บทที่ 1020 เชิญท่านลงโอ่ง

วินาทีแรกที่เห็นถังเฉา ผู้นำไป๋รู้สึกกดดันเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าถังเฉาแข็งแกร่งเพียงใด แต่การได้เห็นลมหายใจที่แผ่ออกมาจากถังเฉา ทำให้ผู้นำไป๋รู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย

ถังเฉาค่อยๆเดินไปหาผู้หญิงสองคนและพูดอย่างสงบต่อหน้าผู้นำไป๋

“ผู้หญิงสองคนนี้เป็นคนของผม ผมไม่อนุญาตให้คุณทำอะไรกับพวกเธอ หากคุณยืนยันที่จะทำอะไรกับพวกเธอ ผมจะไม่สุภาพแล้วนะ”

ถังเฉาพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น และถึงแม้น้ำเสียงนี้จะไพเราะ แต่ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงการข่มขู่และแรงอาฆาตที่แข็งแกร่ง

ในอาณาเขตของผู้นำไป๋ ผู้นำไป๋จะกลัวได้อย่างไร? หลังจากที่ผู้นำไป๋หัวเราะอย่างเย็นชา เขาก็สั่งให้พวกอันธพาลที่อยู่ใต้มือของเขาให้ออกมาลงมือ

“ดูเหมือนว่าคุณจะไม่กลัวตายเลยจริงๆ ครั้งก่อนคุณโชคดีและรอดไปได้ คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้คุณจะมาถึงบ้าน ถ้าอย่างนั้นผมจะไม่เกรงใจแล้วนะ!”

“มา！ ขึ้นไปเดี๋ยวนี้ และฆ่าไอ้เด็กคนนั้นซะ”

ขณะพูด ทุกคนจากตระกูลไป๋ก็วิ่งขึ้นไป

กังฟูสายพระจันทร์ของถังเฉาในสองวันนี้เนื่องจากการฝึกฝนอย่างเข้มข้นของถังเฉา ตอนนี้ยอดเยี่ยมมากแล้ว และสามารถใช้ได้อย่างอิสระและคล่องแคล่ว ส่วนคนเหล่านี้จากตระกูลไป๋ที่พุ่งเข้ามา ในเวลาเพียงครู่เดียว ก็โดนถังเฉาล้มจนหมด

เมื่อเห็นพลังอันทรงพลังดังกล่าว ผู้นำไป๋ก็รู้สึกได้ถึงวิกฤตเล็กน้อย

“ไป๋ตี๋คุณกำลังทำอะไรอยู่?รีบขึ้นไปหยุดเขาสิ ถ้าเรื่องนี้ล้มเหลว แผนการของคุณที่จะไปที่ญี่ปุ่นก็จะพังทลาย”

หลังจากที่ไป๋ตี๋ได้ยินสิ่งนี้ คนทั้งคนก็ตื่นตระหนกในทันที หยิบอาวุธขึ้นมาและรีบพุ่งไปที่ถังเฉา

“เป็นถึงปรมาจารย์แห่งอาวุธ และตอนนี้คุณดูตื่นตระหนกเช่นนี้ คุณควรรักษาความสมดุลของคุณก่อน แล้วจากนั้นค่อยมาหาผม เด็กน้อย”

ตั้งแต่ที่ไป๋ตี๋พ่ายแพ้ถังเฉาในครั้งที่แล้ว ในใจก็เกรงกลัวถังเฉามาโดยตลอด แม้ว่าเขาจะพูดต่อหน้าคนอื่นว่าถังเฉาแอบใช้เล่ห์กลในการเอาชนะตัวเอง แต่ถ้าเขาสู้กับถังเฉาจริงๆ ตนเองเป็นคู่ต่อสู้ของเขาไหม ไป๋ตี๋รู้ดี

“คราวหน้าอย่าเย่อหยิ่งมากนัก ผมจะฆ่าคุณเป็นแค่เรื่องง่ายๆ ครั้งที่แล้วคืออุบัติเหตุ ครั้งนี้ผมจะไม่ปล่อยให้คุณหนีไปแน่”

ขณะพูด ไป๋ตี๋จึงรีบวิ่งไป

ถังเฉายืนนิ่งอยู่ที่เดิม เอามือไขว้หลังของเขา มองดูไป๋ตี๋โบกมีดใหญ่ในมือของเขา ไปมา ร่างกายของถังเฉาก็หลบจากซ้ายไปขวา

“นี่คือความแข็งแกร่งของปรมาจารย์อาวุธหรือ? ที่แท้ก็อ่อนขนาดนี้นี่เอง หากเป็นกรณีนี้ ผมต่างหากที่เป็นปรมาจารย์ที่แท้จริง”

ถังเฉาเยาะเย้ยไป๋ตี๋อย่างต่อเนื่อง และไป๋ตี๋ก็เริ่มโกรธ แต่ถึงแม้ว่าความโกรธจะทำให้ในใจไป๋ตี๋ไม่เกรงกลัว แต่มันก็ทำให้กระบวนท่าและการเคลื่อนไหวของไป๋ตี๋เริ่มโง่เขลา

ถังเฉาพบข้อบกพร่องใหญ่มาก ดังนั้นเขาจึงจับหมัดโดยตรงและชกต่อย ไป๋ตี๋ก็บินออกไป เขาก็คุกเข่าลงบนพื้น น้ำลายสีออกจากปากของเขา

“ปรมาจารย์อาวุธมีความแข็งแกร่งแค่นี้เองหรือ? มันทำให้ผมผิดหวังจริงๆ ผมยังคิดว่ามีผู้เชี่ยวชาญที่เก่งกาจในราชวงศ์ต้าเซี่ย?”

เมื่อเห็นว่าถังเฉาได้ล้มล้างทั้งตระกูลไป๋แล้ว คิดไม่ถึงว่าผู้นำไป๋ไม่ตื่นตระหนกเลย เขาแค่เดินไปพยุงไป๋ตี๋ขึ้น จากนั้นปรบมือของตนเองสองสามที

ร่างที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นต่อหน้าถังเฉา ถังเฉาผงะอยู่ที่เดิม และยืนนิ่งเฝ้าดูคนตรงหน้าเขา

"พี่ใหญ่?"

คนนี้ก็คือหลี่เห้า ตอนที่ถังเฉาเห็นเขา เขาไม่รู้จะลงมือยังไง คราวที่แล้วเขาเอาชนะร่างโคลนของหลี่เห้า คราวนี้เขามีประสบการณ์และน่าจะจัดการได้ง่ายกว่า แต่ถังเฉาก็ลงมือไม่ลง

“เป็นอย่างไรบ้าง? เมื่อเห็นสิ่งนี้ ในใจคงสยดสยองมากใช่ไหม นี่คืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดของผม ร่างโคลน ถ้าคุณอยากจะอาละวาดที่นี่ ก็จงปราบมันให้ได้เสียก่อน”