บทที่ 11

คำถามเชิงวาทศิลป์นี้ทำให้โยวหลิงตกใจและความจริงที่ว่าชูซินเข้าใจภาพรวมทั้งหมดได้ในคราวเดียวทำให้นางประทับใจ

เวลานี้นางมีความชื่นชมในตัวชูซินอย่างมาก

นางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านชายทราบสถานการณ์ของตนเองดี อย่างไรก็ตาม เขาบอกว่าไม่มีใครสามารถขัดต่อพระประสงค์ขององค์จักรพรรดิได้...”

“เขาฟังดูเหมือนทำอะไรไม่ถูก จักรพรรดิมีอำนาจเบ็ดเสร็จ ใครก็ตามที่ไม่เชื่อฟังเขาจะไม่มีวันลงเอยอย่างมีความสุข รวมแม้กระทั่งท่านชายหรงผู้สละชีวิตเพื่อประเทศนี้มาก่อน คนในยุคนี้ช่างน่าสงสารเสียจริง!

ฉันไม่ชอบที่นี่เลย!” ชูซินคิด

“ถ้าอย่างนั้น เขาต้องมีแผนสำรองเป็นแน่แท้”

“ก็...” โยวหลิงลังเล

ชูซินวางหวีของเธอลง หันไปมองโยวหลิงที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นแล้วพูดเรียบๆ “สิ่งที่เจ้าพูดเมื่อวันก่อนเป็นเรื่องโกหกใช่หรือไม่” ชูซินตั้งใจที่จะจัดทำแผนสำรองสำหรับตัวเองเพราะกลัวว่าจวนหรงจะเสื่อมลง

"ไม่!" โยวหลิงพูดความจริงภายใต้แรงกดดันจากชูซิน

"มีเจ้าตระกูลกูซูผู้หนึ่งซึ่งเป็นหนี้บุญคุณของท่านชาย ท่านชายกล่าวว่าท่านขุนพลเป็นขุนพลที่ดีแต่เขาไม่ใช่คนของประชาชน เขากังวลว่าจักรพรรดิจะเข้ายึดอำนาจทางทหารจากท่านขุนพลหลังจากที่เขาสิ้นชีพแล้ว และจัดการกับจวนหรง ดังนั้นเขาจึงเรียกร้องให้เราปกป้องท่านขุนพลและท่านหญิงอวี้และช่วยพวกเขาปักหลักที่จวนซึ่งเจ้าตระกูลกูซูอาศัยอยู่

ท่านชายเตรียมสมบัติไว้ที่นั่นแล้วเพื่อให้แน่ใจว่าท่านขุนพลและท่านหญิงอวี้จะสุขสบายได้”

เจ้าตระกูลกูซู?

ชูซินพยายามนึกแต่ก็จำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้ จากนั้นเธอก็ยอมแพ้และยืดตัว “เจ้าออกไปได้แล้ว ข้าเหนื่อย”