บทที่ 10

ในชีวิตที่แล้ว ชูซินรู้สึกเหนื่อยล้าหลังจากการผ่าตัดแต่ละครั้งและอยากให้มีเตียงสำหรับให้เธอพักผ่อนได้ทันที เวลานี้ เธอรู้สึกหงุดหงิดกับระยะห่างที่ยาวไกลระหว่างปีกใต้และที่ๆ เหวินโม่อาศัยอยู่

“พรุ่งนี้จัดห้องว่างถัดจากห้องของท่านชาย ข้าอยากอยู่ที่นั่นสักพัก” ชูซินสั่งเรียบๆ

จื่อหลานและจื่อซุนแลกเปลี่ยนสายตากันและตอบรับอย่างมีความสุข

พวกนางตีความการตัดสินใจครั้งนี้ว่าชูซินต้องการอยู่เป็นเพื่อนเหวินโม่จนถึงวันสุดท้ายของชีวิต ที่สำคัญกว่านั้น พวกนางต่างชอบแนวคิดนี้

ข่าวนี้แพร่กระจายในจวนหรงและทำให้บรรยากาศที่หนักอึ้งของมันมีชีวิตชีวาขึ้น

ท่านหญิงอวี้คิดว่านี่เป็นพรจากพระพุทธองค์และถวายเครื่องบูชาแก่ท่าน จากนั้นนางก็พูดกับหมิงเซียงและหมิงฮุ่ยว่า "เจ้าทั้งสองไปตรวจสอบว่าท่านหญิงต้องการสิ่งใดหรือไม่ จงให้นางอาศัยอยู่ที่นั่นอย่างสบายใจ"

"เจ้าค่ะ" หมิงเซียงและหมิงฮุ่ยตอบด้วยความยินดี

......

“การสืบสวนเป็นอย่างไรบ้าง” ชูซินนั่งอยู่ในชุดนอนสีขาว หวีผมยาวของเธอหน้ากระจกอย่างสง่างาม

เธอค่อนข้างพอใจกับความงามที่ปรากฎในกระจกสีทองแดง

โยวหลิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นตอบด้วยความเคารพว่า “พี่เลี้ยงคนนั้นถูกส่งมาที่นี่โดยพระสนมของจักรพรรดิ นางเคยรับใช้พระมเหสีมาก่อนที่จะมารับใช้พระสนม พระมารดาของพระมเหสีส่งนางไปที่อื่นโดยอ้างว่ามีคนมากเกินไป พระสนมเป็นผู้ส่งนางมาดูแลท่านชาย”

“พระมารดาของพระมเหสี? พระสนมของจักรพรรดิ?” ชูซินก้มศีรษะลงทว่ามิได้หยุดมือจากการหวีผม “การตายของท่านชายเป็นสิ่งสุดท้ายที่พระสนมผู้อยากจะเชื่อมสัมพันธ์กับเขาจะต้องการ หรือว่าพี่เลี้ยงคนนี้จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการวางยา? ไม่ ท่าทางในวันนั้นของเธอดูแปลกๆ” ชูซินคิด