บทที่ 23 ดื่มเบียร์

บทที่ 23 ดื่มเบียร์

ตอนนั้นเองที่ผู้คนเพิ่งรู้สึกตัว ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายรักษาความปลอดภัยของเรือสำราญเพิร์ลวัน หรือจะบอดี้การ์ดของซ่งเทียนซาน พวกเขาพากันลงแม่น้ำเพื่อช่วยชีวิต

หลินฉ่ายเวยกลับมาอยู่ตรงหน้าถังเฉา ใบหน้าแดงก่ำ "จบแล้วๆ คุณโยนซ่งเทียนซานของตระกูลซ่งลงแม่น้ำหมิงจู ตระกูลซ่งจะไม่ปล่อยพวกเราไปแน่ คุณนี่เป็นตัวก่อเรื่องจริงๆ!"

หลินเจิ้นสงสีหน้าดูกังวลเช่นกัน และพูดขึ้นว่า "ใช่แล้ว เสี่ยวเฉา ยังไงนายก็รีบออกไปจากหมิงจูเถอะ ไม่ต้องสนพวกเราแล้ว"

ถังเฉายิ้มจาง ๆ "ไม่ต้องห่วง พ่อ ผมไม่เป็นอะไร"

บอดี้การ์ดของซ่งเทียนซานก็รีบเร่งมืออย่างรวดเร็ว และภายในห้านาทีเขาก็พาซ่งเทียนซานขึ้นมา

เพียงแต่ว่า ตอนนี้เปียกเหมือนลูกไก่ตกน้ำแล้ว

เขาหายใจหอบถูกคนประคองไว้ สีหน้านั้นทั้งคล้ำทั้งเขียว

น้ำในแม่น้ำหมิงจูช่วงตอนกลางคืนนั้นหนาวเย็นราวกับน้ำแข็ง แทบจะแช่แข็งเขาจนตาย

“ ซ่งเทียนซาน เป็นอย่างไรบ้าง? พาไปส่งโรงพยาบาลไหม?”

ผู้จัดการจ้าวยังคงทักถามด้วยความห่วงใย

"ส่งไปโรงพยาบาลทำบ้าอะไร!"

ซ่งเทียนซานผลักผู้จัดการจ้าวออกไปพร้อมตะโกนเสียงดัง "จ้าววี่ คุณจบแล้ว พรุ่งนี้รอปิดเรือสำราญเพิร์ลวันได้เลย!"

จากนั้นเขาก็มองไปที่ถังเฉาอีกครั้งด้วยสายตาที่ขุ่นเคือง "นายกล้าโยนฉันลงไป?"

ถังเฉานั่งลงบนที่นั่ง เขย่าไวน์แดงเล็กน้อย และพูดด้วยรอยยิ้ม "ดูเหมือนว่าน้ำจากแม่น้ำหมิงจูจะไม่ได้ช่วยทำความสะอาดปากของนายเลยนะ"

"ได้ ดีมาก ไม่แปลกที่เป็นผู้ชายที่เกือบจะได้แต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของฉัน นายแน่จริงๆ" ซ่งเทียนซานระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมาทันที

คนทั้งงานเงียบมาก มีเพียงเสียงหัวเราะของซ่งเทียนซานเท่านั้นที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัว

"แต่ว่า นายยังอีกไกลที่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลูกพี่ลูกน้องของผม!"

เสียงหัวเราะหยุดลงทันที "ถ้าไม่ใช่เพราะน้องของผมขอให้ผมพาคนมาเพิ่ม ไม่แน่คืนนี้ผมอาจจะตกอยู่ในกำมือของคุณจริงๆแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของถังเฉาก็จางหายไปเล็กน้อย

ซ่งหรูอี้หนึ่งในสองคนดังและโดดเด่นของตระกูลซ่ง ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนามจูกัดเหลียงหญิงที่ฉลาดและมีความสามารถ เป็นผู้นำในห้างสรรพสินค้า แต่คืนนี้กลับไม่มา

อย่างนี้มันหมายถึงอะไร?

มันหมายความว่าเธอได้มองทะลุถึงฉากงานแต่งงานนี้

ดังนั้นเธอจึงได้หาคนมาแทนที่ และคน ๆ นั้นก็คือซ่งเทียนซาน

เขาหัวเราะออกมา "คุณสู้ได้ แต่คุณสามารถสู้ทั้งกลุ่มได้ไหม?"

หลังจากพูดจบ เขาก็โทรศัพท์

ถังเฉาส่ายศีรษะและมองซ่งเทียนซานด้วยสายตาที่สมเพช

ชายผู้น่าสงสาร โดนผู้หญิงคนนั้นหลอกลวง แล้วยังโง่ไปช่วยเธอนับเงินอีก ...

หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ ซ่งเทียนซานดูเหมือนเจอคนที่พักพิงได้ ตอบกลับแบบเย่อหยิ่ง "ผมกับเซียกางและร.อ.เซียในเขตกองทัพทหารหมิงจูมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เขากำลังจะมาที่นี่แล้ว นายจบเห่แน่ "

เมื่อถังเฉาได้ยินดังนั้น เขาก็ยิ้มออกมาทันที "นายหมายถึงใคร?"

ซ่งเทียนซานคิดว่าถังเฉากลัว เขาจึงยิ่งมั่นใจมากขึ้น "ร.อ.เซีย กลัวละสิ? มันสายไปแล้ว!"

ถังเฉายิ้มมากขึ้น และไม่สนใจเขา ลิ้มรสชิมไวน์แดงของตัวเอง

หลินเจิ้นสงกลับกระวนกระวาย เขามาอยู่ที่หมิงจูก็ 20 ปีแล้ว รู้ดีว่าคนแบบไหนแหย่ไม่ได้

เหมือนกัน เป็นนักเลงในข้าราชการที่มีอำนาจ หรืออีกอย่างหนึ่ง ก็คือคนของเขตกองทัพทหาร...

“เสี่ยวเฉา นายรีบไปดีกว่า คนของเขตกองทัพทหาร นายสู้ด้วยไม่ได้หรอก!”

ถังเฉากลับรินไวน์แดงให้หลินเจิ้นสงหนึ่งแก้วและพูดปลอบใจว่า "มา เรา2คนไปด้วยกัน"

ขณะนี้ มีเสียงฝีเท้าจากด้านหลังเร่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ

มีชายที่แต่งกายด้วยชุดธรรมดา พากลุ่มคนเข้ามาด้วยสีหน้าที่เย็นชา

ซ่งเทียนซานวิ่งไปหาชายผู้ที่เย็นชาทันที "พี่เซีย ในที่สุดพี่ก็มา!"

เซียกางถอนหายใจและตะโกนว่า "ถังเฉาคือใคร?"

“ผมเอง” ถังเฉายืนขึ้นอย่างเกียจคร้าน

"คุณนี่เอง ที่ผลักเขาลงไป?" เซียกางจ้องมองไปที่ถังเฉาด้วยสายตาที่แหลมคม ราวกับว่ารู้ซึ้งถึงกับตับไตไส้พุง

"ใช่"

“ นายรู้หรือเปล่าว่าเขาว่ายน้ำไม่เป็น?”

สายตาที่เยือกเย็นของเซียกางและน้ำเสียงของเขาที่สูงระดับแปด "ผมจะจับคุณในข้อหาพยายามฆ่า คุณมีสิทธิ์ที่จะเงียบ!"

ว้า!