บทที่ 1022 องค์ชายขอเข้าพบ

“นายท่านโจว มีคนสองคนที่ประตูเพื่อขอเข้าพบ โดยบอกว่าพวกเขาเป็นองค์ชายแห่งญี่ปุ่น ท่านว่าจะปล่อยให้พวกเขาเข้ามาไหม?”

หลังจากที่นายท่านโจวได้ยินว่าองค์ชายทั้งสองมาเยือน ใบหน้าของเขาก็ลดลงต่ำมาก และดูเหมือนเขาจะลังเลใจ

“ไอ้เด็กสองคนนี้ไม่มีเรื่องอะไร มาที่ตระกูลโจวทำไม พวกเขากำลังยุ่งกับการเตรียมตัวทำสงครามในญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ? และสงครามทั้งสองฝ่ายพวกเขาสองคนเป็นคนควบคุม ทำไมพวกเขาสองคนถึงมาที่นี่ล่ะ?”

“ปล่อยให้พวกเขาเข้ามา ยังไงพวกเขาสองคนก็เป็นองค์ชาย แม้ว่าเราไม่จำเป็นต้องกลัว แต่ก็มีปัญหาเล็กน้อยเช่นกัน”

ผู้นำโจวเดิมทีไม่อยากพบองค์ชายทั้งสอง แต่เมื่อพิจารณาถึงสถานะขององค์ชายทั้งสองแล้ว ทำได้เพียงต้อนรับอย่างไม่เต็มใจ

“ไม่ทราบว่าองค์ชายทั้งสองมาที่นี่มีธุระอะไรหรือเปล่า ให้องค์ชายสูงส่งสองท่านลดตัวมาที่ตระกูลโจวเล็กๆของเราได้อย่างไร?”

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ รอยยิ้มที่มั่นใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมิยาโมโตะ เมื่อมองไปที่ผู้นำโจวตรงหน้าเขา เขารู้สึกว่าผู้นำโจวดูเหมือนเคารพเขา และความร่วมมือก็มีความเป็นไปได้มากที่จะเจรจาสำเร็จ

“อันที่จริง ครั้งนี้ที่เราสองคนมาที่นี่ไม่ได้มาเพื่อตามหาคุณ ผู้นำโจว แต่มาเพื่อตามหาลูกชายของคุณโจวหลี่ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณชายไป๋อยู่ในบ้านหรือเปล่า ถ้าเขาอยู่ ก็ให้เขาออกมาพบกับพวกเราหน่อย"

หลังจากที่ผู้นำโจวได้ยินคำเหล่านี้ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ แต่เขาไม่แม้แต่จะมีท่าทีลุกขึ้นไปเรียกโจวหลี่ เมื่อองค์ชายทั้งสองเห็นสิ่งนี้ พวกเขาก็ถามด้วยความประหลาดใจ

“ผู้นำโจวไม่ยอมให้เราพบลูกชายของคุณหรือ? ต้องรู้ว่าญี่ปุ่นเราอาจมีความสัมพันธ์ที่ ลึกซึ้งกับราชวงศ์ต้าเซี่ยในอนาคต การทำความรู้จักกันก่อนไม่ใช่เรื่องเลวร้ายนะ”

มูโตะพูดแปลกๆ ราวกับว่าเขากำลังบ่งบอกถึงประโยชน์ที่เขาจะมอบให้ผู้นำโจว และ แน่นอนว่าผู้นำโจวไม่ใช่คนโง่ เขาเข้าใจว่าหมายถึงอะไรและพูดด้วยความลำบากใจ

“ไม่ใช่ว่าผมไม่ยอม แต่ไม่รู้ว่าลูกชายของผมจะออกมาพบพวกคุณสองคนหรือเปล่า? ไม่กลัวพวกคุณจะหัวเราะเยาะ ไม่นานมานี้ลูกชายของผมพ่ายแพ้คนๆหนึ่ง เขาจึงฝึกฝนวิชาการต่อสู้อย่างหักโหม ผมไม่รู้ว่าเขาจะหยุดไหม”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มิยาโมโตะและมูโตะยิ่งพอใจมากขึ้น สิ่งที่เขาต้องการคือคนที่มีจิตใจที่บ้าคลั่งต่อการแก้แค้นแบบนี้

“คุณแค่บอกเขาไปว่า ไม่ว่ายังไงเราก็สามารถช่วยเขาได้ เขาน่าจะออกมา”

มิยาโมโตะเข้าใจความคิดของโจวหลี่ และหลังจากได้ยินคำพูดของมิยาโมโตะ ผู้นำโจวก็ทำได้เพียงไปเรียกโจวหลี่เท่านั้น

“องค์ชายสองคนที่นอกประตูต้องการพบคุณ คุณออกไปพบพวกเขาหน่อยไหม”

โจวหลี่พูดอย่างไม่อดทนหลังจากได้ยินคำพูดของผู้นำโจว

“ให้พวกเขาไสหัวไปให้ไกล อย่ามากวนผม ตอนนี้ผมกำลังฝึกวรยุทธ์ ผมไม่มีเวลาไปยุ่งกับพวกเขา”

สีหน้าผู้นำโจวดูไม่แปลกใจเลย ราวกับว่าเขาเดาได้ว่าลูกชายของเขาจะพูดอย่างนั้นแต่แรก เขาพูดอย่างเฉยเมย

“พวกเขาบอกผมว่า ไม่ว่าคุณต้องการบรรลุเป้าหมายอะไร พวกเขาสามารถช่วยคุณได้ ไม่ก็คุณออกไปพบหน่อยเถอะ ผมคิดว่าคุณน่าจะสนใจ”

ผู้นำโจวในเวลานี้คิดว่า ขอเพียงแค่โจวหลี่ไม่ได้ใช้วิชาต้องห้าม ก็ยังสามารถเอาชนะถังเฉาได้ ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ดีกว่าใช้วิชาต้องห้าม เขาจึงแนะนำให้โจวหลี่ออกไปพบ

หลังจากได้ยินคำพูดของนายท่านโจว โจวหลี่ก็หวั่นไหวเล็กน้อย สายตาของเขาก็หันไปมองกะทันหัน มองดูนายท่ายโจวแล้วพูด

“พวกเขามีความแข็งแกร่งที่จะช่วยผมได้จริงหรือ? ฝ่ายตรงข้ามคือถังเชียวเลยนะ พวกเขาไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของไอ้เด็กคนนั้นอย่างแน่นอน หากพวกเขารู้ พวกเขาอาจไม่กล้าพูดแบบนั้น”