บทที่ 22 นางเงือก

บทที่ 22 นางเงือก

ฝ่ายรักษาความปลอดภัยที่สวมชุดขาวของเรือสำราญเพิร์ลวัน เทียบกับคนชุดดำที่อยู่ด้านหลังของซ่งเทียนซาน

"ผู้จัดการจ้าว คุณจะหยุดผมหรอ?"

ซ่งเทียนซานก้าวไปข้างหน้าช้าๆ มองไปที่ผู้จัดการจ้าวด้วยสายตาที่เศร้าหมอง "เรือสำราญเพิร์ลวัน คุณยังอยากจะเปิดที่หมิงจูอีกต่อไปไหม?"

ขณะนี้ผู้จัดการจ้าวตกอยู่ภายใต้ความกดดันอย่างมาก แต่ก็ยังฝืนและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณชายซ่ง ทุบวัดสิบวัดก็ทุบได้ แต่ไม่ควรทำลายงานแต่ง คุณทำแบบนี้ มันไม่ไร้มนุษยธรรมมากไปหน่อยหรือ?"

"มนุษยธรรม?"

หลังจากฟังคำพูดของผู้จัดการจ้าว ซ่งเทียนซานก็ยิ่งหัวเราะหนักขึ้น "ไปถามผู้หญิงที่ชื่อหลินชิงเสว่ไป จัดการแต่งงานปลอมเพื่อมาหลอกลวงความรู้สึกของฉัน นั่นเรียกว่ามนุษยธรรมหรอ?”

“ พวกคุณถูกรูปลักษณ์ภายนอกของเธอหลอกเข้าแล้ว นึกว่าเธอเป็นผู้หญิงดีหรอ?”

"คุณชายซ่ง คำบางคำคุณไม่ควรพูดมั่วไร้สาระ คำพูดบางอย่างพูดไปแล้วต้องรับผิดชอบสิ่งที่พูดออกมา... "

เมื่อเห็นซ่งเทียนซานเหยียดหยามหลินชิงเสว่ขนาดนี้ ผู้จัดการจ้าวก็ชักสีหน้าลง

เขาต้อนรับถังเฉาด้วยตัวเอง นั่นเป็นชายหนุ่มที่เขามองไม่ออกว่าเป็นคนแบบไหน เขาจะสร้างเรื่องได้อย่างไร?

“ สรุปคำเดียว หลินชิงเสว่ต้องแต่งกับผมเท่านั้น ไม่มีใครคู่ควรอีกแล้ว”

ซ่งเทียนซานจ้องมองผู้จัดการจ้าวอย่างเยือกเย็นและพูดอย่างเย็นชาว่า "ถ้าคุณรู้จักมากกว่านี้ก็ปล่อยฉันไปเถอะอย่าคิดว่าการเปิดเรือสำราญเพิร์ลวันเป็นเรื่องที่เลิศหรู เชื่อหรือไม่ฉันสามารถสั่งให้คุณปิดร้านได้ในพรุ่งนี้?”

“ คุณชายซ่ง ทำไมต้องบีบบังคับคนขนาดนี้?”

สีหน้าของผู้จัดการจ้าวนั้นดูไม่ได้ ด้วยความสามารถของตระกูลซ่งนั้น หากจะทำให้เรือสำราญเพิร์ลวันปิดกิจการนั้น ถือเป็นเรื่องที่ง่ายมาก

“ ฉันจะบังคับคุณยังไงก็ได้”

ซ่งเทียนซานมองไปตระกูลอื่นที่อยู่รอบๆตัวเขา และพูดว่า "คุณคิดว่ามีเพียงฉันเท่านั้นที่คู่ควรกับคุณหลินใช่ไหม"

"... "

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ ตัวแทนของคนตระกูลอื่น ก็ได้ช่วยพูดขึ้น

"คุณชายซ่งและคุณหลิน เป็นกิ่งทองใบหยกสวรรค์ส่งให้มาคู่กัน"

