บทที่ 400 เดิมทีผมก็ไม่มีใจจะสนใจเรื่องทางโลกอยู่แล้ว แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อพวกต่ำต้อยอยากจะลองดี

ร่างกายของชายกำยำทั้งสองคนดูเหมือนจะเสียสมดุลในพริบตา ล้มลงไปอยู่บนพื้น

จ้าวเย็นหรานได้รับความช่วยเหลือ รีบวิ่งไปอยู่ด้านหลังของถังเฉา คว้าชุดของถังเฉาไว้แน่น

หลังจากที่จ้าวเหล่าลิ่วหลอกลวงเธอ ดูเหมือนการมองโลกของเธอจะพังทลายลง นอกจากถังเฉาแล้ว เธอไม่เชื่อใครทั้งนั้น

“ถังเฉา ขอบคุณนะ!”

จ้าวเย็นหรานใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้งอยู่ข้างหลัง

ถังเฉาส่ายศีรษะ “ไม่เป็นไร เพียงแต่คนคนนี้อันตรายมาก!”

ว่าแล้วเขาก็ยื่นมือชี้ไปทางจ้าวเหล่าลิ่ว

จ้าวเย็นหรานสั่นไปทั้งตัวทันที “คุณ จะฆ่าเขาเหรอ?”

ถังเฉาเงียบกริบ “นั่นต้องดูว่าเขารู้จักเอาตัวรอดไหมแล้ว”

ทันใดนั้น หัวใจของจ้าวเย็นหรานก็รัดแน่น

ถึงแม้ว่าจ้าวเหล่าลิ่วจะหลอกเธอ และก็หลอกใช้เธอ แต่ถึงอย่างไรนั่นก็เป็นพ่อบังเกิดเกล้าของเธอ

แต่ว่าเธอก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มุมปากขมฝาด

ถ้าหากว่าจ้าวเหล่าลิ่วจะฆ่าถังเฉา ถังเฉาจะฆ่าเขาก็ถูกต้องตามหลักแล้ว เธอไม่มีคุณสมบัติจะมาพูดอะไรพวกนี้

อีกด้านหนึ่ง สีหน้าของจ้าวเหล่าลิ่วเข้มขึ้นไปมาก สายตาที่มองไปยังถังเฉาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

“ดูเหมือนนายจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์นะ กล้ามาลงมือกับคนของฉัน!”

จ้าวเหล่าลิ่วตะโกนขึ้นเสียงเย็น เดือดดาลจนถึงขีดสุด

สายตาของถังเฉาทอดมองบนร่างของเขา ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมาเบา ๆ “คุณคิดว่าผมฆ่าจ้าวจือชิวแทนคุณ แล้วคุณก็ออกมาปรากฏตัวตอนนี้ ได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากความขัดแย้งของคนอื่น ไม่เห็นผมอยู่ในสายตาอย่างนั้นใช่ไหม?”

“แน่นอน!”

จ้าวเหล่าลิ่วหัวเราะเสียงเย็นออกมา “ในเมื่อฉันกล้าที่จะฟื้นขึ้นมาตอนนี้ แน่นอนว่าเตรียมการมาพร้อมสรรพแล้ว ทุกอย่างที่เอื้ออำนวยต่อการทำสงครามอยู่ทางฝั่งฉัน”

“อย่างนั้นหรือครับ?”

ถังเฉาสีหน้าหยิ่งยโส หัวเราะเสียงเย็น

สองฝ่ายแย่งผลประโยชน์กัน มือที่สามฉวยโอกาสคว้าไปครอง ครั้งนี้จัดการได้ไม่เลวจริง ๆ

แต่ทว่าการเห็นเขาเป็นคนที่รังแกกันได้ง่าย ๆ เป็นเรื่องหนึ่งที่จ้าวเหล่าลิ่วทำผิดพลาด

“ผู้นำครับ เห็นว่าควรพอได้แล้วล่ะครับ ให้เขาไปเถอะ!”

ในตอนนี้เอง ก็มีเสียงอีกเสียงดังขึ้นในที่นั้น

“หืม?”

