บทที่ 16

เหวินโม่ ที่เขินอายและกังวลใจทำให้ซิน ขบขัน และเธอก็หัวเราะออกมา

“โธ่เว้ย! ผู้ชายคนนี้ช่างน่าสนใจเสียนี่กระไร!” เธอคิดว่า.

คนอื่นๆ ในห้องตะลึงกับซิน ซึ่งดูแตกต่างจากภาพลักษณ์ที่อ่อนโยนของเธออย่างสิ้นเชิง

เธอปาดน้ำตาออกจากดวงตาของเธอและระงับเสียงหัวเราะของเธอเมื่อเห็นความมึนงงของผู้อื่น

สาวใช้ที่อยู่นอกห้องนอนยืนจ้องตากันและสงสัยเกี่ยวกับเสียงหัวเราะที่ระเบิดออกมา

เกิดอะไรขึ้นข้างในกันแน่?

ซินปกปิดความเขินอายของเธอด้วยการไอเบา ๆ และเหลือบมองที่ โยวหมิง "ท่านกำลังรออะไรอยู่?"

“ก็ ... ท่านหญิงทำไมท่านไม่ลองคิดดูดีๆ ล่ะ ท่านชาย ... คือ …” ตอนนี้อ่อนแอเกินไป

โยวหมิงยังพูดไม่จบประโยคแต่แสดงความกังวลเกี่ยวกับเหวินโม่เป็นอย่างดี จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะลงลึก

ซินตกตะลึง ไม่พูดอะไร แล้วหันหลังให้กับพวกเขา แล้วเธอก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง

เหวินโม่ หน้าแดงก่ำจ้อง โยวหมิงอย่างเยือกเย็นเพราะความเป็นทางการของเขา

“ขอบคุณที่เตือนสติ แต่ข้ารู้สถานการณ์ของตัวเองดีขึ้นแล้ว ตกลงไหม” เขาคิดว่า.

หลังจากนั้นไม่นาน ซินก็หยุดหัวเราะและเช็ดน้ำตาของเธอออกอีกครั้ง หลังจากไอเบาๆ เธอหันกลับมามองทั้ง เหวินโม่และ โยวหมิงอย่างไร้ความรู้สึกราวกับว่าเสียงหัวเราะที่ระเบิดออกมาจากคนอื่น

“พาท่านชายไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้” ซิน พยายามสุดความสามารถที่จะกลั้นหัวเราะ แต่ริมฝีปากที่โค้งงอของเธอแสดงให้เห็นว่าเธออารมณ์ดี

"ขอรับ." โยวหมิงหน้าแดงโดยไม่พูดอะไร และสงสัยว่าซินตั้งใจจะมีอะไรกับเหวินโม่หรือไม่

เขาคิดว่าซินใจร้อนและสงสัยว่าเหวินโม่จะทนความตื่นเต้นนี้ได้หรือไม่

เหวินโม่ หน้าแดงสดและไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรตอนนี้