บทที่ 312 โลงศพสีแดงสด

เสียงของถังเฉาราวกับอสุนีบาต ทุกซอกทุกมุมของคฤหาสน์สะท้อนเสียงของเขา ไม่จางหายไปเป็นเวลานาน

เพล้ง...

กระจกที่บานหน้าต่างแตกกระจายเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่น กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยลอยกระจายอยู่ทั่วท้องฟ้า โปรยปรายลงมาสู่พื้น

ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง จิตใจสั่นสะเทือน ชั่วพริบตานั้นพวกเขาล้วนถูกรังสีสังหารที่สูงเทียมฟ้าของประโยคนั้นกดดันจนหายใจไม่ออก แม้แต่จิตวิญญาณก็แทบจะออกจากร่าง

เพียงชั่วพริบตา หลินจ้าวหยูนก็เรียกสติกลับมาได้ บนใบหน้าปรากฏแววยินดี

“เสียงของพี่เขย พี่เขยไม่เป็นอะไร!”

พี่เขย สองคำนี้ทำให้หลินโป๋หลายสองพ่อลูกหนังตากระตุก หลังจากนั้นก็เบิกตากว้างตามมา

ไม่มีอะไรที่ต้องสงสัยเลยสักนิด คนที่หลินจ้าวหยูนตะโกนเรียกว่าพี่เขยก็คือถังเฉา ทั้ง ๆ ที่เขาให้หลินหู่พี่ชายใต้ดินดักฆ่าเขาแล้วแท้ ๆ ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่กันนะ?

หลินโป๋หลายหรี่ตาลง จ้องมองเงาร่างของถังเฉาอย่างละเอียด พบว่าบนร่างของเขา อย่าว่าแต่บาดแผลเลย แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่ยับเลยด้วยซ้ำ!

“นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”

หลินอิ่นใจสั่น มองเงาร่างของถังเฉาแล้วพูดไม่ออก

ลั่วเยนอวิ๋นเองก็ไม่กล้าจะเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นความจริงเหมือนกัน ถึงขั้นขยี้ตาแล้วมองดูอีกที ถึงได้มั่นใจ

เห็นเพียงด้านล่าง นอกจากถังเฉากับเฟิ่งหวงสองคนแล้ว ยังมีเงาร่างเล็ก ๆ อยู่ร่างหนึ่ง

ผิวของเธอขาวเนียนละเอียด สวมชุดเดรสโลลิต้า น่ารักเหมือนตุ๊กตากระเบื้อง ก็คือถังเสี่ยวลี้ ลูกสาวของถังเฉา

ถังเฉาจับจูงมือของเธอ เดินเข้ามาท่ามกลางตระกูลหลวงในเยี่ยนตูทั้ง ๆ อย่างนั้น

มือใหญ่จูงมือน้อย ทุกคนไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกไม่พอใจ กลับมองจนดุเดือดเลือดพล่านด้วยซ้ำ

“เสี่ยวลี้ กลัวไหมคะ?”

ถังเฉาจูงมือของถังเสี่ยวลี้มาถึงตรงกลางของตระกูลหลวงในเยี่ยนตู ก้มหน้าถามเสียงต่ำ

ถังเสี่ยวลี้ส่ายศีรษะ ดวงตากลมโตน่ารักเต็มไปด้วยความแน่วแน่มั่นคง “ไม่กลัวค่ะ เสี่ยวลี้อยากเจอคุณแม่ค่ะ”

“ดีค่ะ”

ถังเฉายิ้มบาง ๆ จากนั้นก็มองศูนย์กลางของสิ่งก่อสร้างใหญ่โตมโหฬารที่อยู่ด้านหน้าที่แขวนป้ายที่วิจิตรตระการตาอยู่ตรงหน้า บนป้ายนั้นเขียนตัวอักษรตัวใหญ่ไว้สองตัวที่มีชีวิตชีวาและกระฉับกระเฉงมีพลัง

ตระกูลหลิน!

