บทที่ 13

“ไม่ต้องห่วง ท่านป้าของข้าใจกว้าง เพียงส่งพี่เลี้ยงชราคนหนึ่งไปชนบท ย่อมได้อยู่แล้ว”

“ตกลง ขอให้เจ้าหายวันหายคืน” ท่านหญิงอวี้ถอนหายใจ

นางตั้งใจจะยืนหยัดต่อสู้เพื่อชูซิน หากพระสนมของจักรพรรดิโกรธจัดกับข้อตกลงนี้

“ท่านชายต้องตื่นแล้ว ท่านไม่ไปเยี่ยมเขาสักหน่อยเล่า” ชูซินแนะนำ

"แล้วเจ้าเล่า?" ท่านหญิงอวี้ทราบจากหมิงฮุ่ยว่าชูซินได้รับบาดเจ็บระหว่างจะไปเยี่ยมเหวินโม่ ตอนนี้นางโกรธที่หลี่โมโม่ที่นางทำลายการมาเยี่ยมเหวินโม่ของชูซิน

"ข้าจะตามไปภายหลัง!" ชูซินยิ้มจางๆ

"ตกลง พักผ่อนให้เพียงพอ แล้วไปหาเหวินโม่ภายหลัง" ท่านหญิงอวี้โล่งใจกับคำมั่นสัญญานี้และรู้สึกดีใจที่ชูซินไม่พูดถึงการย้ายกลับไปที่ปีกใต้

ในห้องของเหวินโม่ ท่านหญิงอวี้เห็นบุตรชายของนางกำลังอ่านหนังสืออยู่บนเตียงอย่างมีชีวิตชีวาแม้ว่าเหวินโม่จะยังซีดเซียว

เหวินโม่วางหนังสือในมือลงเมื่อเห็นมารดาของเขาแล้วเอ่ยทักทาย "ท่านแม่"

ลมหายใจของเขาอ่อนแรงแต่ดีขึ้นมากกว่าเมื่อสองวันก่อน ความเหนื่อยล้าก็หายไปจากใบหน้าของเขาเช่นกัน

ท่านหญิงอวี้เดินเข้าไปแล้วจับมือเหวินโม่ด้วรอยยิ้ม “เจ้าดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก”

เหวินโม่ยิ้ม "ขอโทษท่านสำหรับปัญหาที่เกิดขึ้น"

“ชูซินเป็นเด็กดี วันนี้นางทำให้ข้าปนะหลาดใจด้วยการจะมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า หากไม่ใช่เพราะพี่เลี้ยงนางนั้น นางคงอยู่กับเจ้าแล้ว” ท่านหญิงอวี้อดบ่นไม่ได้

เหวินโม่ขมวดคิ้ว "เกิดอะไรขึ้นกับนางหรือ?"

“นาง...สบายดี” ท่านหญิงอวี้ที่หลุดปากโดยบังเอิญไม่อยากพูดต่อ

เหวินโม่นั้นฉลาดเกินกว่าจะถูกหลอกได้ เขาถามอย่างเย็นชาว่า “ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นกับนาง” ทันใดนั้นอากากรไอก็แทรกเข้าขมา เขานึกถึงความลังเลของโยวหมิงเมื่อเช้านี้และรู้สึกกังวลเกี่ยวกับชูซิน