บทที่ 1021 ความกลัวขององค์ชาย

ผู้นำไป๋ถูกรัดคอไว้แน่นหนา ใบหน้าทั้งหน้าของเขาเหมือนบอลลูนที่กำลังจะระเบิด และกำลังจะหลั่งเลือดออกมา

หลังจากได้ยินสิ่งที่ถังเฉาพูด คิดไม่ถึงว่าองค์ชายทั้งสองจะลังเล

“คุณรีบปล่อยผู้นำไป๋ มิฉะนั้นอย่าโทษผมที่หยาบคายกับคุณ”

มิยาโมโตะพูดตะกุกตะกัก เห็นได้ชัดว่ากลัวถังเฉาเล็กน้อย หลังจากที่ได้เห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของถังเฉา ความกลัวในใจของมิยาโมโตะก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆไม่มีที่สิ้นสุด

“ดูเหมือนว่าคุณจะลืมไปแล้วว่าแขนของน้องชายของคุณถูกผมหักอย่างไร ถ้าผมปล่อยชราคนนี้ที่นามสกุลไป๋ไป ผมจะไปฆ่าคุณเดี๋ยวนี้ คุณว่าไง?”

หลังจากได้ยินสิ่งที่ถังเฉาพูด มิยาโมโตะก้าวถอยหลังด้วยสายตาที่หวาดกลัวอย่างไม่รู้จบ ส่วนมูโตะที่อยู่ข้างๆ ในใจเกลียดชังถังเฉามาก แต่ไม่กล้าพูดอะไร

บุคคลที่โดดเด่นและเก่งกาจสองคนในญี่ปุ่น ต่อหน้าถังเฉาดูเหมือนไร้ค่า เมื่อผู้นำไป๋ที่อยู่ข้างๆเห็นฉากนี้ เหงื่อก็ไหลลงมาจากด้านหลังอย่างช่วยไม่ได้

“ถ้าผมตาย แผนของพวกคุณสองคนก็อย่าได้คิดว่าจะสำเร็จ”

หลังจากได้ยินประโยคนี้ มิยาโมโตะและมูโตะก็มองหน้ากัน เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายได้หาผู้นำไป๋พูดคุยกันแล้ว แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายให้เงื่อนไขอะไร แต่พวกเขาก็รู้ว่า หากไม่ช่วยผู้นำไป๋หนีจากภัยอันตราย แผนของพวกเขาก็จะสูญเปล่าเช่นกัน

ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีทางเลือก มิยาโมโตะและมูโตะทำได้เพียงพุ่งเข้าหาถังเฉาเท่านั้น

ในเวลานี้ เจ้าหญิงอายาเสะทรงห้ามพี่ชายสองคนของเธอไว้

“พวกคุณหยุดเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา พวกคุณมีอะไรก็มาหาฉัน”

เห็นได้ชัดว่า เจ้าหญิงอายาเสะไม่ทราบความแข็งแกร่งที่แท้จริงของถังเฉา เธอคิดว่าถังเฉามีความแข็งแกร่งแค่นั้น เผชิญหน้ากับพี่ชายสองคนของเธอ จะต้องสู้ไม่ไหวแน่นอน

หลังจากองค์ชายทั้งสองได้ยินคำพูดของเจ้าหญิงอายาเสะ ในใจก็รู้สึกโชคดีมาก และหยุดอย่างรวดเร็ว

“ถ้าไม่ให้เราสองคนฆ่าเขาก็ได้ ตอนนี้คุณรีบพาเขาออกไป ผมจะถือซะว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แต่คุณต้องทิ้งโอดะไอไว้ที่นี่”

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของเจ้าหญิงอายาเสะก็ตัดสินใจไม่ถูก แต่ถังเฉากลับหัวเราะออกมาเสียงดัง และพูดกับองค์ชายทั้งสอง

“คิดไม่ถึงว่าพวกคุณสองคนความแข็งแกร่งไม่ได้เรื่อง แต่ปากดียิ่งนัก แต่ถึงแม้พวกคุณอยากจะแกล้งทำเป็นเก่งต่อหน้าน้องสาว ก็ไม่ควรให้ผมได้ยินสิ ไม่เช่นนั้นปล่อยให้ผมที่เป็นคนอยู่ในเหตุการณ์ได้ยิน คงจะอายน่าดู”

องค์ชายทั้งสองไม่กล้าพูดอะไรมาก เพราะพวกเขารู้ว่าพวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของไอ้โรคจิตตรงหน้าได้

ว่ากันว่าคนขี้กลัวจะกลัวคนที่โหดเหี้ยม คนที่โหดเหี้ยมจะกลัวคนที่ยิ้ม และรอยยิ้มบนใบหน้าของถังเฉาที่อยู่ตรงหน้า ทำให้องค์ชายทั้งสองไม่กล้าทำอะไรเลย

“ตรงกันข้าม ตอนนี้ผมให้โอกาสพวกคุณ ถ้าพวกคุณสองคนหายไปต่อหน้าผม ผมจะยอมให้เรื่องนี้จบ แต่ถ้าให้ผมเห็นพวกคุณอีก ผมจะไม่ปล่อยพวกคุณไปแน่”

เห็นได้ชัดว่าองค์ชายทั้งสองหวั่นไหวเล็กน้อย เพราะว่าถังเฉาได้เดินเข้ามาหาพวกเขาแล้ว หากถังเฉาลงมือ คนต่อไปที่จะโดนหักมือ ไม่รู้ว่าจะเป็นใคร

“เราเป็นองค์ชายแห่งญี่ปุ่น คุณกล้าทำกับเราอย่างนี้ได้ไง คุณไม่กลัว เราจะนำกองทหารของเราเข้ามาตอนนี้และทำลายพวกคุณทั้งหมดหรือไง?”