บทที่ 132 ผู้บ้าการค้า

ลิฟต์ขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงชั้นบนสุดของอาคารซึ่งก็คือสมาคมการค้าหงยิงสาขาหมิงจู

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก มีชายที่อยู่ในชุดสูทเรียบกริบยืนต้อนรับอยู่ “คุณถังเฉา ผู้ที่รับผิดชอบกำลังจะมาถึงแล้วครับ”

“โอเค”

ถังเฉายิ้มบางๆ จากนั้นก็ยืนรออยู่ที่หน้าประตูลิฟต์กับเฟิ่งหวง

ไม่นานหลัวปู้พาหูอีซานกับเจิงเทียนเสียงเดินเข้ามา

“บอสใหญ่!”

ถังเฉาพยักหน้า จากนั้นจึงถามขึ้นว่า “ฉางหงเทียนมาหรือยัง”

หลัวปู้พยักหน้า “อยู่ในห้องประชุมแล้วครับ อีกห้านาทีจะถึงเวลาประชุมครับ”

“เตรียมที่นั่งให้ฉันกับเฟิ่งหวงด้วย ฉันจะนั่งฟังการประชุมสมาชิกด้วย”

หูอีซานกับเจิงเทียนเสียงตัวสั่นเทา และมองถังเฉาด้วยความหวาดระแวง นี่เขาจะดูความหายนะของฉางหงเทียนด้วยตาตัวเองสินะ

“ครับ”

หลัวปู้รู้ว่าบอสเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน เขาคงจะไม่จัดที่นั่งไว้ในห้องประชุมโดยตรง จากนั้นเขาจึงถามขึ้นอย่างนอบน้อมว่า “บอสครับ ห้องประชุมเชื่อมกับห้องข้างๆ ระหว่างการประชุมจะมีจอโปรเจคเตอร์ฉายไปที่คอมพิวเตอร์ของคุณ”

“ดีมาก”

ถังเฉาพยักหน้า แล้วพาเฟิ่งหวงไปห้องที่อยู่ข้างห้องประชุม

อย่าเรียกห้องนี้ว่าห้องทำงานเลย นี่มันวังชัดๆ

รูปภาพที่มีชื่อเสียงระดับโลกแขวนอยู่บนกำแพงรอบๆ ห้อง อีกทั้งยังมีวัตถุโบราณที่มีอายุกว่าร้อยปี ห้องทำงานนี้ราวกับห้องในสมัยโบราณที่พระราชาใช้ทำงาน

ถังเฉานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่วางอยู่ตรงกลาง เฟิ่งหวงไม่ได้นั่ง แต่เธอทำตัวเหมือนกับเงาที่ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ตามมุมห้อง เธอไม่ชินกับการที่ต้องนั่งในตำแหน่งเท่าเทียมกับรองหัวหน้า

ไม่นานการประชุมก็เริ่มขึ้น

ถังเฉาเห็นสมาชิกสมาคมการค้าผ่านจอคอมพิวเตอร์ได้อย่างชัดเจน

ชุดสูทเรียบกริบ สีหน้ากระปรี้กระเปร่า คนพวกนี้ล้วนเป็นคนใหญ่คนโตของแต่ละเมือง ที่มานั่งรวมตัวกันประชุมอยู่ที่นี่

หูอีซานกับเจิงเทียนเสียงก็เดินตามเข้ามาด้วยเช่นกัน หลัวปู้นั่งอยู่ตรงกลาง เขากวาดตามองไปรอบๆ ด้วยแววตาเรียบเฉย จากนั้นกูหยุดสายตาลงที่ชายคนหนึ่ง แววตาของเขาแปรเปลี่ยนแววตาดุดัน

ชายคนที่ว่าคือฉางหงเทียน

ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นสมาชิกในการประชุม แต่สีหน้าของเขากลับซีดเผือด และตัวสั่นเบาๆ เขาหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

จูหาวไปมอบตัวที่สถานีตำรวจ และเปิดโปงความจริงของคดี 316 ตอนนี้ในอินเทอร์เน็ตต่างพากันรายงานข่าวนี้ เขาไม่มีทางที่จะไม่รู้

คนที่เป็นหนึ่งในผู้เกี่ยวข้องของคดี 316 อย่างเขาและบริษัทผลิตยาหงเทียนกำลังโดนการวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนในสังคมที่โหดร้ายและดุดัน

หลัวปู้เปิดวิดีโอในคอมพิวเตอร์

มันเป็นวิดีโอการพูดคุยของจูหาว

ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องประชุม ทุกคนต่างพากันกลั้นหายใจ และรู้สึกถึงเหตุการณ์ที่กรุ่นอยู่ภายใน

“คุณฉางหงเทียน ดูวิดีโอนี้แล้วมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง”

วิดีโอเล่นจนจบ หลัวปู้ปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ทันใดนั้น สมาชิกคนอื่นต่างพากันหันไปมองฉางหงเทียนด้วยแววตาดุดัน

สีหน้าของฉางหงเทียนซีดเผือด เหงื่อไหลออกมาจนเปียกไปทั้งหลัง เหมือนเขาเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ

หลังจากเงียบอยู่นาน ฉางหงเทียนจึงเอ่ยขึ้นว่า “หัวหน้าหลัว ผมยอมรับความผิดครั้งนี้ แต่ผมทำไปเพราะรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ผมเชื่อคำลวงของซ่งเทียนซาน ผมจึงทำเรื่องแบบนั้น..”

“ยอมรับก็ดี”

หลัวปู้พูดขึ้นตัดบทฉางหงเทียน เขาพูดเนิบๆ ว่า “ถ้าคุณไม่ใช่สมาชิกของสมาคมการค้าหงยิง ไม่ว่าคุณจะทำเรื่องบาปหนาขนาดไหนก็ไม่เกี่ยวกับสมาคมการค้าหงยิง แต่นี่คุณเป็นคนของสมาคมการค้า พฤติกรรมของคุณที่อยู่ข้างนอก แสดงถึงหน้าตาของสมาคมการค้าหงยิง คุณกลับทำเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยได้เช่นนี้ ผมผิดหวังจริงๆ!”

ฉางหงเทียนไม่กล้าปริปากพูด

“ในเมื่อเรื่องนี้แดงออกมาแล้ว คุณก็ไม่สมควรมีหน้าอยู่ต่อที่นี่ ตอนนี้เรามาร่วมลงชื่อเตะฉางหงเทียนวีไอพีชั้นกลางของสมาคมการค้าหงยิงออกจากสมาคม!”