ตอนที่ 313
บทที่ 313 เธอบาดเจ็บ ทุกคนต้องตาย
October 21, 2026
แสงแดดแผดเผา ดวงอาทิตย์สาดแสงแรงกล้า ใบหน้าของทุกคนในตระกูลหลินล้วนปวดแสบปวดร้อน
ไม่มีใครคิดถึงว่า ‘ของขวัญชิ้นใหญ่’ ที่ถังเฉาพูดถึงจะเป็นโลงศพสีแดงสด!
โลงศพหนักอึ้ง ว่างเปล่า สีแดงสด กระตุ้นหัวใจของทุกคนอย่างล้ำลึก
“รังแกกันเกินไปแล้ว... รังแกกันเกินไป!”
หลินอิ่นโมโหจนลูกตาแทบแตกออกมา ในดวงตามีสีแดงของโลหิต โกรธจนสั่นไปทั้งร่าง
ตั้งแต่ตระกูลหลินตั้งตระหง่านมั่นคงดุจขุนเขาอยู่บนเซี่ยกั๋วมานับครึ่งศตวรรษเป็นต้นมา ก็ไม่เคยถูกใครทำให้อับอายขายหน้าเช่นนี้มาก่อนเลย ทั้งยังส่งโลงศพสีแดงสดมาอีก ไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาจริง ๆ
หลินโป๋หลายก็ยิ่งหวาดกลัว ทั้งยังเดือดดาล ดูไม่ออกเช่นนี้ โลกศพที่ถังเฉาเตรียมมา คือของที่มอบให้กับเขา?
“นี่คือของที่จะให้ฉันงั้นเหรอ?”
เขาหรี่ตาลง พูดด้วยรังสีสังหารเข้มข้น
สายตาของถังเฉาค่อย ๆ หนาวเย็นลงทีละน้อย ๆ “เป็นลูกพี่ลูกน้องของชิงเสว่ กลับเรียกคนข้างถนนไปลักพาตัวเธอมา คุณว่า คุณสมควรตายไหมล่ะครับ?”
หลินโป๋หลายเดือดดาลจนกลับหัวเราะออกมา “ทำไมฉันถึงทำอย่างนี้ แกไม่รู้จริง ๆ เหรอ?”
ถังเฉาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองเขาอย่างเย็นชา
“ถังเฉา ต่อให้แกเป็นประธานของบริษัทแห่งหนึ่งที่เป็นบริษัทมหาชนจำกัดแล้ว แต่ก็ยังไม่คู่ควรกับน้องสาวของฉัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่แกเป็นแค่สวะที่ไม่มีงานทำ แกมีคุณสมบัติอะไรจะมาอยู่กับน้องสาวของฉัน?”
หลินโป๋หลายก้าวยาว ๆ มาอยู่ตรงหน้าของถังเฉา มองเขาด้วยสายตามืดครึ้ม “เธอกับแกสองคนไม่ใช่คนที่อยู่บนโลกเดียวกันตั้งแต่แรก ความแตกต่างนี้ ไม่ใช่สิ่งที่แกพยายามแล้วก็จะสามารถชดเชยเอาได้”
“คนระดับล่างก็ควรจะมีจิตสำนึกของคนระดับล่าง หาผู้หญิงธรรมดา ๆ สักคน ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายธรรมดาไม่ดีหรือ?”
ในคฤหาสน์ที่ใหญ่โตมโหฬารสะท้อนเสียงที่เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสของหลินโป๋หลาย
ความหยิ่งยโสเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่สามารถแสร้งทำออกมาได้ แต่มันเป็นมาตั้งแต่เกิด สิ่งที่ซึมเข้าไปในกระดูก
“คนระดับล่าง?”
