห้าสิบปี รูปร่างปานกลาง ใส่ชุดกระโปรงคอกลมสีเทา รวบผมอย่างเป็นระเบียบ มองดูแล้วเป็นคนมากความสามารถ

“ฮูหยินน้อย หากพวกเราจะเปิดครัว แล้วเราจะไปซื้อพวกผัก เนื้อ ไข่และธัญพืชอย่างไร?” เมื่อก่อนแม่นมหลิวเป็นผู้ควบคุมดูแลจวน เพราะฉะนั้นนางจึงถนัดเรื่องพวกนี้

หมิงโร่ลืมไปแล้วว่า ที่นี่ไม่ใช่จวนหยุนชินอ๋อง อาจจะทำตามสิ่งที่ตนเองคิดไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นแค่เรื่องเล็กๆ หากต้องรับมือก็ยุ่งยากอยู่

“ซ่าเซิน”

“ฮูหยินน้อย” ซ่าเซินวิ่งเข้ามา

หมิงโร่เห็นว่าขณะที่เขาเดินอยู่นั้น แขนข้างขวาไม่ขยับ ท่าทางแปลกๆ “แขนเจ้าเป็นอะไรไป?”

“ไม่....ไม่เป็นไร....” ซ่าเซินแสดงชัดว่าไม่อยากตอบเรื่องนี้ จึงรีบถาม “ฮูหยินน้อยเรียบข้าน้อยมาด้วยเรื่องอะไร?”