บทที่ 1040 การข่มขู่ด้วยเจตนาชั่วร้าย

“เป็นอะไรไป องค์ชายทั้งสอง ทำไมไม่กินต่อล่ะ? อุส่าได้กินของดีๆทั้งที หรือพวกคุณไม่อยากจะกินให้อิ่มสักหน่อยเหรอ?”

โจวฉังเต๋อพูดยิ้มกรุ้มกริ่ม

มิยาโมโตะมาอยู่ตรงหน้าของโจวฉังเต๋อตรงๆ มองโจวฉังเต๋อด้วยสีหน้าท่าทางเกรี้ยวกราด

“บอกมาเดี๋ยวนี้ ว่าใส่ยาอะไรลงไปในข้าว?”

มิยาโมโตะตระหนักได้ว่ามีอะไรแปลกๆ แต่หลังจากที่โจวฉังเต๋อรู้ว่ามิยาโมโตะล่วงรู้แผนการของตัวเองแล้วนั้น ก็ไม่ได้ตื่นตระหนกอะไรสักนิด เพราะว่ายาพิษมันออกฤทธิ์แล้ว ตราบใดที่มิยาโมโตะกล้าทำร้ายตนเอง โจวฉังเต๋อก็สามารถเอาชีวิตของเขาได้ทันที

“เด็กน้อย เคารพนอบน้อมต่อผมจะดีกว่านะ คุณรู้ไหมว่าพิษในร่างกายของคุณน่ะเป็นสิ่งพิเศษเฉพาะของตระกูลโจวของพวกเรา ถ้าผมไม่แก้พิษให้คุณล่ะก็ คุณอยู่ได้อีกไม่เกินสามวันแน่นอน”

หลังจากที่ได้ฟังคำพูดนี้แล้ว มิยาโมโตะกับมูโตะทั้งสองคนก็ตื่นตกใจทันที หันมองหน้ากัน จากนั้นก็รู้สึกว่าท้องของตัวเองเริ่มเจ็บปวดมากขึ้น จนกระทั่งนอนลงกลิ้งทุรนทุรายไปมาอยู่ที่พื้นอย่างทนไม่ไหว

“ทำไม ทำไมเจ้าชายทั้งสองจึงจนตรอก? ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่หยิ่งผยองหรือ?”

โจวฉังเต๋อไม่ลืมที่จะเยาะเย้ยเจ้าชายทั้งสอง

แล้วในตอนนี้มิยาโมโตะกับมูโตะสองคนยังกล้าพูดอะไรอีก ถึงยังไงจากที่โจวฉังเต๋อพูดเมื่อตะกี้ ถ้าตัวเองไปแหย่ให้โจวฉังเต๋อไม่สบอารมณ์เข้า แล้วเขาไม่แก้พิษให้กับตัวเองขึ้นมา พวกเขาก็ต้องตายแน่นอน

“นายท่านโจว อย่าล้อเล่นกันสิ พวกเราก็เป็นคนร่วมงานกันทั้งนั้น ทำไมต้องมาเข่นฆ่ากันเองด้วยล่ะ? รีบแก้พิษให้กับผมเถอะ ผมรู้ว่าคุณแค่ล้อเล่นเท่านั้น”

มิยาโมโตะพยายามควบคุมสีหน้าอารมณ์ของตัวเองให้ดีขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ยังเห็นได้อย่างไม่ยากจากใบหน้าของเขาว่าร่างกายของเขาเจ็บปวดทรมานขนาดไหน

“โอ้ องค์ชาย นี่คุณกำลังขอร้องอ้อนวอนผมอยู่เหรอ? ทำไมท่าทีมันดูทะแม่งๆล่ะ?”

พูดจบ มิยาโมโตะก็โมโหสุดๆ ใช้กำปั้นทุบลงที่พื้นอย่างแรง โจวฉังเต๋อที่อยู่อีกทางด้านหนึ่งก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

“ไม่เป็นไรๆ คุณทุบได้ตามสบายเลย ต่อให้คุณฆ่าผมก็ยังได้ แต่ว่าผมจะบอกคุณให้นะ ว่าถ้าไม่มียาแก้พิษของผม พวกคุณก็อย่าคิดว่าจะได้ลุกขึ้นมาอีกครั้งตลอดทั้งชีวิต”

คำพูดที่โจวฉังเต๋อพูดนี้ไม่ใช่คำพูดล้อเล่น เพราะว่าในตอนนี้มิยาโมโตะกับมูโตะรู้สึกได้ว่าพละกำลังของตัวเองค่อยๆจางหายไป ราวกับว่ากล้ามเนื้อทั้งร่างกายกำลังละลายไปอย่างไรอย่างนั้น

“ขอร้องคุณล่ะ นายท่านโจว พวกเราสองคนยังไม่อยากตายไวขนาดนี้ คุณรีบแก้พิษให้กับพวกเราเถอะนะ”

ในตอนนี้มูโตะร้องไห้จนสองตาแดงก่ำหมดแล้ว น้ำตาน้ำมูกไหลรวมกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำมูก

“ผมไม่ไหวแล้ว นายท่านโจว รีบปล่อยพวกเราไปเถอะ ผมขอร้องคุณล่ะ ต่อไปคุณพูดอะไรผมก็จะทำตามหมดเลย ผมจะไม่กลับไปแย่งชิงบัลลังก์อะไรที่ญี่ปุ่นอีกแล้ว”

ที่มูโตะต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์ แค่อยากที่จะให้ตัวเองอยู่อย่างสบายมีความสุขสักหน่อย ส่วนวิธีการที่ทำให้พวกเขามีความสุขนั้นก็คือการหาผู้หญิง

แต่สำหรับชีวิตของพวกเขาแล้ว ผู้หญิงเป็นเพียงแค่สิ่งเล็กๆที่ไม่มีค่าพอให้พูดถึงด้วยซ้ำ ตอนนี้เขาไม่อยากจะแย่งชิงบัลลังก์อะไรอีกแล้ว แค่อยากจะใช้ชีวิตดีๆเท่านั้น

“เอาล่ะๆ พวกคุณสองคนไม่ต้องหวาดกลัวขนาดนั้นหรอก ผมยังไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะฆ่าพวกคุณ ผมจะแก้พิษให้กับพวกคุณอยู่แล้ว แต่ยาแก้พิษของผมแค่ช่วยรักษาความปลอดภัยให้กับพวกคุณได้เพียงแค่วันเดียวเท่านั้น ถ้าพวกคุณไม่เชื่อฟังผมล่ะก็ วันต่อไปผมก็จะไม่แก้พิษให้กับพวกคุณ ให้พวกคุณได้ทนอยู่กับความเจ็บปวดปางตาย”

โจวฉังเต๋อก็ตั้งมั่นในใจ ว่าจะต้องเอาสองคนนี้มาอยู่ใต้บังคับบัญชาของตัวเองให้ได้ ถึงยังไงในตระกูลของตัวเองตอนนี้ก็ไม่มีนักรบหลักอะไรแล้ว พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องหาคนจากข้างนอก

หลังจากได้ยินคำพูดของโจวฉังเต๋อ องค์ชายทั้งท่านก็มองไปที่โจวฉังเต๋ออย่างสิ้นหวัง แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพวกเขาสามารถบรรเทาความเจ็บปวดได้

“ไม่มีปัญหา นายท่านโจว คุณรีบแก้พิษให้กับพวกเราเถอะ พวกเราจะเชื่อฟังคำสั่งไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย คุณพูดอะไรก็ทำหมด ไม่มีลังเลไม่มีเจตนาอื่นแน่นอน”