บทที่ 1037 พี่น้องคนสนิทของผม

หลังจากที่เย่ไป๋พูดจบ คนที่อยู่ข้างๆเย่ไป๋ทั้งหมดก็มองถังเยว่หวากับถังเฉาด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

ส่วนเย่ไป๋กลับวิ่งกระโจนตรงไปยังถังเฉา

“พี่น้อง ไม่ได้เจอกันนานเลย ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? ท่านนี้ก็คือแม่ของนายสินะ”

เย่ไป๋เป็นคนที่แข็งแกร่งทรงพลังมาตั้งแต่สมัยแรก แน่นอนว่าก็ต้องจำพระอริยมารดรใหญ่ของตระกูลถังตรงหน้านี้ได้อยู่แล้ว

แต่หลังจากที่ถังเยว่หวาเห็นเย่ไป๋แล้ว สีหน้าก็เหลือเชื่ออยู่ไม่น้อย

เพราะว่าเธอยังคงจำได้ หลายปีก่อน ก็เป็นคนคนนี้นี่แหละที่เป็นคนฆ่าผู้อาวุโสของตระกูลถัง เธอเป็นคนสอบสวนเย่ไป๋กับตัวเธอเอง

“เย่ไป๋ไม่ได้เจอกันนาน ช่วงนี้อาการบาดเจ็บบรรเทาลงแล้วสินะ?”

เย่ไป๋นึกถึงเหตุการณ์ตอนที่ถูกจ้าวไท่โจมตีเมื่อครั้งที่แล้ว ก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา

แต่ก็สู้เขาไม่ได้จริงๆ เย่ไป๋ก็ไม่ได้อธิบายอะไรมากมาย แต่แค่พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับพูดขึ้น

“ดีขึ้นเยอะแล้ว พลังฟื้นฟูกลับมาใช้ได้แล้ว แต่ต่อให้ฟื้นฟูกลับมาแล้ว พลังก็สู้กับนายไม่ได้อยู่ดี ฉันได้ยินมาว่า ตอนที่นายสู้กับโจวหลี่ที่ตรอกซอยเมื่อครั้งที่แล้ว เรียกได้ว่าดุเดือดเลือดพล่านมากๆ ไม่คิดว่านายจะได้เปรียบอยู่เล็กน้อย ช่างทำให้คนคิดไม่ถึงจริงๆเลยนะ”

โจวหลี่ที่เย่ไป๋พูดถึง แน่นอนว่าไม่ใช่โจวหลี่ที่อยู่ในสถานการณ์ปกติธรรมดา แต่เป็นโจวหลี่ที่ปลดปล่อยพลังของตัวเองออกมาจนหมดหลังจากที่สูญเสียการควบคุมในครั้งนั้น

สำหรับเรื่องนี้ ถังเฉาแค่ยิ้มอย่างเปิดเผย

“เปล่า แค่หมอนั่นสูญเสียปัญญาไป ฉันก็จำเป็นต้องลงมือเท่านั้น อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปแข็งแกร่งมากมายอะไรด้วย ฉันแค่สู้ไปอย่างไม่ได้ตั้งใจอะไรเท่านั้นเอง ยังดีที่เบื้องหลังมีการช่วยเหลือจากท่านนายพลเฉิน ไม่อย่างนั้นเขาก็จะเป็นคนที่สุดยอดที่ยากต่อกรรับมือด้วยแน่ๆ”

ทั้งสองคนพูดทักทายกัน ส่วนถังเหยียนแล้วก็ถังเยว่หวาที่อยู่ข้างๆ มองคนตรงหน้านี้ จากนั้นก็หันมองหน้ากัน

“ลูกชายของพวกเราไม่มีทางรู้จักสนิทกับคนแบบนี้หรอกใช่ไหม? เมื่อก่อนเขาสร้างปัญหาไปทั่วทั้งราชวงศ์ต้าเซี่ย ฉันจำได้ตอนที่ตัดสินพิพากษาเขาในตอนนั้น พวกเราสองคนก็อยู่ด้วย ตอนนี้ไม่คิดว่าจะมารู้จักพูดคุยกับลูกของพวกเราซะอย่างนั้น”

เย่ไป๋พอได้ยินพ่อแม่ของถังเฉากำลังพูดคุยซุบซิบกันอยู่ ก็รู้ดีว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้น“คุณลุงถัง คุณป้าถัง ผมรู้ว่าสิ่งที่คนรุ่นหลังทำก่อนหน้านี้ ทำให้ตอนนี้ในใจของทั้งสองท่านรู้สึกคับข้องใจอยู่ไม่น้อย แต่หวังว่าท่านจะไม่ตำหนิกล่าวโทษอะไร ผมไม่ใช่เด็กคนนั้นเหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ทั้งสองท่านก็ออกมาแล้ว ผมรู้แล้วว่าในตอนนั้นตัวเองได้ก่ออาชญากรรมทำผิดร้ายแรงเอาไว้”

หลังจากที่ได้ฟังคำพูดนี้ พ่อแม่ของถังเฉาก็เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มอึดอัด จากนั้นถังเฉาก็มองไปยังพ่อแม่พร้อมกับพูดขึ้น

“วางใจได้ เหมือนกับที่เย่ไป๋พูด ตอนนี้เขาไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว แถมเขาก็ยังเคยช่วยผมในเรื่องของบูโดครั้งหนึ่งด้วย ตอนนี้เขาเป็นพี่น้องคนสนิทของผม”

หลังจากที่ได้ฟังคำพูดนี้ ใจของเย่ไป๋ก็อบอุ่นขึ้นมา การที่ได้เป็นพี่น้องคนสนิทกับคนที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้ เป็นความปรารถนาในช่วงหลายปีมานี้ของตัวเอง

“ไม่มีอะไรสักหน่อย ลูก ลูกคิดเยอะเกินไปแล้ว เพื่อนที่ลูกคบหา พวกเราจะไม่ไว้วางใจได้ยังไงล่ะ อีกอย่าง เพื่อนของลูกก็เป็นเรื่องของลูก ไม่ใช่เรื่องของพวกเราสักหน่อย พวกเราไม่มีทางเข้าไปยุ่งอะไรกับเรื่องพวกนี้หรอก”

ถังเหยียนพูดขึ้นอย่างขี้เล่น ถังเยว่หวาที่อยู่ข้างๆก็ตบลงที่ไหล่ของถังเฉาด้วยท่าทางใจกว้าง

“พ่อของลูกพูดถูก แถมแม่ดูเย่ไป๋ ท่าทางในตอนนี้ ไม่ได้เหมือนกับเด็กที่วิกลจริตเหมือนกับเมื่อก่อนแล้วด้วย”

หลังจากที่เย่ไป๋ได้ฟังแล้ว ก็ยิ้มอย่างอึดอัด แม้ว่าคำพูดของถังเยว่หวาจะฟังไม่ค่อยเข้าหู แต่สิ่งที่พูดก็เป็นเรื่องจริง ดีที่ตอนนี้ถังเยว่หวาก็ยอมรับเย่ไป๋แล้ว ในใจของเย่ไป๋รู้สึกปลอบโยนขึ้นมาสุดๆ