บทที่ 223 เหตุการณ์ความไม่สงบภายในเริ่มขึ้น

เมื่อมองไปที่ต่งหนานหลิ่ง ซึ่งคุกเข่าต่อหน้าเขาด้วยใบหน้าซีด หลังจากถังเฉาผงะเล็กน้อยแล้วยิ้มจางๆ

“ผมยังไม่ได้ว่าอะไร คุณก็อาสาให้โครงการของสำนักงานการก่อสร้างแก่ผมเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ต่งหนานหลิ่งก็เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาของเขาเหม่อลอย

เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของถังเฉาที่ดูเหมือนยิ้มไม่ยิ้ม เขาเข้าใจทันทีว่า นี่เป็นการทดสอบท่าทีและความเห็นของเขา

ในสถานการณ์ปัจจุบัน ตระกูลต่งมีเพียงตายทางเดียว มีเพียงแค่มอบโครงการของสำนักงานการก่อสร้างเท่านั้น ที่พวกเขาจะสามารถรักษาชีวิตไว้ได้

แม้ว่าโครงการของสำนักงานการก่อสร้างจะดี แต่ก็ต้องมีคนมาทำ เปลี่ยนจากความเสื่อมโทรมกลายเป็นปาฏิหาริย์ มิฉะนั้น จะเป็นเพียงแค่เศษกระดาษ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ต่งหนานหลิ่งเหมือนแก่ไปสิบกว่าปีในทันที โดยไม่มีความเย่อหยิ่งในการมองดูสรรพสิ่งบนโลก เขาเพียงแค่ยิ้มมุมปากและพยักหน้าอย่างขมขื่น

“คุณถัง ผมไม่มีทางเลือก ตอนนี้โครงการของสำนักงานการก่อสร้างไม่มีประโยชน์สำหรับตระกูลต่งของผม แต่มันจะทำให้หายนะมาหาเราได้ เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่จะมอบให้คุณ เพื่อแลกกับความปลอดภัยของตระกูลต่ง หวังว่าคุณถังจะไม่ปฏิเสธ”

คำพูดเหล่านี้ ทำให้ถังเฉาหรี่ตาลงและมองมาที่เขาอีกสองสามครั้ง

ต่งหนานหลิ่งพูดถูก ตอนนี้ ผู้คุ้มกันของตระกูลต่งถูกเจียงไป๋เสว่สังหาร ข่าวนี้ถูกแพร่กระจายออกไป หากถูกตระกูลเหยียน ตระกูลเสิ่น ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่มหาเศรษฐีรู้ จะต้องนำไปสู่การสังหารอย่างแน่นอน

แทนที่จะทำเช่นนี้ เป็นการดีกว่าที่จะเป็นที่โปรดปรานและมอบมันฝรั่งร้อนมือนี้ให้กับถังเฉา เพื่อความปลอดภัยของตระกูลต่ง

ถังเฉาไม่ได้ตอบรับในทันที แสงเย็นในดวงตาของเขาเปล่งประกาย ดวงตาของเขามองไปมาระหว่างต่งหนานหลิ่งและต่งอี้สิง

ภายใต้การจ้องมองแบบนี้ ทั้งต่งหนานหลิ่งและต่งอี้สิง ปู่หลานทั้งสองมีความรู้สึกหนาวสั่นอยู่ในใจ

อันที่จริง สิ่งที่ต่งอี้สิงทำกับหลินชิงเสว่ แม้ว่าเขาจะเสียชีวิตสิบครั้ง ก็ยังไม่เพียงพอที่จะล้างบาปของเขาได้ ต่งหนานหลิ่งยอมรับพฤติกรรมของต่งอี้สิงและเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วย ถังเฉาไม่ต้องการปล่อยพวกเขาไป

อย่างไรก็ตาม โครงการของสำนักงานการก่อสร้างค่อยๆเติบโตเต็มที่ บริษัทลี่จิงกรุ๊ปไม่เคยทำงานสายนี้มาก่อน หากมีโครงการนี้ของตระกูลต่ง ทุกอย่างก็จะเป็นไปและสำเร็จตามธรรมชาติ

ดังนั้น ในสายตาของถังเฉา มูลค่าโครงการของสำนักงานการก่อสร้าง จึงมีความสำคัญมากกว่าชีวิตของทุกคนในตระกูลต่ง

ปัง----

ขณะที่ถังเฉากำลังพิจารณากำไรและขาดทุน ต่งหนานหลิ่งก็กระแทกหัวของเขากับพื้นและกราบถังเฉา

“คุณถัง คุณต้องรับโครงการของสำนักงานการก่อสร้างนี้ไว้ คราวนี้ ตระกูลต่งเราจริงใจจริงๆ เราหวังว่าคุณจะยอมรับโครงการของสำนักงานการก่อสร้าง!”

"เมื่อก่อนเป็นเพราะลูกหลานของผมมีตาแต่หามีแววไม่ ตอนนี้เขารู้ว่าตนเองผิดไปแล้ว โปรดเห็นแก่ในฐานะที่คนของตระกูลต่งทั้งตายทั้งบาดเจ็บ ตอนนี้เหลือแค่นักธุรกิจหญิงชราและเด็กไม่กี่คน โปรดไว้ชีวิตเราเถอะ!"

