บทที่ 12

แม่บ้านวิ่งไปตามหมอทันที มีหมอชายคนหนึ่งในจวนหรงแต่ต้องมีหมอหญิงสำหรับสถานการณ์นี้

จื่อหลานสั่งด้วยความโกรธ "ลากพี่เลี้ยงคนนี้ออกไปและเฆี่ยน 20 ไม้เดี๋ยวนี้" ในฐานะสาวใช้อาวุโส จื่อหลานมีอำนาจของตัวเอง

นางเดือดแค้นแทนชูซินและดูเคร่งขรึม

"เจ้าค่ะ" ไม่นาน สาวใช้สองคนก็เข้ามาลากพี่เลี้ยงออกไป

หญิงชราผู้นั้นไม่หยุดร้องหาความเมตตา

เหวินโม่ตื่นขึ้นด้วยเสียงนี้ เมื่อคืนเขานอนหลับฝันดีซึ่งเป็นเรื่องแปลกสำหรับเขา เขาคิดว่าชูซินควรได้หน้าในเรื่องนี้

ทันใดนั้น โยวหมิงก็ปรากฏตัวพร้อมกับชามยา "ท่านชาย ถึงเวลาสำหรับยาแล้ว" เขาก้มหน้าลงด้วยความกลัวว่าเหวินโม่จะโทษเขาที่ลืมตัวเองเมื่อวานนี้

“เกิดอะไรขึ้นข้างนอก?” เหวินโม่มองไปที่ศีรษะของโยวหมิงและไม่ลืมว่าองครักษ์ลับของเขาตอบรับการเรียกและคำสั่งของชูซินเมื่อวานนี้

“ท่านหญิง…” การมองอย่างแฝงนัยของเหวินโม่สร้างความรู้สึกคุ้นเคยต่อโยวหมิง ดังนั้นเขาจึงล้มเหลวที่จะกล่าวจนจบอย่างราบรื่น สิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกเป็นกลอุบายที่ออกแบบโดยชูซิน

"นางเป็นอะไรไป?" ความเงียบทำให้เหวินโม่ไม่พอใจ

“ท่านหญิง... นางกำลังจะย้ายไปห้องข้างๆ ท่าน การเคลื่อนไหวจึงทำให้เกิดเสียงดัง” โยวมิงไม่กล้าบอกความจริง

คำตอบนี้ทำให้เหวินโม่ตกใจ

ท่านหญิงอวี้ไปเยี่ยมชูซินได้ไม่นานหลังจากที่ได้ยินข่าวว่าชูซินได้รับบาดเจ็บ เมื่อชูซินถอดเสื้อผ้าออก ท่านหญิงอวี้เห็นกระดูกไหปลาร้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง

ชูซินเห็นแม่สามีของเธอ เธอลุกขึ้นยืนทันทีและคร่ำครวญ "ท่านแม่"