บทที่ 521 วางยาพิษให้ช่วยเหลือตนเองไม่ได้

ซือห้าวเฉินออกไปทำธุระข้างนอก เมื่อกลับมาถึงห้องนอน กลับพบว่าภรรยาหายตัวไป จึงรู้สึกตกใจทันที จนกระทั่งเห็นแมวขาวตัวน้อยนอน “แผ่หลา” อยู่ที่ปลายเตียง จึงรู้สึกโล่งใจ

เวลาในห้วงเวลาผ่านไปช้ากว่าเวลาด้านนอก ซือห้าวเฉินไม่รู้ว่าภรรยาทำอะไรอยู่ด้านใน เกรงว่านางจะกำลังพักผ่อนอยู่ จึงไม่ได้สั่งให้เจ้าขาวไปเรียกภรรยาออกมา

เขาถอดชุดพลางตัวที่เปื้อนน้ำค้างออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดนอน จากนั้นจึงปิดตาพักผ่อนบนเตียง

หมิงโร่ประเมินว่าเวลาผ่านไปพอสมควรแล้ว จึงออกมาจากห้วงกาลเวลา : “ว้าย......”

ซือห้าวเฉินโอบกอดเทพธิดาที่ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ : “น้องหญิงดูกระตือรือร้นถึงเพียงนี้ ทำให้ข้าทำตัวไม่ถูกเลย”

สายตาของหมิงโร่เหมือนรังสีเอกซเรย์ ตรวจสอบดูซือห้าวเฉินตั้งหัวจรดเท้า เมื่อแน่ใจว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ จึงกลับไปนอนบนเตียง : “เมื่อคืนราบรื่นดีไหม ?”

“นับว่าราบรื่น ไม่มีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น” ซือห้าวเฉินพยักหน้า อาศัยเพียงแค่เขากับจวินเช่อสองคนช่วยกันสำรวจ นับว่าความคืบหน้าเป็นไปได้ช้า

“ท่านรีบนอนเร็วเข้า ท้องฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว” หมิงโร่ครุ่นคิดสักครู่ แล้วเสนอว่า “หรือจะส่งท่านเข้าไปในห้วงกาลเวลาดี จะได้นอนหลับให้นานขึ้นสักหน่อย”

“คนเดียวน่าเบื่อ เจ้าต้องไปด้วยข้าถึงจะยอม” ซือห้าวเฉินเริ่มตั้งเงื่อนไข

“ฝันไปเถอะ !” หมิงโร่กลอกตาอย่างเบื่อหน่าย คิดว่าตนเองโง่อย่างนั้นหรือ—หากเธอเข้าไปด้วยละก็ คงแปลกถ้าซือห้าวเฉินจะยอมนอนหลับแต่โดยดี

“ถ้าอย่างนั้นข้าไม่ไป” ซือห้าวเฉินดึงภรรยาเข้ามาในอ้อมกอด แล้วถูคางไปมาบนหัวของหมิงโร่

ทั้งสองงับหลับไปสักครู่ ท้องฟ้าก็ส่างจ้าแล้ว หมิงโร่เรียกให้สาวใช้เข้ามาช่วยอาบน้ำ ทั้งสองทานมื้อเช้าร่วมกัน จากนั้นจึงไปคารวะฮูหยินเฒ่าเป่ยกงตามปกติ

ทั้งสองค่อย ๆ เดินไปที่เรือนใหญ่ หมิงโร่กำลังคิดว่า ในช่วงนี้ยังพอใช้ยาที่หมอซุนทิ้งเอาไว้เป็นข้ออ้างได้

ผ่านไปสักพัก เมื่อซือห้าวเฉินหยุดยา นางเกรงว่าคงต้องไปรับใช้ฮูหยินใหญ่เป่ยกงซึ่งเป็นแม่สามีเสียก่อน......