ถังเฉาถูกคำพูดนี้ยั่วให้โมโหเข้าให้แล้ว ดวงตาหรี่ลงน้อย ๆ สาดประกายอันตรายผ่านไป “คุณมันก็แค่คนที่เกิดมาดีหน่อย ก็สามารถเรียกตัวเองว่าเป็น ‘คนระดับบน’ ได้แล้วเหรอ? จะว่าไปอีกอย่าง คุณรู้ได้ยังไงว่าผมไม่มีอำนาจบารมี ไม่แน่นะ... ฐานะของผมอาจจะสูงศักดิ์ยิ่งกว่าคุณ หรือแม้กระทั่งหลินรั่วหวีด้วยซ้ำ?”
“บังอาจ!”
หลินโป๋หลายเบิกตาโตด้วยความโกรธจัด “แกนับเป็นตัวอะไร กล้ามาเรียกชื่อของผู้นำโดยตรง?”
เขาหยุดอยู่สักพักแล้วก็เก็บพลังกลับมา มองถังเฉาแล้วเอ่ยว่า “ฉันรู้ว่านายชอบน้องสาวของฉันจากใจจริง แต่ว่า ถ้านายยังทำแบบนี้ต่อไปจะเป็นการดึงเอาความตายเข้ามาหาตัว แม้แต่พวกเรายังแยกพวกนายออกจากกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้นำ พ่อของน้องสาวอีกล่ะ?”
ถังเฉาคิ้วกระตุก “คุณอยากจะพูดอะไร?”
เห็นเพียงหลินโป๋หลายเอ่ยเสียงเรียบ “ตระกูลหลวงในเยี่ยนตูของฉันไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล ในเมื่อนายมาถึงเยี่ยนจิงแล้ว ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์จิตใจของนายได้ ฉันก็จะปล่อยนายไปเป็นเรื่องหนึ่ง...”
ว่าแล้วเขาก็ล้วงปากกากับกระดาษออกมาจากอก เขียนเช็คสิบล้านหยวนออกมาหนึ่งใบ โยนไปที่ด้านหน้าของถังเฉา “นี่คือเช็คสิบล้านหยวน เพียงพอที่จะให้นายใช้ชีวิตกับลูกสาวของนายได้ไปทั้งชาติ รับมันไป แล้วหย่ากับน้องสาวฉันซะ จากนั้นก็ไสหัวออกไปจากเยี่ยนจิง แล้วไม่ต้องเหยียบย่างเข้ามาอีกแม้แต่ก้าวเดียวตลอดไป!”
ไม่เพียงแค่หลินโป๋หลาย แต่คนในตระกูลหลินทุกคนก็มองถังเฉาด้วยสายตาเย็นชา
คนพวกนี้มีคุณป้าใหญ่ คุณป้ารองของหลินชิงเสว่ แล้วก็มีคุณลุงกับคุณอาของหลินชิงเสว่ แต่ว่าไม่มีใครเลยสักคนที่จะพิจารณาปัญหาจากจุดยืนของหลินชิงเสว่เลยสักคน มองเห็นแต่ตัวเองเท่านั้น
“นี่คือเป้าหมายที่แท้จริงที่พวกคุณให้ฉันเรียกพี่สาวกลับมาบ้านสินะ!”
หลินจ้าวหยูนที่ท้ายที่สุดก็เหมือนจะเข้าใจอะไรขึ้นมาได้สองตาแดงก่ำ น้ำตาไหลพรากลงมา “พวกคุณไม่ได้อยากให้พี่กลับมาจริง ๆ แต่กลับ... ใช้ประโยชน์จากเธอ!”
“จ้าวหยูน เธอไม่เข้าใจ!”
หลินโป๋หลายตะโกนเสียงดังออกมาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม “ที่จริงแล้วพี่สาวของเธอคือ...”
“โป๋หลาย!”
ในตอนที่หลินโป๋หลายจะพูดอะไรออกมานั่นเอง หลินอิ่นก็ตวาดออกมาด้วยความโกรธ ร้องห้ามเขาไว้เสียงดัง
“ครับ พ่อ”
หลินโป๋หลายถึงได้หยุดปาก ไม่พูดอะไรออกมาอีก
“พี่สาวของฉันทำไม พวกคุณรีบบอกฉันมานะ!”