บทที่ 412 เปิดเผยตัวตน

ตูม!

หลังจากที่ผู้บ้าการแพทย์พูดประโยคนี้ สมองของหลินฉ่ายเวยก็ว่างเปล่า

ทันทีหลังจากนั้น ร่างกายของเธอก็สั่นเล็กน้อย

การแสดงออกของโจวเหม่ยหยูนก็ตึงเครียด และดวงตาของเธอมองไปที่หลินชิงเสว่ที่อยู่ข้างหลังถังเฉาเป็นครั้งคราว

เธอรู้ว่า เข้าใกล้การเปิดเผยความจริงมากขึ้นทุกที

หลินฉ่ายเวยดึงสติกลับมา กำมือผู้บ้าการแพทย์แน่นด้วยอารมณ์ร้อนใจ "คุณทำอะไรผิดพลาดหรือเปล่า ฉันคือลูกสาวของเขา ทำไมถึงไม่ใช่คนที่เขาคิดถึงมากที่สุด?"

สีหน้าผู้บ้าการแพทย์ดูสงบ"คุณฉ่ายเวย ผมคิดว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว อย่างที่ผมพูด คือญาติที่ผู้ป่วยคิดถึงมากที่สุด"

“ส่วนคุณ ซึ่งเป็นเพียงญาติสนิทของเขาเท่านั้น ที่อาศัยอยู่กับเขามาหลายปี เขาคุ้นเคยกับคุณที่อยู่ข้างๆเขา โดยธรรมชาติแล้ว ไม่ใช่คนที่เขาคิดถึงมากที่สุด”

หลินฉ่ายเวยนั่งลงบนโซฟาราวกับว่าเธอสูญเสียจิตวิญญาณของเธอไป ณ ตอนนั้นพูดอะไรไม่ออก

“สิ่งสำคัญตอนนี้คือ หาว่าใครคือคนที่คนไข้คิดถึงที่สุดให้เร็วที่สุด จากนั้นก็หาเธอให้เจอ!”

ผู้บ้าการแพทย์พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครตอบเขา

บางคนไม่รู้ว่าหลินเจิ้นสงคิดถึงใครมากที่สุด บางคนรู้ แต่ไม่ยอมพูดออกมา

ในใจของถังเฉา วุ่นวายและสับสนมากในขณะนี้

เพราะสิ่งนี้ เพียงพอที่จะล้มล้างทัศนคติในชีวิตได้เลยทีเดียว

เก๊าะๆๆ!

ในขณะนี้ ประตูโรงพยาบาลถูกเคาะให้ดัง

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพร้อมกับกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง

“ใครเป็นลูกสาวของหลินเจิ้นสง?”

"ฉันเอง"

หลินฉ่ายเวยลุกขึ้นทันที

"ตามเรามา"

หลินฉ่ายเวยลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินออกไป

ถังเฉาและโจวเหม่ยหยูนพวกเขาก็มองออกไปข้างนอกด้วยความอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เพียงเห็นว่า ผู้อำนวยการและกลุ่มผู้เชี่ยวชาญพาหลินฉ่ายเวยไปที่ห้องเก็บตัวอย่างเลือด ชี้มาที่เธอ และถามพยาบาลที่ทำหน้าที่ในวันนั้นให้เจาะเลือด "ใช่เธอไหม?"

พยาบาลที่ปฏิบัติหน้าที่มองหลินฉ่ายเวยอย่างจริงจังและส่ายหัว "ไม่ใช่เธอ แต่เป็นผู้หญิงอีกคน"

ผู้อำนวยการกล่าวอย่างรู้สึกผิดต่อหลินฉ่ายเวยว่า “ขออภัย คนที่เราหาไม่ใช่คุณ”

หลินฉ่ายเวยงงงวย และไม่เข้าใจว่าพวกเขากำลังทำอะไรเรื่องอะไร

ครั้งนี้ พวกเขาพาพยาบาลประจำหน้าที่ไปที่ห้องผู้ป่วยของหลินเจิ้นสงด้วยตนเอง และให้เธอระบุว่าเป็นใครด้วยตนเอง

"คือเธอ!"

เธอเห็นหลินชิงเสว่ในทันที และชี้ไปที่เธออย่างเด็ดขาด

"ฉัน?"

หลินชิงเสว่ผงะไปครู่หนึ่ง

ถังเฉาก็ได้จับมือเธอไว้แน่น

อะไรที่มันจะมา ยังไงมันก็ต้องมา

อันที่จริง ถังเฉาเดาความลับนี้ได้บ้างมานานแล้ว

ครั้งแรกที่รู้ว่าพ่อมีลูกสาวคนโต คือตอนที่พ่อเมา

เขาไม่สามารถลืมอดีตภรรยาที่เสียชีวิตด้วยโรคภัยไข้เจ็บ และลูกสาวคนโตของเขาที่หายตัวไปในโลกใบกว้างใหญ่นี้เป็นเวลานาน

ครั้งที่สอง เมื่อสิ้นสุดงานแต่งงานของตระกูลเหวิน พวกเขาไปเยี่ยมเหวินเฉี่ยวหรูซึ่งได้รับผลกระทบจากระเบิด

เมื่อพ่อของเขาเห็นหยกที่หลินชิงเสว่สวมอยู่ ปฏิกิริยาของเขานั้นตกตะลึงมาก

ในเวลานั้น ถังเฉาได้รับการยืนยันความลับนี้จริงๆ!

ต่อมาเขากับหลินชิงเสว่ได้เปิดเผยความสัมพันธ์ หลังจากที่หลินชิงเสว่เรียกพ่อกับเขา ท่าทีของพ่อแตกต่างจากลูกสะใภ้ทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด สนิทกว่าลูกสาวแท้ๆเสียอีก

"ไปเถอะ"

ถังเฉายิ้มและพูด "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ"

หลินชิงเสว่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่รู้สึกตลกเล็กน้อย "ทำไมต้องจริงๆและเคร่งขรึมขนาดนี้ด้วย?"

เมื่อเธอกำลังจะจากไปพร้อมกับผู้อำนวยการ โจวเหม่ยหยูนก็ลุกขึ้นยืนและกรีดร้อง

“ไม่ได้ เธอไปกับพวกคุณไม่ได้!”

เห็นได้ชัดว่า ดวงตาของเธอกระสับกระส่าย

"ไสหัวออกไปจากที่นี่!"

ผู้อำนวยการตะโกน "ตอนนี้เราต้องการยืนยันเรื่องที่สำคัญมาก ถ้าคุณกล้าสร้างปัญหา ก็ไสหัวออกไปจากโรงพยาบาลซะ!"

หลังจากพูดจบ ก็ผลักโจวเหม่ยหยูนออกไป เดินเข้าไปในห้องเจาะเลือดกับหลินชิงเสว่

ถังเฉา หลินฉ่ายเวยและคนอื่นๆรู้สึกไม่สบายใจ และตามพวกเขาออกไปรอที่ประตูห้องเจาะเลือด