ดวงตาของจ้าวเหล่าลิ่วหรี่ลงน้อย ๆ หันหลังกลับ มองไปยังจ้าวเชียนจูน ลูกนอกสมรสเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ “แกว่าอะไรนะ?”

สายตาของถังเฉาก็ทอดมองอยู่บนร่างของเขา

ถูกถังเฉากับจ้าวเหล่าลิ่วสองคนจับจ้องในทันที จ้าวเชียนจูนรู้สึกถึงแรงกดดันที่มากจนไม่สามารถจะมากไปกว่านี้ได้

แต่เขาก็ยังกัดฟันพูดขึ้นว่า “ผู้นำ เขาไม่ใช่คนที่คุณจะไปยุแหย่ได้ รักษาตระกูลจ้าวไว้ได้ก็พอแล้วล่ะครับ ให้เขาไปเถอะ!”

เขามีเจตนาดีทั้งนั้น และเพื่อที่จะปกป้องตัวเองด้วย แต่ในดวงตาของจ้าวเหล่าลิ่วกลับมีรังสีสังหารวาบผ่าน

“แก การที่ฉันได้ขึ้นรับตำแหน่งผู้นำใหม่อีกครั้งเป็นไปตามสวรรค์ลิขิต นึกไม่ถึงว่าแกจะกล้าดูถูกฉัน?”

“หุบปากซะ รอฉันฆ่าเจ้าหมอนั่นก่อนแล้วค่อยมาจัดการกับแก!”

จ้าวเชียนจูนสั่นไปทั้งตัวทันที อดที่จะมองไปทางถังเฉาไม่ได้ เห็นเพียงในดวงตาของถังเฉาเองก็มีรังสีสังหารวาบผ่าน

“เห็นแล้วใช่ไหม นี่ก็คือผู้นำที่นายจงรักภักดีมาโดยตลอด ไม่มีความผูกพันเลยแม้แต่น้อย แม้แต่ลูกสาวในไส้ก็ยังหลอกใช้ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคุณเลย!”

จ้าวเชียนจูนมุมปากขมฝาด ไม่พูดอะไรอีกแม้แต่ประโยคเดียว

คำพูดของถังเฉากระตุ้นรังสีสังหารของจ้าวเหล่าลิ่วให้ลุกโหมขึ้นมา

“แกจะไปเข้าใจอะไร นี่เป็นกลยุทธ์ทางการเมือง เอาพวกแกมาเล่นอยู่ในกำมือ!”

“ความสำเร็จของนายพลหนึ่งนายต้องสละชีวิตผู้คนนับหมื่น มีเพียงผู้ไร้หัวใจถึงจะสามารถสำเร็จการใหญ่ได้”

“เรื่องที่ผิดที่สุดที่ฉันจ้าวเหล่าลิ่วทำตลอดชีวิตนี้ก็คือไปมีลูกนอกสมรสมากมายข้างนอก เรื่องที่ทำถูกต้องที่สุด ก็ยังเป็นการมีลูกนอกสมรสมากมายข้างนอกนั่นแหละ!”

จ้าวเหล่าลิ่วกดสายตามองทุกคนเหมือนกับกษัตริย์ที่มาเยือนราษฎร

จ้าวเย็นหรานกับจ้าวเชียนจูนล้วนแต่ไม่อยากจะเชื่อ จ้าวเหล่าลิ่วที่เป็นเช่นนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกหน้า

นี่ถึงจะเป็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเขา

ถังเฉายังคงไร้ความหวาดกลัว เอ่ยอย่างเย็นชา “คุณมีแค่สองคน จะเป็นคู่ต่อสู้ของผมได้อย่างไร?”

จ้าวเหล่าลิ่วยิ้มเยือกเย็น “สองคน ก็เพียงพอจะฆ่าแกแล้ว!”

“ท่านหง!”

นาทีต่อมา เขาตะโกนเสียงดัง

ท่านหงที่อยู่ข้างหลังกระโดดมุ่งตรงลงมาจากชั้นสองเหมือนกับวิญญาณ คนทั้งคนลอยลงเบาบนพื้นเบา ๆ ราวกับใบไม้