หลังจากพูดจบ หันศีรษะและมองไปที่ต่งอี้สิง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ "ไอ้เลว ยังไม่รีบมาขอโทษคุณถังอีก!"

ต่งอี้สิงตกตะลึง รีบคลำไปตรงหน้าถังเฉา ซึ่งกราบถังเฉาแรงๆหนึ่งที

“คุณถัง ยกโทษให้ด้วย!”

ถังเฉาหรี่ตามองไปที่สองคนนี้ "พวกคุณ คิดอย่างนั้นจริงๆเหรอ?"

"มันเป็นความจริง!"

ต่งหนานหลิ่งแก่ลงไปสิบกว่าปีในทันที“ผมอายุแปดสิบแล้ว เบื่อกับการยุ่งวุ่นวายและการหลอกลวงในแวดวงธุรกิจ เดิมทีผมต้องการพาตระกูลต่งปีนสูงขึ้นไปอีกขั้น ก่อนถึงแก่กรรม คิดไม่ถึงว่า จะทำให้คุณถังข่นเคือง ตอนนี้ ตระกูลต่งขอแค่สามารถป้องกันตัวเองเท่านั้น!”

"คุณปู่----"

หลังจากได้ยินคำพูดของต่งหนานหลิ่ง ใบหน้าของต่งอี้สิงก็เปลี่ยนไปอย่างมาก และเขาก็เงยหน้าขึ้นอยากจะพูดแต่ก็ไม่ได้พูด

"หุบปาก!"

ต่งหนานหลิ่งตบหน้าต่งอี้สิงอย่างหนัก ไม่ยอมให้เขาพูด จากนั้นมองไปที่ถังเฉาอย่างคาดหวัง

ถังเฉาพยักหน้าเล็กน้อย"ถ้าเป็นเช่นนี้ ผมจะรับโครงการของสำนักงานการก่อสร้างของคุณไว้"

หลังจากหยุดชั่วคราว เขาพูดว่า “คู่ของผมแค่ฆ่าทหารองครักษ์ของตระกูลต่งของคุณและไม่แตะต้องสมาชิกในครอบครัวของคุณ ขอแค่พวกคุณไม่มายั่วยุผม ผมจะไม่ไปขวางการพัฒนาของพวกคุณ”

นี่เป็นวิธีการของถังเฉามาโดยตลอด เช่นเดียวกับเมื่อก่อน บริษัทลี่จิงกรุ๊ปและตระกูลต่งไม่ได้รุกรานซึ่งกันและกัน และเขาก็ไม่เคยไปจัดการกับตระกูลต่ง เสียดายที่ตระกูลต่งโลภเกินไป

เมื่อต่งหนานหลิ่งได้ยินเช่นนี้ ก็ขอบคุณและกราบอีกครั้งทันที "ขอบคุณที่คุณถังให้อภัย ขอบคุณที่คุณถังให้อภัย!"

หลังจากนั้นไม่นาน ต่งหนานหลิ่งก็ส่งมอบถุงปิดผนึกหนาหนึ่งกอง ซึ่งมีสัญญาสำหรับโครงการปรับปรุงบริเวณต้นน้ำของแม่น้ำหมิงจู

“คุณถัง เนื้อหาในสัญญาได้มีการแก้ไขจนหมดแล้ว โปรดดู”

ถังเฉากวาดมองคร่าวๆ และไม่มีปัญหากับสัญญา ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและพูดว่า “พวกคุณทำตัวดีๆละกัน”

เขาก็ออกจากบ้านของตระกูลต่ง

มองดูถังเฉาหายวับไปจากสายตา ต่งหนานหลิ่งค่อยกล้าที่จะหายใจออก หายใจเสียงดัง และใบหน้าแก่ๆของเขาเต็มไปด้วยความกลัว

“คุณปู่!”

ต่งอี้สิงก็ยืนขึ้น ดวงตาของเขามืดลงอย่างสุดขั้ว “คุณยอมส่งมอบโครงการของสำนักงานการก่อสร้างของเราไปง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ? นี่เป็นโครงการที่มีมูลค่าหลายหมื่นล้านในอนาคตเลยนะ!”

"หลายแสนล้านก็ต้องยอมให้"

ต่งหนานหลิ่งกล่าวอย่างร้อนใจว่า “คุณก็เห็นแล้วนิว่า ถังเฉาคนนั้น สามารถทำลายตระกูลต่งเหมือนการเหยียบย่ำมดจนตาย แม้ว่าโครงการของสำนักงานการก่อสร้างจะดี มีชีวิตได้รับมันมา แต่ไม่มีชีวิตใช้มัน มีประโยชน์อะไร!"

“แต่ เมืองหมิงจูใหญ่ขนาดนี้ ผมไม่เชื่อว่าเขาจะสามารถทำอะไรก็ได้!”

ดวงตาของต่งอี้สิงมีแสงโหดเหี้ยมฉายแวว “ล้มเหลวหนึ่งครั้ง ก็มาครั้งที่สอง ล้มเหลวสองครั้ง ก็เริ่มใหม่ครั้งที่สาม สักวันหนึ่ง ไอ้ขยะและหลินชิงเสว่จะตกอยู่ในมือของผมแน่นอน!”