บทที่ 17

"ขึ้นอยู่กับท่านที่ความช่วยเหลือของข้ามีจำกัด ท่านจะไม่รอดถ้าท่านสามารถอยู่รอดได้ 49 วัน" ในฐานะแพทย์ ซิน ไม่ค่อยให้คำมั่นสัญญาใดๆ เนื่องจากตัวผู้ป่วยเองมีความสำคัญต่อการรักษามากที่สุด

"เยี่ยมมาก ชีวิตของข้าจะเป็นของเจ้าถ้าข้าทำสำเร็จ"

เหวินโม่มีความกังวลในใจมากเกินไปที่จะตายตอนนี้ รวมถึงเกียรติของ คฤหาสน์หลง จากพ่อและปู่ของเขา เขาตัดสินใจที่จะปกป้องซินด้วยชีวิตของเขาหากเขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้

ซิน เลิกคิ้วขึ้นและชำเลืองมอง เหวินโม่ขณะเปลือยกายอยู่ในอ่างอาบน้ำ แล้วพูดว่า "ยิ่งไปกว่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของท่านจะเป็นของข้า"

ภายใต้การจ้องมองที่เย้ายวนของเธอ เหวินโม่ รู้สึกร้อนไปทั้งตัวและคิดว่า "เธอเป็นแม่มด!"

โยวหมิงถอดเสื้อชั้นนอกของเขาออกแล้วเข้าไปในอ่างอาบน้ำซึ่งใหญ่พอที่จะบรรจุผู้ชายสองคนได้โดยไม่ลังเล โยวหมิงนั่งข้างหลัง เหวินโม่ เตรียมพร้อมแล้วกดฝ่ามือทั้งสองบนหลังเหวินโม่

เหวินโม่ปิดตาของเขาเพื่อให้ความร่วมมือในการรักษานี้

ซินพูดกับ หมิงเยว่ และ หมิงอวี้ นอกประตู "ห้ามผู้มาเยี่ยมและไม่อนุญาตให้ใครเข้ามา"

“ครับท่านหญิง” หมิงเยว่และ หมิงอวี้ พยักหน้า หน้าแดง

“ท่านหญิงตั้งใจจะทำอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้กับ ท่านชาย! เราจะไม่ละความพยายามใด ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่ถูกรบกวน” พวกเขาคิดว่า.

ในเวลาเดียวกัน พวกเขากังวลเกี่ยวกับ ท่านชาย ที่อ่อนแอ และวางแผนที่จะทำอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการให้เขา

เมื่อตกกลางคืน ชายสองคนในอ่างอาบน้ำไม่ขยับเลย ทั้งคู่มีเหงื่อออกเย็นๆ และเหวินโม่ก็ขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด

ในท้ายที่สุด เหวินโม่ก็พ่นเลือดออกมาเต็มปาก ซึ่งเขาพยายามกลั้นเอาไว้

ซินผู้ซึ่งกำลังงีบหลับอยู่กับคางที่มือของเธอ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

ทันใดนั้น เธอไปตรวจดู เหวินโม่ ซึ่งหมดสติไปแล้ว โยวหมิงต้องการการพักผ่อนที่ดี เนื่องจากการรักษานี้ใช้กำลังภายในทั้งหมดของเขา

เพล เขามองซินอย่างกังวลใจ “ท่านชาย...”