บทที่ 381 ตระกูลหูถึงกับมาที่บ้าน

น้ำเสียงของเฉินจื่อเหาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“คุณหาที่ตาย…”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยสิงจู๋ก็โกรธจัดในทันที ตระกูลเฉินซึ่งเป็นเพียงตระกูลกระจอกก็กล้าที่จะมาพูดแบบนี้ต่อหน้าเขา

ถังเฉากลับโบกมือและหยุดเขาไว้

จากนั้นเขาก็หรี่ตาลง มองเฉินจื่อเหาหัวจรดเท้า และพูดด้วยรอยยิ้ม "ทำไมคุณถึงคิดว่าผมไม่กล้าทำอะไรคุณ?"

เขามองเฉินจื่อเหาด้วยความสงสัยในสายตาของเขา ผู้นำตระกูลอื่นสีหน้าต่างก็ตื่นตระหนกเหมือนวันสิ้นโลก เขาเป็นคนเดียวที่มีสีหน้าสงบ เขาอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงนิ่งได้เช่นนี้

เห็นเพียงเฉินจื่อเหาหัวเราะอย่างเย็นชา "ผมขอแนะนำคุณให้ผู้นำเซี่ยปล่อยพวกเราไปจะดีกว่านะ เพื่อที่มันจะดีสำหรับคุณ ผมและผู้นำเซี่ย"

"ลองเล่าให้ฟังหน่อย"

จู่ๆถังเฉาก็เริ่มสนใจเขา จิบเหล้าหนึ่งคำแล้วพูดช้าๆ

เฉินจื่อเหาไม่ได้พูด แต่หัวเราะอย่างเย็นชาแล้วมองไปที่เซี่ยสิงจู๋

แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะเคยคุกเข่าให้ถังเฉา แต่ก็เป็นพฤติกรรมตามสัญชาตญาณภายใต้ความตื่นตระหนก เมื่อพิจารณาชัดเจนแล้ว เขาก็ไม่กลัวขนาดนั้นแล้ว

“ผู้นำเซี่ย ในฐานะที่คุณเป็นหนึ่งในผู้นำตระกูลที่ร่ำรวยเพียงไม่กี่คนในเจียงเฉิง คุณควรรู้ว่า ตระกูลเฉินของผม ตระกูลจางและตระกูลหลี่ เป็นข้าราชบริพารของตระกูลหูใช่ไหม?”

เขาพูดอย่างช้าๆ ด้วยรอยยิ้มที่มีคนให้ท้ายโดยไม่เกรงกลัวอะไร

"แล้วไง?"

ใบหน้าเซี่ยสิงจู๋ไร้อารมณ์ความรู้สึก พอจะรู้ว่าความมั่นใจอย่างกะทันหันของเฉินจื่อเหามาจากไหน

เฉินจื่อเหาหัวเราะ น้ำเสียงของเขาก็หยิ่งผยองขึ้นมาทันที "ในเมื่อรู้ว่าตระกูลเฉินของผม ตระกูลจางและตระกูลหลี่ ทั้งสามตระกูลเป็นข้าราชบริพารของตระกูลหูแล้ว ยังไม่รีบปล่อยพวกเราอีก จะทุบตีสุนัข ก็ควรดูเจ้าของด้วย!"

หลังจากฟังคำพูดของเฉินจื่อเหาแล้ว จางเทียนเหอและหลี่ซื่อไห่ก็ผงะไปชั่วขณะ จากนั้นพวกเขาก็ไม่กลัวขนาดนั้นต่อไป

เฉิงเพ่ยเอ่ยปากของเขาอย่างสงบยิ่งขึ้น

“ผู้นำเซี่ย คุณเป็นคนรู้เหตุรู้ผล คุณควรจะรู้ว่า เมื่อมหาเศรษฐีทั้งสองเริ่มเปิดศึกสงครามกัน ความสูญเสียนั้นมากเพียงใด และเขาเป็นเพียงลูกเขยที่แต่งเข้าไปในบ้านฝ่ายหญิง มันไม่คุ้มที่จะต่อสู้กับตระกูลหู เพื่อลูกเขยแต่งเข้าไปในบ้านฝ่ายหญิง!"

