บทที่ 552 ถามผู้ป่วยเองจะแน่ชัดกว่า

ซือห้าวเฉินก็ถามคำถามอีกเพิ่มเติม แน่ใจแล้วว่าไม่มีข้อมูลอะไรที่พอจะเป็นประโยชน์อีก ก็ซัดหนึ่งฝ่ามือเข้าไปให้สงบแล้วก็พาออกมาจากห้วงกาลเวลา

ได้ยินเพียงคนชุดดำที่อยู่ด้านบนถามว่า: “หัวหน้าเว่ย เจอร่องรอยอะไรหรือเปล่า?”

ซือห้าวเฉินโยนคนลงไปในทะเลในทันที เสียงดังตุ๋มดังขึ้นแล้วก็เกิดเป็นฟองอากาศกระเพื่อมขึ้นในน้ำ

“หัวหน้าเว่ย!” ลูกน้องได้ยินเสียงดังขึ้นก็เลยกระโดดลงมาจากบนหน้าผาทันทีแล้วเข้าไปช่วยชีวิตคนในทะเล

หมิงโร่รีบลากซือห้าวเฉินให้เข้าไปในห้วงกาลเวลา

“นี่คือ......ก้อนหินในถ้ำหิน?” ซือห้าวเฉินเห็นบนพื้นกองหินโสโครกกองเล็กๆ ไปกองหนึ่ง

“องค์ชายเสือขาวงัดแงะหอยนางรมและหอยเป๋าฮื้อออกมา” หมิงโร่หยิบเอากะละมังไม้มาบรรจุอาหารทะเลใส่เอาไว้ แล้วยกเข้าไปในห้องครัว

ซือห้าวเฉินหยิบเอาหอยนางรมขึ้นมาศึกษาดูอยู่ครู่หนึ่ง แทบจะดูไม่ออกเลยว่าเป็นของที่สามารถกินได้

หมิงโร่รู้สึกว่าแรงของตนเองมีจำกัด ก็เลยส่งกริชให้ซือห้าวเฉิน: “แงะออกจากช่องว่างนี้”

“ได้เลย” ซือห้าวเฉินใช้กริชแงะเปลือกหอยออก พอเห็นเนื้อหอยขาวอวบที่อยู่ด้านในก็แปลกใจเป็นอย่างมาก

หมิงโร่มอบภาระหน้าที่ในการแงะหอยนางรมให้ซือห้าวเฉิน ตนเองไปผัดซอสกระเทียมสับ จากนั้นก็ทำหอยนางรมนึ่งกระเทียมสับ ซุบหน่อไม้หอยเป๋าฮื้อ แล้วก็ยังผัดผักอีกหนึ่งจานด้วย

“องค์ชายเสือขาวบอกว่าพวกเขายังสืบหาอยู่ที่ใต้หน้าผาอยู่เลย พวกเราทานอาหารกันก่อนเถอะ” หมิงโร่ยกกับข้าวขึ้นมาบนโต๊ะ แล้วก็ยังแกะเนื้อหอยนางรมให้แล้วเรียบร้อยด้วย เทเข้าไปในกะละมังข้าวขององค์ชายเสือขาว

“ให้มันกินดิบๆ เลยเหรอ?” แม้ว่าเสื้อกินของดิบก็เป็นเรื่องปกติ แต่นังหนูบ้านเขามักจะต้องทำให้สุกก่อนแล้วจึงป้อนให้เสือขาวกินได้”

“หอยนางรมที่สดใหม่เดิมทีก็สามารถกินดิบได้เลย” หมอหมิงแสดงให้เห็นว่านางกลัวว่าคุณพี่ของนางจะเวียนหัวเอาได้ ก็เลยนึ่งให้กิน

ซือห้าวเฉินเห็นองค์ชายเสือขาวที่ก้มหน้าก้มตากินอาหารแห้ง ตัวเองก็ไม่อยากลิ้มลองอาหารดิบเลย

หลังจากทานอาหารเที่ยงไปแล้ว หลิงหลงและองค์ชายเสือขาวก็ออกไปสืบดูอีกรอบ แน่ใจแล้วว่าคนชุดดำได้ถอยออกไปหมดแล้ว หมิงโร่และซือห้าวเฉินถึงจะออกมาจากห้วงกาลเวลา ตอนนี้น้ำก็ได้เพิ่มระดับสูงขึ้นแล้วน้ำที่อยู่ในถ้ำหินได้เลยข้อเท้ามาแล้ว

“รีบออกจากถ้ำหินนี้ น้ำเพิ่มระดับเร็วมาก” หมิงโร่กล่าว

ซือห้าวเฉินชี้ไปยังหอยนางรมและหอยเป๋าฮื้อที่กองอยู่ในถ้ำหิน: “พวกนั้นจะเอาไปด้วยไหม?”

“หา......” หมิงโร่เพียงแค่กังวลว่าน้ำขึ้นอย่างรวดเร็วเดี๋ยวจะติดอยู่ในถ้ำออกไปไม่ได้ ไม่ได้สังเกตเห็นเลย องค์ชายเสือขาวงัดแงะอาหารทะเลออกมาเยอะเช่นนี้อีก......

หมิงโร่ลูบหัวเสือขององค์ชายเสือขาวครู่หนึ่ง: “ที่แท้องค์ชายเสือขาวก็ชอบกินอาหารทะเลเนอะ”

เสี่ยวไป๋ใช้หัวอันใหญ่ของมันดันเอวของหมิงโร่ไปมา เจ้านายก็ชอบกินอาหารทะเลเช่นกัน

เมื่อตอนที่ซือห้าวเฉินพาหมิงโร่ขึ้นมาบนยอดหน้าผาแล้ว ถ้ำหินที่พวกเขาหลบซ่อนตัวอยู่เมื่อครู่ก็ได้ถูกน้ำทะเลกลบมิดไปหมดแล้ว

ซือห้าวเฉินเห็นว่าเวลายังเช้าอยู่เลย ก็พาหมิงโร่ไปจัดการสวนให้ลูกเรือ ไต้ก๋งและองครักษ์ลับให้เรียบร้อย

“นายหญิง” อะยวนเห็นหมิงโร่ก็วิ่งเข้ามาด้วยความดีใจ

“อะยวนก็มาได้ยังไงเนี่ย?” หมิงโร่ประหลาดใจเล็กน้อย

“ก็เป็นเพราะนายหญิงบอกว่าให้บ่าวอยู่กับพวกของฉืออู่ไว้” อะยวนตอบอย่างจริงจัง

“......” หมิงโร่ให้อะยวนอยู่กับพวกฉืออู่ที่ชายแดน นางก็ไม่รู้ว่าองครักษ์ลับจะมาจงโจว นี่ช่างเป็นความเข้าใจผิดที่ดีมาก

“ยังดีที่พาแม่นางอะยวนมาด้วย” ชูชีกล่าว “ตอนที่เรือปราการเพิ่งจะจอดเทียบท่า พอดีเจอเจ้าหน้าที่ทางการเข้ามาตรวจ โชคดีที่แม่นางอะยวนสามารถควบคุมหลายคนนั้นไว้ได้ จึงไม่ได้นำมาซึ่งทหารสายตรวจเยอะเพิ่มมากขึ้น

“อะยวนเยี่ยมมาก” หมิงโร่ก็ถามถึงสถานการณ์ที่เดินทางผ่านมาทางทะเลอีก นึกขึ้นได้ว่าเป่ยกงหลางเยว่ก็อยู่ในสวนนี้เช่นกัน ก็วางแผนจะไปเยี่ยมเขา