ปกติหมิงโร่มักนอนอืดอาดอยู่บนเตียง การมาคารวะฮูหยินเฒ่าเป่ยกงก็นับว่าฝืนใจทำแล้ว เมื่อคิดว่าต่อไปจะต้องตื่นเช้ากว่าเดิม ก็รู้สึกว่าชีวิตดูไร้ความหมายขึ้นมาทันที

คิดไม่ถึงเลยว่า ยิ่งกลัวอะไร ก็จะยิ่งเจอสิ่งนั้น

หมิงโร่กับซือห้าวเฉินเข้าไปคารวะฮูหยินเฒ่า แล้วจึงนั่งลง

และได้ยินฮูหยินใหญ่พูดขึ้นว่า : “เหยาฮั๋วแต่งงานเข้ามาในตระกูลของเราหลายวันแล้ว ต่อไปก็จะต้องอยู่ข้างกายข้า เพื่อเรียนรู้เรื่องการดูแลบ้าน”

หมิงโร่แอบกลอกตาอยู่ในใจด้วยความเบื่อหน่ายอย่งยิ่ง ต้องให้คุณ “ดูแลบ้าน” ให้ได้ก่อนไม่ใช่หรือ จึงจะมีสิทธิ์มาสอนคนอื่น ?

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงสั่งสมประสบการณ์อยู่ในเรือนหลังมาตลอดชีวิต มองเพียงแวบเดียวก็เข้าใจความคิดของฮูหยินใหญ่เป่ยกงแล้ว : “ในเมื่อต้องเรียน “การดูแลบ้าน” เช่นนั้นก็ให้เรียนรู้กับข้าเถอะ เหยาฮั๋วอายุยังน้อย ในเรือนของเจ้ามีแต่หญิงชราที่จู้จี้จุกจิก จะนำพาเด็กสาวไปในทางที่ผิดเสียเปล่า ๆ”

ฮูหยินใหญ่เป่ยกงถูกฮูหยินเฒ่าเป่ยกงขัดคอจนพูดไม่ออก นางชอบที่จะถูกคนดูแล ขอเพียงกลับไปถึงเรือนของตนเอง ก็จะต้องจัดหาคนรับใช้มาคอยปรนนิบัติสองสามคน

หมิงโร่แอบถอนหายใจ นิสัยของตนเองก็ใช่ว่าจะดีนัก

หากฮูหยินใหญ่เป่ยกงพานางไปขัดเกลาอยู่ข้างกาย หมิงโร่เกรงว่าจะควบคุมตนเองไม่ได้ และวางยาพิษที่ทำให้นางไม่อาจช่วยเหลือตนเองได้ จากนั้นค่อยปรนนิบัตินางเหมือนปรนนิบัติผู้ป่วยอัมพาตชั้นสูง

ฮูหยินใหญ่เป่ยกงรู้สึกไม่พอใจนัก แต่ก็ไม่กล้าโต้เถียงนายหญิงเฒ่า จึงทำได้เพียงหันไปเตือนหมิงโร่ : “ในเมื่อนายหญิงเฒ่ายินดีจะสั่นสอนเจ้า ก็จงเรียนรู้ให้เต็มที่ อย่าทำลายความตั้งใจอันดีของนายหญิงเฒ่า”

“ลูกจะเชื่อฟังคำสั่งสอนของท่านแม่เจ้าค่ะ” หมิงโร่รับปากด้วยความยินดี

ฮูหยินใหญ่เป่ยกงกลอกตา นึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ : “จริงสิ เจ้ามาจากซีเจี้ย เหมือนเคยได้ยินมาว่า มีที่ไหนสักแห่งที่มีสมุนไพรชื่อว่า “หญ้าระฆังเงิน”

ฮูหยินใหญ่เป่ยกงให้คนจัดยาตามใบสั่งที่หมอซุนทิ้งเอาไว้ให้ สมุนไพรอื่น ๆ รวบรวมจนครบแล้ว ขาดเพียงหญ้าระฆังเงินหนึ่งต้นเท่านั้น