บทที่ 131 พ่อฉันคือฉางหงเทียน

บทที่ 131 พ่อฉันคือฉางหงเทียน

เซ็นสัญญาโอนบริษัทอย่างเบลอๆ ซ่งเทียนซานเร่ขายหลงเถิงกรุ๊ปอย่างเป็นทางการ

หลังจากเซ็นสัญญาเรียบร้อย ซ่งเทียนซานยังคงตกตะลึงกับเฟิ่งหวงอยู่อย่างนั้น

เขาคิดจนหัวจะระเบิดก็คิดไม่ออกว่าเฟิ่งหวงเป็นใครมาจากไหนกันแน่ ไม่เพียงแต่จะมีบัตรทองสวิส อีกทั้งยังมีการ์ดดำหัวกะโหลก

ผู้หญิงที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ทำไมถึงมาเป็นบอดี้การ์ดให้คนไม่เอาไหน

แววตาของซ่งเทียนซานขุ่นมัว เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครไปแล้ว

เฟิ่งหวงมองแวบเดียวก็รู้ว่าซ่งเทียนซานกำลังคิดอะไรอยู่ จู่ๆ แววตาของเธอก็ฉายแววการดูหมิ่นยิ่งขึ้นไปอีก

เขาต้องนึกว่าบัตรสองใบนี้เป็นของเธอแน่ๆ

ที่จริงแล้วบัตรสองใบนี้ไม่ใช่ของเธอ แต่เป็นของรองหัวหน้า

บัตรทองได้มาจากบ้าการค้า ส่วนการ์ดดำหัวกะโหลกได้มาจากหัวหน้าสาวของแก๊งโครงกระดูก เธอต้องการขอบคุณรองหัวหน้าเลยมอบให้แบบเป็นข้อยกเว้น

ถ้าจะให้เล่าที่มาที่ไปของทั้งสองคน คงจะยาวอย่างแน่นอน เรียกว่าเป็นของขวัญแทนใจเพียงฝ่ายเดียวจะได้ไม่ถือว่ามากเกินไป ตั้งแต่รองหัวหน้าปลดประจำการและกลับมาที่ประเทศ ทั้งสองก็ติดต่อกันน้อยมาก

ถังเฉาเก็บสัญญาและมองซ่งเทียนซานอีกครั้ง จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “นายลืมอะไรไปหรือเปล่า”

ซ่งเทียนซานโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ และแผดเสียงออกมาว่า “ฉันยกหลงเถิงกรุ๊ปให้นายแล้ว นายยังจะเอาอะไรอีก”

“ยังมีสัญญาโอนบริษัทโอ้ซิน”

ถังเฉาเอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อนายใช้ชื่อของหลงเถิงกรุ๊ปซื้อกิจการบริษัทโอ้ซิน ก็ถือว่าบริษัทโอ้ซินอยู่ในเครือของหลงเถิงกรุ๊ปแล้ว ตอนนี้ฉันซื้อหลงเถิงกรุ๊ปทั้งบริษัท ถ้าพูดตามเงื่อนไขแล้ว บริษัทโอ้ซินก็ถือเป็นของฉัน”

“นาย…”

ซ่งเทียนซานเบิกตาโพลง เขาโกรธจนหายใจไม่ออก

มาจนถึงตอนนี้ เขาเพิ่งจะเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น

แก้แค้น

ถังเฉากำลังแก้แค้นที่เขาซื้อกิจการบริษัทโอ้ซิน จึงใช้วิธีหนามยอกเอาหนามบ่งโดยการซื้อหลงเถิงกรุ๊ป

ถึงในใจของเขาจะค้านหัวชนฝา แต่ทว่าซ่งเทียนซานก็โอนบริษัทโอ้ซินให้ถังเฉา

ใครใช้ให้เขาซื้อโดยไม่ใช้ชื่อส่วนตัวกันล่ะ?

