บทที่ 6

ศิลาเปิดไฟที่ห้องรับแขกแล้วเดินไปเคาะประตูห้องนอนของเธอ เขามีกุญแจสำรองทุกห้องเพียงแต่อยากให้เธอลุกมาเปิดเองก็เท่านั้น

“ใครคะ?” อัยลดาส่งเสียงออกมาทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

“ฉันเอง ศิลา” เขาตอบกลับไปเสียงทุ้ม

อัยลดารู้สึกแปลกใจกับน้ำเสียงของเขาเล็กน้อย “เสียงยังไม่แก่เลยสักนิด” ใจดวงน้อยเต้นโครมคราม อุตส่าห์บอกกับตัวเองไว้ว่าห้ามกลัว ห้ามตื่นเต้น แต่พอถึงเวลาจริงกลับห้ามตัวเองไม่ได้

คนตัวเล็กเดินมาเปิดประตูให้เขาพร้อมทั้งเปิดไฟ

ทั้งสองจ้องตากันนิ่งงัน ต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง อัยลดาคิดว่าเสี่ยศิลาที่คนอื่นพูดถึงจะแก่หัวล้านอ้วนลงพุง แต่คนตรงหน้ากลับยังหนุ่มแน่นอยู่เลย แถมยังหน้าตาดีอีกต่างหาก ดีจนสามารถเป็นพระเอกหนังได้อย่างสบาย ๆ อีกทั้งยังตัวสูงใหญ่ จนเธอต้องแหงนหน้ามอง เขาน่าจะสูงราว ๆ ร้อยแปดสิบห้าแปดสิบหกเซนติเมตรได้กระมัง

แต่ตอนนี้หน้าเขาดุมาก บวกกับสายตาเย็นชายิ่งเหมือนคนไร้หัวใจ

“มองพอรึยัง ถ้ามองพอแล้วก็ถอดเสื้อผ้าออกซะ ฉันมีงานต้องทำต่อ” เขาพูดออกเสียงเข้ม หน้าตาไม่ได้ยิ้มแย้มเลยสักนิด แต่ในใจกลับยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้สวยมากจริง ๆ และก็คงไม่ไร้เดียงสาอย่างที่ยศสพลว่า

แต่ก็ช่างเถอะ เรื่องนั้นเขาไม่ได้สนใจ เขามาแค่ปลดปล่อยน้ำที่อดกลั้นมานานหลายวันเท่านั้น

“คะ?” อัยลดาเพิ่งดึงสติของตนกลับมาได้ก็รู้สึกงุนงง

“ฉันบอกให้ถอดเสื้อผ้า”

“ค่ะ ๆ” อะไรวะเนี่ย มาถึงก็บอกให้ถอดเสื้อผ้า นี่เขาจะไม่เล้าโลมเธอหน่อยหรือ หรือว่าเขาจะทำเหมือนในสัญญาทุกกระเบียดนิ้ว อัยลดารู้สึกขำในใจ แล้วแบบนี้เธอจะไม่เจ็บแย่หรือ เอาวะทนเอาหน่อย ท่าทางแบบนี้คงไม่เกินสองวิแน่ ๆ

แต่สิ่งที่ยากสำหรับอัยลดาก็คือการแก้ผ้าต่อหน้าคนอื่นนี่แหละ เธอถอดเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นวางไว้ที่ปลายเตียงด้วยท่าทางเงอะงะ

“ฉันต้องทำยังไงต่อคะ” ตอนนี้ร่างกายเธอร้อนผ่าวไปหมด ความเย็นของเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะสายตาคมปลาบไม่ได้ละไปจากร่างของเธอแม้แต่วินาทีเดียว

“ขึ้นไปนอนบนเตียง”