บทที่ 7 มันอึดอัด NC

ศิลาแค่นยิ้ม “มารยาเยอะจริง ๆ นะเรา” ถึงอย่างนั้นก็ลุกไปปิดไฟ ภายในห้องจึงมีเพียงแสงไฟจากรั้วบ้านที่ส่องผ่านหน้าต่างบานกระจกเข้ามาเท่านั้น

อัยลดาเม้มปากแน่น เธออยากจะรู้นักว่าตัวเองมารยาตรงไหน แค่บอกให้ปิดไฟเพราะเธอรู้สึกอายแค่นี้เขาก็หาว่าเธอมารยา เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า

ศิลาอ้าขาสองข้างของเธอออกกว้าง แทรกกายเข้าไปตรงหว่างขา จากนั้นถูไถส่วนหัวบานกับร่องรักของเธอเบา ๆ อัยลดาพยายามข่มกลั้นเสียงของตนเอาไว้ เธอคิดว่ามันค่อนข้างรู้สึกดีทีเดียว

ในขณะที่อัยลดากำลังจะเคลิบเคลิ้ม ศิลาก็สอดแทรกตัวตนแข็งขึงเข้ามาในกายเธอ

พรวด! เขาเอาเข้าไปได้เพียงครึ่งลำเท่านั้น

“อื๊อ” อัยลดาส่งเสียงร้องออกมาเพราะความเจ็บ พร้อมทั้งยันกายออกห่างเขา แต่ศิลากลับยึดร่างเธอเอาไว้ เขาเอื้อมมือไปเปิดไฟที่หัวเตียงเพราะความตกใจจนส่วนนั้นมันหดไปเล็กน้อย อีกทั้งยังรู้สึกหัวเสียเพราะเขาเสียเวลากับเธอมาหลายนาทีแล้ว

เขาถอดแก่นกายออก ม่านตาขยายใหญ่ขึ้นเมื่อเห็นบางสิ่งเลอะอยู่บนผ้าปูที่นอน อีกทั้งยังมีเมือกสีแดงเคลือบอยู่ปลายท่อนเอ็นของเขา ศิลามองคนใต้ร่างด้วยความสับสนปนสงสัย

“ยังไม่เคยเอากับผู้ชายเหรอ” เขาเกลียดสิ่งที่คาดเดาได้ยากเสมอ

อัยลดาพยักหน้ารัว ๆ น้ำใสในตาไหลออกมาจากหางตา

“เจ็บมากไหม” เขารู้ว่าครั้งแรกของผู้หญิงจะเจ็บ อีกทั้งของเขายังใหญ่กว่าไซซ์มาตรฐานของชายไทย

“เจ็บ ไม่ต้องเอามันเข้ามาอีกได้ไหมคะ”

“ได้” เขาตอบง่าย ๆ แต่เพียงอึดใจเดียวก็เอ่ยต่อ “แต่สัญญาก็ยังไม่เริ่มนับ” เขาทำเหมือนไม่ยี่หระกับคำที่ตัวเองเพิ่งกล่าวออกไป

อัยลดานิ่งงันไปครู่หนึ่ง เธอลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลย “แล้วมีวิธีไหนที่จะทำให้เจ็บน้อยลงกว่านี้ไหมคะ”

ศิลาถอนหายใจที่ต้องละเมิดกฎที่ตัวเองเป็นฝ่ายตั้งไว้ “จะพยายาม” อีกเรื่องที่เขาเกลียดที่สุดก็คือการกลืนน้ำลายตัวเอง แต่หากไม่ทำวันนี้เขาก็ทนต่อไม่ได้อีกแล้ว จะให้ใช้งานน้องนางทั้งห้าก็หาใช่เรื่องไม่ มีผู้หญิงเอาตัวมาใช้หนี้หากไม่เอาก็นับว่าขาดทุนย่อยยับ