บทที่ 25 รู้ไหมว่าวันนี้คือวันอะไร?

บทที่ 25 รู้ไหมว่าวันนี้คือวันอะไร?

เสียงตะโกนของเถ่จู้ ราวกับเสียงฟ้าร้อง ทำให้มีเสียงดังอยู่ในแก้วหูทุกคน

ไม่เพียงเซียกางเท่านั้นที่ตะลึง ซ่งเทียนซานก็ตะลึงเช่นกัน และหลินฉ่ายเวย โจวเหม่ยหยูน หลินเจิ้นสง และในที่เกิดเหตุทุกคนต่างตะลึงเช่นกัน

ซ่งเทียนซานมีเหงื่อเม็ดใหญ่ไหลออกจากหน้าผาก สีหน้าลำบากใจ จิตวิทยาของความหวาดกลัวได้ทำลายความภาคภูมิใจที่ติดตามตัวเองมาตลอดทั้งชีวิตเหมือนน้ำท่วมล้นตลิ่ง

ชายร่างใหญ่เหล่านั้นเป็นใคร?

ทำไมทุกคนถึงมีปืนพก?

สมัยนี้ ทำไมปืนพกกลายเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป?

หรือว่า พวกเขากับพี่เซียเป็นพวกเดียวกัน มาจากเขตทหาร… …

ซ่งเทียนซานขาสั่น เมื่อกี้ตอนที่กลุ่มชายร่างใหญ่ปรากฏตัว เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ

แต่ไม่สบายใจตรงไหน ก็บอกไม่ถูก

จนถึงวินาทีนี้ เขาพึ่งเข้าใจ ตัวเองได้ไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรไปล่วงเกิน

ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม คนที่กล้าอวดปืนในที่สาธารณะ ล้วนมีภูมิหลังที่ยอดเยี่ยม

ยังมีประโยคหนึ่ง

ใครกล้าขยับ กูก็จะยิงนัดเดียวให้ตาย!

สัญชาตญาณบอกซ่งเทียนซานว่า นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น พวกเขากล้ายิงจริงๆ... …

คนพวกนี้เป็นเทพมาจากไหน?

ขาทั้งสองข้างของซ่งเทียนซานสั่น ความกลัวในใจเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เซียกางก็ตกใจจนหน้าซีด ถูกปืนเยอะขนาดนี้จ่อหัว บอกว่าไม่กลัวนั่นคงเป็นเรื่องโกหก

ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องหยิบปืนออกมา และเล็งไปที่เถ่จู้

แต่ว่า เถ่จู้ทำราวกับว่ามองไม่เห็น ยังคงเดินมาด้วยสายตาเฉยชา

เสียงดังเอี๊ยด ----

เสียงดังเอี๊ยด ----

รองเท้าบูทพิเศษเหยียบลงบนพื้น ส่งเสียงแปลกๆ

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังกล่าว หัวใจของเซียกางเต้นรัวๆ และแทบจะหายใจไม่ออก

“อย่าเข้ามา!”

เขาจ่อไปที่หัวของเถ่จู้ และตะโกน

เถ่จู้ทำเหมือนไม่ได้ยิน และเดินต่อไป

ไม่เพียงเถ่จู้ที่แสร้งไม่ได้ยิน แม้กลุ่มชายร่างใหญ่ที่อยู่ข้างหลัง ก็ทำเหมือนไม่เห็นอะไร และยังหัวเราะอย่างดูถูก

ดูเหมือนว่าสิ่งที่เซียกางถือไม่ใช่ปืนจริง แต่เป็นปืนของเล่นที่ไร้สาระ

“ฉันบอกแล้ว อย่าเข้ามา!”

เซียกางตะโกนด้วยความตกใจและโกรธ ในท้ายที่สุด เขาก็หยิบบัตรทหารของเขาออกมา “ผมเป็นคนของเขตกองทัพทหาร ผมมีสิทธิ์ที่จะยิง!”

“คุณลองยิงไหม?”

เถ่จู้เดินไปตรงหน้าเซียกาง และมองเซียกางอย่างเย็นชา

เพียงแค่มองแวบเดียว เซียกางก็เหมือนตกอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง ราวกับว่าถูกโยนเข้าไปในมิติที่เงียบงัน ด้วยความรู้สึกสิ้นหวังไปตลอดชีวิต

ถังเฉาจิบไวน์แดง และทานอาหารทะเลและปลาสักสองสามคำ ซึ่งพอใจมาก

“พวกเขามีปืน ทำไมนายถึงทำยังกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น… …”

หลินเจิ้นสงตกใจกับกลุ่มคนของเถ่จู้ หันหัวกลับมา และพบว่าถังเฉายังคงกินและดื่มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชั่วขณะก็กังวลอย่างมาก

“แล้วฉันควรจะมีปฏิกิริยายังไง? ทำเหมือนพวกเขาตกใจจนฉี่ราดกางเกง?”

ถังเฉาชี้ไปข้างๆชายชนชั้นสูงสองสามคนที่มีกางเกงเปียกโชก และพูดด้วยรอยยิ้ม

หลังจากหยุดชั่วขณะ เขาลดเสียงเบาลง พูดกับหลินเจิ้นสง “คุณพ่อ บอกความลับอย่างหนึ่งให้คุณพ่อฟัง ผมรู้จักพวกเขา”

“นาย… …”

ทันใดนั้น รูม่านตาของหลินเจิ้นสงก็เปิดกว้าง หลังจากนั้น ใบหน้าแสดงความหวาดกลัว มองถังเฉาอย่างเหลือเชื่อ พูดไม่ออกเป็นเวลานาน