บทที่ 1014 มองหานักฆ่า

ถังเฉาต้องการปฏิเสธความใจดีของเจ้าหญิงอายาเสะ แต่คิดไม่ถึงว่าโอดะไอจะช่วยพูดให้เขา

“โอดะไอ คุณนะ รู้จักผมดีจริงๆ ใช่ เจ้าหญิงอายาเสะ เป็นไปไม่ได้ที่ผมจะไปจากที่นี่ เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้นแล้ว ผมจะดำเนินการให้ถึงที่สุดอย่างแน่นอน”

“วางใจได้ ที่ผมบอกว่าจะไม่ทำให้คุณได้รับบาดเจ็บ ก็จะไม่ปล่อยให้คุณได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอน และผมจะช่วยเหลือคุณจัดการเรื่องนี้ให้หมด ค่อยไปพิจารณาเรื่องอื่น”

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่มั่นใจเช่นนี้ของถังเฉา อายาเสะก็แทบไม่น่าเชื่อเลยสักนิด เพราะยังไงแล้ว นี่ไม่ใช่แค่การเผชิญหน้าองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองเท่านั้น แต่ต้องเผชิญกับกองทัพของพวกเขาด้วย คนธรรมดาเมื่อคิดถึงสิ่งนี้คงหนีไปนานแล้ว แต่ถังเฉายังคงดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อายาเสะ คุณไม่ต้องกังวล เรื่องนี้มีคุณถังอยู่ ถึงเวลานั้นมันจะสำเร็จเอง ฉันรู้จักเพื่อนของฉันคนนี้เป็นอย่างดี”

เกี่ยวกับความแข็งแกร่งของถังเฉา ไม่รู้ว่าทำไม โอดะไอไม่เพียงแต่รู้สึกว่าน่าเชื่อถือ แต่เธอยังมีความรู้สึกที่เอามาอวดได้ด้วย เธอคุยอวดถึงความแข็งแกร่งของถังเฉาต่อเจ้าหญิงอายาเสะ

“เอาล่ะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็อยู่ที่นี่ด้วยกันเถอะ แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น คุณต้องหนีไปให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นฉันจะรู้สึกผิดมากนะ”

หลังจากที่เจ้าหญิงพูดจบ โอดะไอก็พยักหน้าอย่างเด็ดขาด

หลังจากที่องค์ชายทั้งสองกลับจากบ้านของตระกูลลั่ว ก็แสดงความโกรธอย่างชัดเจนบนใบหน้าของพวกเขา

“ผู้ชายคนนี้เป็นใคร ทำไมเขาถึงได้หยิ่งผยองขนาดนี้ แม้แต่เราก็ยังกล้าขวาง ผมว่าเขาไม่กลัวความตาย”

เห็นได้ชัดว่า บุคคลที่องค์ชายมิยาโมโตะกล่าวถึงคือถังเฉา

แม้ว่าเขาจะโกรธ แต่มิยาโมโตะก็เพิกเฉยโดยสิ้นเชิง และแขนของมูโตะก็ถูกถังเฉาหัก

และมูโตะไม่ได้คิดว่ามันแปลก เพราะเขารู้ว่าพี่ชายของเขาแค่จะมาจัดการเจ้าหญิงอายาเสะกับเขา เมื่อพวกเขากลับไป ทั้งสองคนก็จะยังฆ่าแกงกัน หรือยังไม่ทันกลับไป ก็จะสู้กันจนรู้ว่าใครแพ้ใครชนะ

“เนื่องจากเขาเป็นสมาชิกของราชวงศ์ต้าเซี่ย ย่อมมีคนสามารถรักษาเขาได้”

“คุณลืมไปแล้วหรือ?เราอยู่ในราชวงศ์ต้าเซี่ยนี้ ไม่ใช่ว่าเราจะไม่มีคนที่เราไม่รู้จัก ถ้าเราใช้ประโยชน์จากเด็กคนนี้ จะถูกเราควบคุมไว้อย่างดีไม่ใช่เหรอ?”

ขณะพูด รอยยิ้มชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมิยาโมโตะ

“ที่คุณพูดมาก็มีเหตุผลอยู่ งั้นเราไปหาคนคนนั้นมาช่วยกันเถอะ”

หลังจากมิยาโมโตะฟังจบ เขาก็พาน้องชายออกไป และคนที่พวกเขารู้จักก็คือคนจากตระกูลไป๋

ด้วยความแข็งแกร่งของตระกูลไป๋ ชื่อเสียงจึงค่อนข้างดี ดังนั้นคนในญี่ปุ่นจึงคิดว่าคนในตระกูลไป๋ค่อนข้างแข็งแกร่ง แต่องค์ชายทั้งสองไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของตระกูลไป๋ แต่เพราะอำนาจของตระกูลไป๋ เพราะองค์ชายทั้งสองนี้ ความแข็งแกร่งของพวกเขาเหนือกว่าผู้เก่งกาจส่วนใหญ่ในราชวงศ์ต้าเซี่ยโดยสิ้นเชิง

“แหม องค์ชายทั้งสองมาได้ไง ขออภัยที่ไม่ได้ไปต้อนรับ เชิญนั่งลงเร็วๆ”

เมื่อผู้นำไป๋เห็นองค์ชายทั้งสองแห่งญี่ปุ่นเสด็จมา เขาก็รีบไปที่ประตูเพื่อต้อนรับ เห็นได้ชัดว่าองค์ชายทั้งสองแห่งญี่ปุ่นเหนือกว่าผู้นำไป๋มากในแง่ของอำนาจและสถานะ

“เราไม่ได้มาเพื่อคุยเล่นกับคุณ เรามีเรื่องจะขอความช่วยเหลือจากคุณ คุณต้องช่วยเราแก้ไขปัญหานี้ ไม่เช่นนั้น คุณจะต้องรับผิดชอบต่อผลที่ตามมา”