บทที่ 24 กูจะยิงนัดเดียวให้ตาย!

บทที่ 24 กูจะยิงนัดเดียวให้ตาย!

ทันทีที่ประโยคนี้ออกมา ทุกคนในงานแต่งหน้าถอดสี เซียกางและซ่งเทียนซานหัวเราะด้วยเสียงเยาะเย้ย

เหล้าเหมาไถขวดหนึ่งที่มีดีกรี56เปอร์เซ็นต์ ไม่ว่าจะคอแข็งแค่ไหน ดื่มหมดก็รับไม่ไหว นับประสาอะไรกับพี่เซียที่เคยชินกับการดื่มไวน์แดง ดื่มหนึ่งขวดลงไป อาจทำให้กระเพาะรั่ว?

นี่คือการฆาตกรรม!

“พี่เซีย ไม่ต้องใส่ใจพวกเขา ใส่กุญแจมือเด็กคนนั้นก่อน… …”

ซ่งเทียนซานอยากหาเรื่องถังเฉา แต่เซียกางในฐานะร.อ. อยู่ข้างนอกกลับถูกรังแกเช่นนี้ จะยอมทนได้อย่างไร?

“คุณเหลือเวลาอีกสามสิบวินาที

ดวงตาของเซียกางเย็นชาเหมือนงูพิษที่อยู่ในถ้ำ มองไปที่ชายร่างใหญ่ จากนั้นก็มองถังเฉา

เขากำลังใช้วิธีเชือดไก่ให้ลิงดู

เขาใช้วิธีไหนจัดการชายร่างใหญ่เหล่านั้น ก็จะใช้วิธีนั้นจัดการนาย

“แม่ง ให้เกียรติแล้วยังไม่รับ!”

คาดไม่ถึงว่าใบหน้าของชายร่างใหญ่จะเคร่งขรึมทันที ยกขวดเหล้าในมือ และฟาดลงหัวเซียกางอย่างแรง

เคว้ง

อย่างไรก็ตาม เซียกางไม่ได้ลงมือ แต่เป็นยามที่อยู่ข้างๆเซียกางตามือว่องไว และเตะขวดเหล้าจนแตกกระจาย

เศษแก้วและเหล้ากระเด็นไปทั่วพื้น

“ยังมีบอดี้การ์ด

เมื่อชายร่างใหญ่เห็นเช่นนี้ ชั่วพริบตาดวงตาของเขาก็เป็นประกาย และเดินเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว ยกเข่าขึ้น และตีเข่าอย่างรุนแรง

วิธีต่อยครั้งนี้ดุเดือดมาก คนที่โดนนั้นตัวขดงอทันที

เมื่อเห็นทุกคนถอยหลังไปหนึ่งก้าว หวาดกลัว สายตาที่มองไปที่กลุ่มชายร่างใหญ่ก็ยิ่งหวาดกลัว ดูเหมือนพวกเขา… …ไม่เห็นร.อ.เซียของกองทัพทหารหมิงจูอยู่ในสายตา

“นาย นายไปด้วยกัน!” เซียกางได้เรียกสองคน ทั้งสองคนก็วิ่งมาทางชายร่างใหญ่

เมื่อเห็นปัญหาแย่ลง หลินฉ่ายเวยสองแม่ลูกและคนอื่นๆมีหน้าซีดเซียวและถอยหลัง เพราะกลัวว่ามันจะส่งผลกระทบต่อตัวเอง ผู้จัดการจ้าวก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

กำลังจะไปถามถังเฉา แต่พบว่าถังเฉายังคงจิบไวน์อย่างสงบ มองดูทุกสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“ฮ่าฮ่า พวกคุณคิดว่าสงจื่อจะใช้เวลานานแค่ไหนในการจัดการสองคนนั้น?”

ในขณะนี้ เสียงหัวเราะดังขึ้น เห็นชายร่างใหญ่พูดอย่างกระตือรือร้น “ฉันเป็นเจ้ามือ พวกนายแทงตามสบายเลย”

“ได้สติขึ้นมาหน่อย ตอนนี้สมองสับสน อย่างน้อยต้องใช้สองนาที”

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระ แทงเท่าไหร่

“ห้าร้อย!”

“ฉันเดิมพันสามร้อย สองนาที!”

“แปดร้อย สองนาทีครึ่ง!”

ชายร่างใหญ่ชื่อสงจื่อยังไม่ได้ลงมือชกต่อยกับทั้งสองคน ชายกลุ่มที่นั่งอยู่บนพื้นเริ่มเดิมพันกันเรียบร้อย ดูเหมือนว่าไม่มีความชอบธรรมเลย

“พี่เถ่จู้ ท่านไม่ทำอะไรหน่อยเหรอ?”

ทันใดนั้น ชายที่เป็นเจ้ามือมองชายที่มีผิวคล้ำ ชายร่างสูงกระพริบตาด้วยรอยยิ้ม

“หนึ่งนาที”

ชายผิวสีคล้ำค่อยๆดื่มเหล้า แต่สายตาเหม่อมองอยู่นอกระเบียง ราวกับว่าเขาไม่สนใจการต่อสู้ในครั้งนี้

ราวกับว่านี่คือการต่อสู้ที่ได้กำหนดจุดจบไว้เรียบร้อย

“ไอ้ชั่วทั้งหลาย กูกำลังถูกรังแกที่นี่ แต่พวกแกกลับเอากูมาเล่น คอยดูกูจะให้พวกแกแพ้จนไม่เหลือแม้แต่กางเกงชั้นใน!”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เพื่อนของเขาพูด สงจื่อก็โกรธมาก จากนั้นก็เริ่มการโจมตีที่รุนแรง โดยไม่ให้โอกาสเขา

พ่งพ่งพ่ง… …

ราวกับชกกระสอบทราย ทุกคนมองงไม่ชัดเจนว่าสงจื่อลงมือยังไง ทั้งสองก็ล้มลงบนพื้น

“ห้าสิบเก้าวินาที เกินไปหนึ่งวินาที” ชายผิวสีคล้ำที่ชื่อเถ่จู้หัวเราะ

“มาๆๆ จ่ายเงินมาให้หมด ห้ามติดค้าง จ่ายเงินสดอย่างเดียว!”

เช่นนี้ ชายที่เป็นเจ้ามือตะโกนอย่างมีความสุข