"ถ้าทั้งสองไม่ได้อยู่ด้วยกัน มันเป็นเรื่องที่สวรรค์ยอมไม่ได้จริงๆ"

"... "

หลินฉ่ายเวยและโจวเหม่ยหยูนก็กำลังจะสมทบ แต่ถูกหลินเจิ้นสงจ้องมอง จึงหันกลับไป

สังเกตได้จากตรงนี้ ซ่งเทียนซานก็หรี่ตามองไปที่หลินเจิ้นสง "เป็นคนของตระกูลหลินอีกแล้ว ยังรู้สึกว่าตายช้าไปใช่ไหม?"

หลินเจิ้นสง เป็นคนตรงไปตรงมาและน่าเกรงขาม "พอไม่ได้ก็จะทำลายทิ้ง คนอย่างนายไม่คู่ควรกับประธานหลิน"

เมื่อฟังคำพูดของหลินเจิ้นสงจบ โจวเหม่ยหยูนและหลินฉ่ายเวยก็กระวนกระวายเหมือนมดอยู่บนหม้อไฟ คนตระกูลอื่นก็พากันมองเขาเหมือนเขาเป็นคนโง่

ถอนขนเสือก็ต้องตามแนว แต่สำหรับตระกูลหลินกับทำย้อนแย้ง

ดูแล้ว เหมือนว่าตระกูลหลินจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ...

"ผู้จัดการจ้าว ดื่มกับผมหน่อย"

ในเวลานี้ เริ่มมีเสียงเบาๆดังขึ้น จากกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลัง

ทุกคนหันมองย้อนกลับไป เห็นชายหนุ่มในชุดสูทสีดำเดินมาจากด้านหลังพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าของเขา

“ถังเฉา?!”

มองคนที่เดินมา หลินฉ่ายเวยและโจวเหม่ยหยูนมีสีหน้าท่าทางราวกับเห็นผี "คุณเข้ามาได้อย่างไร?"

อยากจะทุบหัว คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าไอ้เด็กนี่เข้ามาได้อย่างไร

ถังเฉาไม่สนใจพวกเขา เดินตรงไปนั่งลงที่ข้างๆหลินเจิ้นสง

“ คุณถัง”

สิ่งที่ทำให้คนแปลกใจคือ ผู้จัดการใหญ่ของเรือสำราญเพิร์ลวัน พาผู้จัดการจ้าวมาหาถังเฉา

ถังเฉาส่งแก้วไวน์ให้ผู้จัดการจ้าว และชี้ไปที่หลินเจิ้นสงแนะนำว่า "ขอแนะนำหน่อยครับ นี่คือพ่อของผม"

ผู้จัดการจ้าวรีบชนแก้วกับหลินเจิ้นสงทันที "คุณหลินต้อนรับไม่ทั่วถึง โปรดอย่าถือสา"

"หามิได้ๆ"

หลินเจิ้นสงรีบยกแก้วไวน์ของเขาขึ้น ได้รับความโปรดปรานอย่างคาดไม่ถึง

ทางนั้น เห็นผู้จัดการจ้าวแทนที่จะหลีกทาง แต่กลับวิ่งไปอยู่เป็นเพื่อนพร้อมกับแขกคนอื่น ๆ ซ่งเทียนซานยิ่งชักสีหน้าขึ้น

"ผู้จัดการจ้าว ไอ้ผู้ชายคนนี้เป็นใคร?"

“ไวน์นี่ไม่เลวเลย”

ถังเฉาจิบไวน์แดงแล้วพูดว่า

“ คุณถังนี่คือไวน์ที่ล้ำค่าของผม อายุ 88 ปี”

ผู้จัดการจ้าว ไม่สนใจซ่งเทียนซาน

"จ้าววี่ ผมกำลังพูดกับคุณอยู่ หูหนวกหรอ ... "