ไปๆ มาๆ ซ่งเทียนซานไม่เพียงแต่จะไม่ได้บริษัทโอ้ซิน หนำซ้ำยังเสียหลงเถิงกรุ๊ปไปอีกด้วย

“ถ้าเกิดว่าลูกพี่ลูกน้องของนายรู้ว่านายทำผลงานอะไรไว้บ้าง เธอจะต้องตอบแทนนายอย่างดีแน่นอน”

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ถังเฉาก็พูดทิ้งท้ายเอาไว้และออกมาจากหลงเถิงกรุ๊ป

ระหว่างที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวลงมา ถังเฉาพูดเนิบๆ ว่า “เอาหลงเถิงกรุ๊ปกลับมาได้แล้ว แล้วทางบริษัทผลิตยาหงเทียนเป็นยังไงบ้าง”

เฟิ่งหวงหัวเราะ “รองหัวหน้าวางใจเถอะค่ะ ฉางหงเทียนหนีไม่พ้นหรอกค่ะ หลัวปู้เรียกประชุมใหญ่สมาชิกเพื่อที่จะลงโทษฉางหงเทียน”

“ภายในวันนี้จะไม่มีบริษัทผลิตยาหงเทียนอีก!”

“ประชุมใหญ่สมาชิกเหรอ…”

ถังเฉาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มบางๆ “เราไปแอบสังเกตการณ์กันดีกว่า”

“ค่ะ!”

…...

หลังจากผ่านไปสิบนาที เฟิ่งหวงขับรถมาจอดที่ลานจอดรถใต้ดินของอาคารต้าชาง และเดินมาที่หน้าประตูพร้อมกับถังเฉา

เอี๊ยดดด

รถเบนซ์ MPV สีดำเคลื่อนตัวมาจอดตรงหน้าของทั้งสองคน ประตูรถถูกเปิดออก ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบกริบเดินลงมาจากรถและเดินไปที่ประตู

เขาคือฉางเซ่าเฟิง ลูกชายของฉางหงเทียน

ถังเฉาหรี่ตาลง เขายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “โจโฉยังไม่ถึง ลูกชายของโจโฉก็มาถึงก่อนแล้ว”

เฟิ่งหวงสีหน้าราบเรียบ “ลูกชายของฉางหงเทียนแล้วยังไง อาคารต้าชาง ไม่ใช่ลูกค้าที่ไหนจะเข้าไปได้”

เป็นไปตามคาด เมื่อฉางเซ่าเฟิงกำลังจะเดินเข้าไป รปภ.ร่างกายบึกบึนคนหนึ่ง เข้ามากันเขาเอาไว้ “หยุดนะ จะทำอะไร!”

เมื่อเห็นรปภ. ธรรมดาๆ กล้าที่จะรั้งเขาไว้ ฉางเซ่าเฟิงก็พูดอย่างโมโหว่า “พ่อฉันคือวีไอพีชั้นกลางของสมาคมการค้าหงยิง แกกล้าขวางฉันเหรอ!”

“ขอโทษด้วย ถึงคุณจะเป็นคนในครอบครัวของวีไอพีก็เข้าไปไม่ได้ครับ”

แต่ทว่า สีหน้าของรปภ. ยังคงเย็นชา “ที่นี่คือสมาคมการค้าหงยิงสาขาของพื้นที่หมิงจู มีเพียงสมาชิกและลูกค้าเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปได้”

แน่นอนว่าลูกค้าของที่นี่คือคนใหญ่คนโตในธุรกิจด้านต่างๆ แน่นอนว่าคุณชายผู้ลากมากดีอย่างฉางเซ่าเฟิงไม่ได้นับรวมอยู่ในนั้น

ทันใดนั้น ฉางเซ่าเฟิงก็โมโหขึ้นมาทันที “พ่อฉันคือฉางหงเทียนจริงๆ ฉันมาหาเขาเพราะมีธุระด่วน!”