บทที่ 2

“โอ๊ย มัวแต่อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ แล้วเมื่อไรจะคุยกันเข้าใจสักที บอกลูกมันไปก็สิ้นเรื่องว่าคุณเอายัยอัยเป็นหลักค้ำประกันในสัญญากู้ยืมกับเสี่ยศิลานั่นก็จบแล้ว” กุสุมาทำสีหน้าหงุดหงิด

“กบ!” จารึกพูดเสียงดุทำตาเขียวใส่ภรรยา

“หรือไม่จริงคะ” กุสุมายังแหวกลับมาใส่สามีอีก

“พ่อ!” อัยลดามองพ่อด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อนัก ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าพ่อเป็นหนี้ แม้บางครั้งแม่เลี้ยงจะมีการหยิบยืมเงินจากคนอื่นมาบ้าง แต่เธอก็ไม่คิดว่าพ่อจะเป็นหนี้มากขนาดนี้ สำหรับครอบครัวอื่นอาจเป็นหนี้ก้อนเล็ก แต่สำหรับครอบครัวที่ยากจนอย่างเธอแน่นอนว่าเงินล้านห้ามันเป็นจำนวนมหาศาลมาก

“อัย พ่อขอโทษตอนนั้นพ่อไม่รู้ว่าจะหาเงินมาจากที่ไหนเพื่อให้ลูกได้เรียนต่อ พ่อจึงเขียนชื่อลูกลงไปในสัญญาด้วย” จารึกคิดว่าตนจะหาเงินมาใช้หนี้ได้ทันเวลาเพราะเสี่ยศิลาปล่อยกู้ในอัตราดอกเบี้ยที่ถูกกว่าธนาคารถึงจะเป็นหนี้นอกระบบก็ตาม แต่ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรหนี้ของเขากลับสูงขึ้นเรื่อย ๆ เดี๋ยวค่านั่นค่านี่จิปาถะ อีกทั้งยังต้องส่งลูกเรียนถึงสามคน พอรู้ตัวอีกทีเขาก็ไม่มีเงินไปจ่ายหนี้แล้ว

ในหัวของอัยลดารู้สึกสับสนมึนงงไปหมด “พ่อหมายความว่ายังไงคะ”

“จะหมายความว่ายังไงล่ะ ก็หมายความว่าให้แกไปเป็นเมียเสี่ยศิลาเพื่อใช้หนี้ยังไงล่ะ หรือถ้าแกไม่ยอมพวกเราก็แค่ไปนอนข้างถนนก็เท่านั้นแหละ” กุสุมาเอ่ยออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม

“แล้วทำไมต้องเป็นอัยด้วยคะ”

“เพราะแกเป็นลูกคนโตยังไงล่ะ หรือแกจะให้ยัยมลไป” กุสุมาพูดขึ้นอีก

อัยลดาหันไปมองกุสุมาตาขวาง ถึงเธอจะไม่ได้เกลียดแม่เลี้ยงแต่ก็ไม่ได้รักเช่นกัน

อัยลดากลืนน้ำลายอันฝืดเฝื่อนลงคอ นี่หรือคือของขวัญวันรับปริญญาที่ครอบครัวมอบให้

“อัยช่วยพ่อสักครั้งเถอะนะลูก อย่างน้อยก็ให้น้องทั้งสองคนเรียนจบก่อน เสี่ยศิลาคงไม่ให้ลูกเป็นเมียเขาไปตลอดชีวิตหรอก อย่างมากก็คงไม่เกินสิบปี”

อัยลดาพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ รู้สึกเสียใจกับคำพูดง่าย ๆ ของผู้เป็นพ่อ สำหรับเธอการเป็นเมียน้อยคนอื่นแม้เพียงสามวันก็หายใจแทบไม่ออกแล้ว นับประสาอะไรกับสิบปี “อัยขอไปคิดดูก่อนนะคะ”

“แกไม่มีเวลาคิดแล้วอัย แกต้องตอบตกลงเท่านั้น” กุสุมาพูดออกมาด้วยความโมโห ถึงขั้นนี้แล้วอัยลดายังขอเวลาคิดอีกหรือ