บทที่ 1039 ผู้นำตระกูลคนใหม่

“ถังซานฉ่าย ฉันไม่ได้ถือสาที่จะกลับมาเป็นพระอริยมารดรใหญ่ แต่ฉันหวังว่าลูกชายของฉันจะได้เป็นผู้นำตระกูล ฉันเชื่อว่าตอนนี้นายก็รู้ถึงสถานภาพที่แท้จริงของเขาแล้ว ฉันไม่จำเป็นต้องปิดบังซ่อนเร้นนายอีกแล้ว”

ถังเยว่หวาพูดขึ้นอย่างนิ่งๆ

การที่ให้ถังเฉามารับผิดชอบผู้นำตระกูลของตระกูลถัง เป็นเจตนาของถังซานฉ่ายมาโดยตลอด พอได้ยินคำพูดนี้ของพระอริยมารดรใหญ่แล้ว ถังซานฉ่ายก็สีหน้าเต็มไปด้วยความปิติยินดี

“แบบนี้ก็ดีเลยน่ะสิ พลังของถังเฉาเด็กคนนี้แข็งแกร่งมาก ผมหวังว่าเขาจะมาเป็นผู้นำตระกูลตั้งนานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ เขาปฏิเสธผม ตอนนี้คุณพูดขนาดนี้แล้ว เขาก็น่าจะไม่บ่นอะไรแล้วสินะ”

หลังจากที่ถังเฉาได้ฟังประโยคนี้แล้ว ก็ยิ้มอย่างอึดอัด ประสานมือพูดกับถังซานฉ่ายตรงๆ

“คุณลุงถังในเมื่อพูดแบบนี้แล้ว ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่ขอปฏิเสธ ในเมื่อคุณก็หวังว่าผมจะได้เป็นผู้นำตระกูลของตระกูลถังเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นผมก็จะทำตามความคาดหวังของทุกคนก็แล้วกัน”

การที่คนอายุเท่านี้เป็นผู้นำตระกูลถือว่าเป็นครั้งแรกของราชวงศ์ต้าเซี่ย จะต้องได้รับข้อครหาจากผู้คนมากมายแน่นอน แต่ถังซานฉ่ายไม่ได้สนใจ ถึงยังไงสิ่งจำเป็นสำหรับผู้นำตระกูลที่แท้จริงก็คือพลัง

แล้วถังเฉาก็มีพลังแบบนี้ ไม่เพียงแต่แค่อยู่ที่กำปั้นทางด้านการต่อสู้เท่านั้น แต่ไม่ว่าด้านไหนๆ ล้วนแต่แข็งแกร่งกว่าถังซานฉ่ายในทุกๆด้าน

จุดๆนี้ถังซานฉ่ายจำเป็นต้องยอมรับ

“เป็นแบบนี้ ทุกคนก็ล้วนแต่มีความสุขดีใจ ถ้าอย่างนั้นวันนี้พวกเรามาจัดงานรวมกลุ่มกันเถอะ ถึงยังไงทุกคนก็ไม่ได้ดีใจมีความสุขกันมานานมากแล้ว ตอนนี้ความขัดแย้งถูกขจัดคลี่คลายลงแล้ว พวกเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปคับข้องใจกับเรื่องในอดีตแล้ว”

ถังซานฉ่ายปีนี้อายุมากแล้ว รู้ถึงปัญหาที่เกิดจากความอิจฉาริษยาเมื่อในตอนนั้นแล้ว ทั้งหมดก็เป็นเพราะว่าตัวเองหน่อมแน้มเกินไป ตอนนี้ เขาแค่คิดที่จะชดใช้ให้กับพี่สาวและพี่เขยเท่าที่จะเป็นไปได้

พวกคนรุ่นหลังของตระกูลถังแม้ว่าไม่รู้ว่าสองคนที่อยู่ตรงหน้านี้กลับมาที่ตระกูลถังได้ยังไงกันแน่ แต่ถึงยังไงก็เป็นผู้อาวุโสของตัวเอง พอเห็นถังซานฉ่ายเคารพนับถือทั้งสองคนขนาดนี้ ก็ไม่ได้พูดอะไร กลับกันก็เคารพนับถือทั้งสองคนเช่นเดียวกัน

ตลอดทั้งคืน คนของตระกูลถังร้องรำทำเพลง ดื่มด่ำไปกับความปิติยินดี จนฉุดตัวเองเอาไว้ไม่อยู่

ในตอนนี้ ตรงมุมเล็กๆมุมหนึ่งที่ทุกคนต่างไม่รู้ไม่สนใจ มีหนึ่งคนกำลังมองสอดส่องทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น

“พวกแกตระกูลถังกำลังมีความสุขดีใจ พวกแกทำลูกขายของฉันจนสภาพน่าอนาถขนาดนี้ ฉันจะต้องแก้แค้นให้ได้”

คนคนนี้ก็คือโจวฉังเต๋อนั่นเอง

ตั้งแต่ที่โจวหลี่ตายเมื่อครั้งที่แล้ว โจวฉังเต๋อก็ไม่กล้าออกข้างนอกมาโดยตลอด

หนึ่งคือลูกชายของตัวเองฆ่าคนมากมายขนาดนั้น เขากลัวว่าออกไปจะถูกผู้คนมากมายจะพากันชี้หน้าด่าตัวเอง

สองคือแม้ว่าโจวหลี่จะฆ่าคนมากมายขนาดนั้น แต่ไม่ว่ายังไงก็เป็นลูกชายของตัวเอง เขาไม่รู้เลยว่า จริงๆแล้วโจวหลี่ถูกนายพลเฉินฆ่า แล้วเอาความโกรธแค้นไปไว้ที่ตัวของถังเฉา

ตระกูลโจวล่มสลาย แต่ถังเฉากลับมารวมตัวกันกับคนในครอบครัวอย่างมีความสุขแบบนี้ ความโกรธในใจของโจวฉังเต๋อก็จุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง

ในเวลานี้ โจวฉังเต๋อกำลังอยู่บนหลังคาจากที่ไกลๆ มองดูตระกูลถังที่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน กัดฟันกรอดๆครุ่นคิดถึงแผนการต่อไปของตัวเอง

“นายท่านโจว เรื่องนี้อาจจะไม่ได้สำเร็จอย่างง่ายดายขนาดนั้นหรอกนะครับ ผมว่า สู้ไปพาพวกกองกำลังของญี่ปุ่นกลับมาก่อนดีกว่า ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยสู้กับพวกมันก็ยังไม่สายนะครับ”

ใกล้ๆ มีชายแก่คนหนึ่งกำลังพูดกระซิบอยู่ข้างๆโจวฉังเต๋อ

ส่วนตัวของโจวฉังเต๋อเองก็รู้ดี ว่าการที่จะแสวงหารวบรวมกองกำลังผู้มีความสามารถในราชวงศ์ต้าเซี่ยเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ถ้าอยากจะทำแบบนี้ มีแค่ต้องไปขอยืมมือจากญี่ปุ่นเท่านั้น