ชั่วพริบตา ในดวงตาสาดประกายเยียบเย็น “ผมไม่ชอบตัวอักษรสองตัวนี้มาก ๆ!”

“ค่ะ รองหัวหน้า”

เฟิ่งหวงเข้าใจได้ในทันที พริบตาต่อมา เตะออกไปหนึ่งที ร่างของเธอปรากฏอยู่บนป้ายนั้น เตะเข้าไปอย่างโหดเหี้ยม

โครม!

ชั่วพริบตา สัญลักษณ์ของศูนย์กลางต้าเซี่ยกั๋ว ป้ายของตระกูลหลิน เก้าตระกูลหลวงในเยี่ยนตูที่ยิ่งใหญ่ ถูกเฟิ่งหวงเตะเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่นจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ!

เศษของป้ายร่วงลงมาบนพื้น ฝุ่นฟุ้งตลบไปทั่ว

พวกของหลินโป๋หลายและหลินอิ่นมองตาโต ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่กล้าที่จะเชื่อ

ตระกูลหลินเป็นถึงตระกูลหลวงในเยี่ยนตู ตั้งแต่ก่อตั้งตระกูลมาจนถึงบัดนี้ เคยถูกใครเตะบ้านพักมาก่อนเสียที่ไหน?

วันนี้เป็นครั้งแรก!

“รังแกกันเกินไปแล้ว เห็นตระกูลหลินของฉันรังแกง่ายอย่างนั้นหรือไง!”

หลินอิ่นโมโหหนักขึ้นมาทันที โมโหจนเส้นเลือดดำบนหน้าผากปูดขึ้นมา

ลั่วเยนอวิ๋นกลับตาวาวขึ้นมา “นึกว่าไม่ถึงว่าในที่สุดเขาก็กล้ารื้อถอนป้ายของตระกูลหลินต่อหน้าคนในตระกูลหลิน ตั้งแต่โบราณมาก็ไม่มีใครกล้าที่จะทำอย่างนี้!”

“ดูตอนนี้สิ เขาได้มีศักยภาพและความมั่นใจที่เหมาะสมแล้วเหรอ!”

ลั่วเยนอวิ๋นคิดเช่นนี้ มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เตรียมจะโทรศัพท์ออกไป

ตอนนี้เรื่องราวลุกลามไปถึงปัญหาชีวิตแต่งงานของหลานสาวคนโตของเธอ ต่อให้เป็นเธอที่เป็นตัวแทนของตระกูลลั่วก็ไม่มีใครกล้าว่าอะไร ถ้าหากว่าไม่ได้จริง ๆ ละก็ ทำได้เพียงแค่โทรหาพี่สาวคนนั้นของเธอแล้ว...

อีกด้านหนึ่ง หลินโป๋หลายอดรนทนไม่ไหวแล้ว สีหน้ามืดครึ้ม “พ่อครับ เขาก็คือคนที่ทำให้น้องสาวด่างพร้อย นึกไม่ถึงว่าจะกล้าบุกเข้ามาที่ตระกูลหลินของพวกเราโดยตรงขนาดนี้ ไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาจริง ๆ!”

หลินอิ่นเองก็มีสายตาเป็นประกาย “ที่จริง... ถ้าคนคนนี้ไม่ตาย การดำเนินการต่อจากนี้ก็ไม่มีทางลงมือทำได้!”

ทุกคนในตระกูลหลินที่อยู่ด้านหลังก็มีแนวรบร่วมเดียวกัน

ถ้าอยากจะให้หลินชิงเสว่แต่งเข้าตระกูลฉิน ก็จะต้องหาทางกำจัดความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของถังเฉาซะ หนึ่งในวิถีทางนั้นก็คือทำให้ถังเฉาตาย จากนั้นก็ออกใบมรณะบัตร

แต่ตอนนี้ถังเฉายังมีชีวิตอยู่ ปัญหาใหญ่เลย!