เซี่ยสิงจู๋ไม่ได้พูดอะไร แต่มองดูพวกเขาอย่างเย็นชา

เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉินจื่อเหา จางเทียนเหอและหลี่ซื่อไห่คิดว่าเขาเริ่มกลัว ดังนั้นพวกเขาจึงยิ่งนิ่งมากขึ้น กินอาหารสองสามชิ้นแล้วพูดว่า "ปล่อยเราไป เตรียมเหล้าและอาหารชั้นดีไว้เป็นค่าชดเชยให้เรา เรื่องนี้ก็ถือว่าผ่านไปเราจะไม่ถือสาอีก"

บางทีอาจเป็นเพราะทัศนคติของพวกเขาที่ทำให้เซี่ยสิงจู๋โกรธ เขาหัวเราะอย่างเย็นชา"พวกคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า นี่คือสถานที่ของผม ผมต่างหากที่เป็นคนตัดสินชีวิตความเป็นความตายของพวกคุณ พวกคุณมีสิทธิ์มาเจรจาข้อตกลงกับผมหรือ? "

“อะไรนะ? เราเป็นตระกูลในเครือของตระกูลหู...”

“ตระกูลหู เก่งกาจมากไหม?”

เฉินจื่อเหา จางเทียนเหอทั้งสามกำลังจะเอาตระกูลหูออกมาพูดอีกครั้ง แต่ก่อนที่พวกเขาจะพูดจบ ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงที่เย็นชา

ทุกคนมองไปตามเสียง และเมื่อพวกเขาเห็นถังเฉาที่กำลังพูดอย่างเยาะเย้ย พวกเขาก็หัวเราะขึ้นมาทันที

“ฮ่าฮ่า ไอ้หนุ่มคนนี้กำลังพูดอะไรอยู่ คิดว่าตนเองรู้จักผู้นำเซี่ย ก็สามารถทำอะไรก็ได้ในเจียงเฉิงงั้นเหรอ!”

หลี่ซื่อไห่ชี้ไปที่ถังเฉา หัวเราะจนท้องแข็ง

“ผู้นำหลี่ ผมคาดว่า ไอ้ขยะนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตระกูลหูคืออะไร ก็มาคุยโวอวดดีที่นี่!”

เฉิงเพ่ยก็หัวเราะตามคนอื่นๆเช่นกัน หลังจากจำได้ว่าตระกูลเฉิน ตระกูลจางและตระกูลหลี่ ล้วนเป็นตระกูลในเครือของตระกูลหู เธอก็กลับคืนสู่ใบหน้าก่อนหน้านี้ของเธอ

“ไอ้พวกโง่เง่า!”

เซี่ยสิงจู๋เยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้สึกเศร้าใจกับมุมมองที่แคบของตระกูลข้าราชบริพารเหล่านี้

เหตุการณ์สำคัญหลายอย่างเกิดขึ้นในเจียงเฉิงเมื่อเร็วๆนี้

ตระกูลเหวินล่มสลาย จวี้เฟิงกรุ๊ปเปลี่ยนผู้นำ ปู๋เย่ฮวงเฉิงถูกยึด บ้านบรรพบุรุษของตระกูลหูถูกรื้อถอน และการประมูลที่เจียงเฉิงเมื่อวานนี้ ล้วนเกี่ยวข้องกับชายหนุ่มผู้ทำตัวค้อมต่ำ

เขาคือถังเฉา!

เพียงแต่ว่า ข่าวสารเหล่านี้มีแต่คนรวยเท่านั้นที่ตรวจหาข่าวพวกนี้ได้ ส่วนพวกเขา ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะได้รู้ด้วยซ้ำ

“คุณถัง ผมจะให้ลูกน้องจัดการสามคนนี้…”

ก่อนที่เซี่ยสิงจู๋จะพูดจบ ก็ถูกหยุดด้วยเสียงหัวเราะของถังเฉา

“ผู้นำเซี่ย อาหารเย็นแล้ว ไม่สั่งอาหารใหม่หน่อยหรอกเหรอ เพื่อเอามาต้อนรับแขก?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซี่ยสิงจู๋ก็ผงะไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะอย่างเย็นชา "ครับ คุณถัง "

หลังจากพูดจบ ก็สั่งให้ผู้จัดการร้าน ทำอาหารดีๆอีกสองสามจานมา

เขาชัดเจนมากเกี่ยวกับความหมายของถังเฉา คือต้องการล่อตระกูลหูที่อยู่เบื้องหลังออกมาด้วย

เกี่ยวกับความคับข้องใจระหว่างถังเฉาและตระกูลหู ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาเซี่ยสิงจู๋แล้ว ถ้าสามารถใช้โอกาสนี้ปราบปรามตระกูลหู เขาก็ยินดีมาก