บทที่ 108 ยังไม่ถึงตาคุณ

บทที่ 108 ยังไม่ถึงตาคุณ

ซูเซี่ยรออยู่ชั้นล่างในอาคารกั๋วจี้ ถังเฉาและหลินจ้าวหยูนไปที่ห้องทำงานของหลินชิงเสว่

“ พี่ คืนนี้ฉันยืมตัวพี่เขยหน่อยนะ”

พอเข้าไป หลินจ้าวหยูนก็พูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

หลินชิงเสว่เงยหน้าขึ้นอย่างอ่อนไหว แววตาจ้องมองถังเฉากับหลินจ้าวหยูนด้วยความประหลาดใจ “พวกเธอ ... จะทำอะไร?”

ถังเฉาอ่ะแฮ่ม แล้วพูดว่า “จ้าวหยูนพูดให้ดีหน่อย”

หลินจ้าวหยูนแลบลิ้น ยิ้มแหะๆแล้วพูด “ก็แค่กินข้าวมื้อเดียวเอง ไม่แย่งสามีของพี่หรอก”

"หลินจ้าวหยูน!"

ผั๊วเสียงดังขึ้น หลินชิงเสว่ตบบนโต๊ะแรงๆ อายจนโกรธ “ถ้าหากเธอยังพูดไร้สาระ ฉันจะส่งเธอกลับไปที่เยี่ยงจิง”

หลินจ้าวหยูนรีบจูงมือถังเฉาวิ่งออกไปจากห้องทำงานของประธาน

“ ไม่ใช่ คุณฟังผมอธิบาย ... ”

ถังเฉาหน้าชาทันที น้องเมียคนนี้ สร้างเรื่องวุ่นวายจริงๆ...

"พี่เขย!"

หลินจ้าวหยูนลากถังเฉาที่หน้าแดงเข้าไปในลิฟต์ “ดูออกว่า พี่สาวของฉันยังแคร์พี่อยู่ เพียงแต่หลายปีมานี้ยังไม่ปล่อยวางนิสัยที่เย่อหยิ่งอย่างเจ้าหญิง พูดอีกที ก็คือทำเป็น----เก็บความรู้สึก!”

ถังเฉาทำหน้าดุใส่ “ เธอจงใจแกล้งพี่สาวเธออีกแล้วใช่ไหม?”

"แน่นอน!"

หลินจ้าวหยูนพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ไม่แกล้งเขา จะทดสอบได้ไงว่าเขามีปฎิกิริยายังไง?”

"จ้าวหยูน เธอไม่ควร---"

"หยุด หยุดนะ พี่เขย พี่สาวสั่งสอนฉันก็ชั่งเถอะ แม้แต่พี่ก็ยังสั่งสอนฉันอีกหรอ?”

หลิงจ้าวหยูนพูดอย่างไม่พอใจ "ออกไปเที่ยว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการมีความสุข ในเมื่อพี่สาวมอบพี่ให้ฉันแล้ว พี่ก็ต้องฟังฉัน----”

ระหว่างพูดคุย สองคนก็มาถึงข้างล่างใต้ตึก ซูเซี่ยรอยู่ตั้งนานแล้ว

ทั้งสามคนขึ้นรถ จากนั้นก็มาถึงย่านการค้าปินเจียง ซึ่งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยหมิงจูมาก ซึ่งสามารถพบเห็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหมิงจูได้ทุกหนทุกแห่ง

ระหว่างทางถังเฉายังได้รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของซูเซี่ย

ที่แท้ หลังจากที่ซูเซี่ยลาออกจากโรงเรียนเพื่อครอบครัวแล้ว หลินจ้าวหยูนก็เป็นคนเสนอรับผิดชอบค่าเล่าเรียนของซูเซี่ยทั้งหมด

ทางโรงเรียนก็ต้อนรับอย่างอบอุ่น ชื่อของซูเซี่ยพวกเขาก็เคยได้ยิน การสอบเอนทรานซ์ ได้คะแนนอันดับหนึ่ง เพียงเพราะเหตุผลทางครอบครัวที่ทำให้ไม่ได้เรียนต่อ

เหตุการณ์นี้ยังเป็นที่น่าเสียดายอย่างยิ่งในแวดวงการศึกษาของเมืองหลิงจู

"ฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนจ้าวหยูนอย่างไร แต่ว่า เงินที่จ้าวหยูนออกให้ ฉันจะจำไว้ ต่อไปถ้าทำงานแล้ว ฉันจะจ่ายคืนให้เธอ" ซูเซี่ยพูดอย่างจริงจัง

"ไม่ต้อง"

หลินจ้าวหยูนโบกมืออย่างใจกว้าง พูดแบบไม่แคร์ "ค่าเล่าเรียนแค่เท่าไหร่เอง ฉันซื้อกระเป๋าน้อยลงหนึ่งใบก็ได้แล้ว"

"แต่ว่า เท่าที่ฉันรู้เงินของคุณใช้จนเหลือไม่เท่าไหร่แล้วมั้ง?" ถังเฉามองออกถึงความปากแข็งของหลินจ้าวหยูน

"ไม่เป็นไร เงินเล็กน้อย" หลินจ้าวหยูนแลบลิ้นออกมาด้วยความอึดอัด

ถังเฉาไม่ได้พูดอะไรและหยิบบัตรออกมาจากกระเป๋าโดยตรงหนึ่งใบ "ในนี้มีเงินอยู่สองแสน ต่อไปค่าเล่าเรียนของเสี่ยวเซี่ยก็หักออกจากในนี้ ยังมีเธอ นิสัยมือเติบใช้เงินฟุ่มเฟือยจนเคยชินแก้ซะ”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา หลินจ้าวหยูนชะงักทันที ซูเซี่ยก็มองถังเฉาแบบคาดไม่ถึง

“ พี่เขย เอาจริงเหรอ?”

หลินจ้าวหยูนเน้นย้ำซ้ำ ๆ "นี่คือสองแสน ไม่ใช่ยี่สิบนะ"

ถังเฉายื่นบัตรให้ "รับไปเถอะ"

เมื่อเห็นว่าน้ำเสียงของถังเฉาหนักแน่นมาก พริบตาเดียวหลินจ้าวหยูนก็เงียบลง

ทันใดนั้นเธอก็ส่ายศีรษะและพูดว่า "ไม่ได้ เงินนี่ฉันรับไม่ได้"

แม้ว่า หลินจ้าวหยูนจะรู้ว่าพี่เขยของเธอมี Rolls Royce ที่มียอดขายระดับโลก แต่นั่นก็เป็นเงินของผู้หญิงที่ร้ายกาจคนนั้น พี่เขยไม่มีงาน เธอจะรับเงินของพี่เขยได้ไง?

“ เอาไป” ถังเฉาพูด

"ฉันไม่เอา"

หลินจ้าวหยูนพูดอย่างดื้อรั้นว่า "ถ้าพี่สาวของฉันรู้ว่าฉันรับเงินของพี่ เธอด่าฉันตายแน่"