บทที่ 5

อัยลดาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังใหม่เพียงลำพังอย่างมีความสุข อยากกินอะไรก็สั่งออนไลน์ หรือไม่ก็เดินออกไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอย อยากทำอาหารเองก็แค่ตื่นเช้าหน่อยเพื่อไปเดินตลาดนัด แต่บางครั้งก็รู้สึกเหงาอยู่บ้าง เพราะเธอรู้สึกว่าตัวเองว่างเกินไป บางครั้งก็นั่งกินข้าวกับน้ำตา เพราะไม่รู้ว่าความสุขนี้จะอยู่กับเธอไปอีกกี่วัน

The Room XVII

จู่ ๆ ศิลาก็หลับตาลงพลางยกมือขึ้นกุมท้อง

“ปวดท้องอีกแล้วเหรอครับเสี่ย” ยศสพลถาม

“อืม” ศิลาลืมตาแล้วเปิดขวดยาลดกรดขึ้นดื่ม

“ผมว่าเสี่ยควรไปหาหมอนะครับ” เขาบอกเรื่องนี้กับเจ้านายรอบที่แปดสิบแปดแล้ว แต่เขาก็ไม่ยอมไปหาหมอสักที อย่างมากก็ให้เขาไปซื้อยามาให้ทานเท่านั้น

“มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบหมอ”

“งั้นเสี่ยก็ควรพักบ้าง ไม่ใช่นั่งทำงานหน้าดำคร่ำเครียดทั้งวันอย่างนี้” ยศสพลเห็นเขานั่งทำงานด้วยใบหน้าเคร่งเครียดมาเกือบเดือนแล้ว

คนตัวใหญ่เอนกายกับพนักพิงเก้าอี้ แหงนหน้ามองเพดานห้องอย่างเหนื่อยล้า “ยอดขายตกติดต่อกันมาเกือบปีแล้ว มึงจะให้กูทำหน้าชื่นตาบานได้ยังไงวะ” ถึงแม้บริษัทยังพอมีกำไรอยู่บ้าง แต่ยอดขายตกทุกเดือนเช่นนี้จะไม่ให้เขาเครียดได้อย่างไร

“งั้นวันนี้เสี่ยเรียกเด็กมาช่วยผ่อนคลายก่อนดีไหมครับ วันอื่นค่อยว่ากันใหม่” เกือบสิบวันแล้วที่เขาไม่ได้เรียกเด็กมาช่วยปลดปล่อยความเครียด ปกติเวลานายเครียดเขามักเรียกสาว ๆ ขาประจำมาคอยปรนนิบัติเสมอ

“ก็ดีเหมือนกัน” วิธีนี้ช่วยให้เขาผ่อนคลายได้จริง ๆ ถึงแม้จะเพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น

“วันนี้เอาใครดีครับเสี่ย น้องเมย น้องฟ้า หรือน้องแจนดีครับ” ยศสพลยังทำท่านึกอีก “หรือว่าจะเป็น…”

“มึงพามาไว้ที่บ้านเช่าแล้วไม่ใช่เหรอวะ ยังจะให้กูเสียเงินอีกเหรอ” เพราะตัวท็อปที่ยศพลกล่าวมาทั้งหมดนั้นแต่ละครั้งเขาจ่ายไม่ต่ำกว่าห้าพัน อีกทั้งเขายังใช้งานไม่คุ้มเสียด้วย สู้ใช้ของที่มีอยู่ไม่ดีกว่าหรือ

“อ้อ ผมลืมไปครับ” ก็เขาไม่คิดว่านายจะเรียกใช้ผู้หญิงคนนั้นนี่นา “แต่เราไม่ได้แจ้งเธอไว้ก่อนนะครับเสี่ย ตอนนี้ก็ตีสองแล้ว…”

“มึงเอาสัญญาให้เธออ่านแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ครับเสี่ย แต่ว่า…” หากศิลาไปหาเธอตอนนี้ อัยลดาจะไม่ตกใจแย่หรือ

“ถ้ามึงเป็นห่วงมากก็ส่งข้อความไปบอกเธอก่อนสิ”