บทที่ 413 ในที่สุดก็ฟื้น

ในขณะที่ถังเฉาพุ่งเข้ามา หลินชิงเสว่ก็สั่นคลอน ใบหน้าของเธอขาวซีดราวกับกระดาษ

ถ้าไม่ใช่เพราะตาและมือของเขาไว กอดหลินชิงเสว่ไว้ในอ้อมแขน เธอก็คงจะล้มลงบนพื้นแล้ว

“ชิงเสว่!”

เมื่อมองไปที่หลินชิงเสว่ที่มีดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวาและเหม่อลอยในอ้อมแขน ถังเฉารู้สึกปวดใจถึงสุดขีด

“ถังเฉา ถังเฉา กอดฉันไว้...”

เมื่อได้ยินเสียงของถังเฉา ดวงตาของหลินชิงเสว่ก็เริ่มจดจ่อมาที่เขา

เธอจับเสื้อผ้าของถังเฉาไว้แน่นด้วยกำลังมหาศาล ราวกับว่าเธอกำลังจับที่พึ่งสุดท้ายไว้

หายใจรวดเร็ว จนเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ

ถังเฉาเห็นมันในสายตา และหัวใจของเขาก็เจ็บปวดมาก

เขารู้ว่า ผู้อำนวยการคงพูดอะไรที่เขาไม่เคยกล้าพูดมาโดยตลอด

กระดาษไม่สามารถบรรจุไฟได้ และเมื่อไฟลามอย่างรุนแรง มันจะเผาคนจนตายเท่านั้น

การล่มสลายของความรู้ความเข้าใจ จะเริ่มขึ้นในที่สุด

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

หลินฉ่ายเวยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอจ้องไปที่หลินชิงเสว่ซึ่งใกล้จะพังทลาย

ผู้อำนวยการมองไปที่หลินฉ่ายเวย ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "พ่อของคุณ ที่จริงแล้วยังมีลูกสาวอีกคน ก็คือคุณหลิน"

"อะไร?"

ทันใดนั้น หลินฉ่ายเวย ก็ตกตะลึงเช่นกัน

โจวเหม่ยหยูนที่ตามมาเห็นฉากนี้ ใบหน้าของเธอก็ตกใจจนขาวซีดไร้สีเลือด

เธอรู้ว่า ความลับที่ตระกูลหลินปกปิดมานานกว่า 20 ปี และในที่สุดก็ถูกเปิดเผย

"หุบปากไปซะหมด!"

ถังเฉาตะโกนและจ้องไปที่ทุกคนทันที "ใครก็ตามที่กล้าพูดอีกคำ ไม่ไว้ชีวิตแน่!"

ทันใดนั้น ทุกคนที่อยู่ในนั้นตกใจ และผู้อำนวยการก็รีบพาคนออกไป

หลินฉ่ายเวยยืนผงะอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน จากนั้นก็หันศีรษะและมองไปที่โจวเหม่ยหยูน"แม่ นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ?"

โจวเหม่ยหยูนลังเลและไม่กล้าพูด

อย่างไรก็ตาม ภายใต้การจ้องมองที่เกือบจะโกรธของหลินฉ่ายเวย เธอจึงพยักหน้าเบาๆ

“แม่ ทำไมไม่บอกฉัน ทำไมต้องรอจนถึงตอนนี้จึงจะยอมรับ”

ในใจหลินฉ่ายเวยโกรธและสับสนอย่างมาก

เธอไม่เข้าใจ ว่าทำไมสถานการณ์ตอนนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้?

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

หลินฉ่ายเวยถามอย่างโกรธเคือง แม้แต่เธอก็รู้สึกว่าเหมือนอยู่ในฝัน

เธอคิดมาตลอดว่าเธอเป็นลูกคนเดียวในครอบครัว แต่เธอคิดไม่ถึงว่าเธอจะมีพี่สาวแท้ๆด้วย

คนๆนั้น ยังเป็นหลินชิงเสว่

เมื่อความลับถูกเปิดเผย โจวเหม่ยหยูนกลับมีความรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว

เป็นเพียงว่า เธอไม่ชอบคำถามของลูกสาวของเธอ

“ไปถามพ่อคุณไป!”

หลังจากพูดจบ โจวเหม่ยหยูนก็รีบออกจากโรงพยาบาล

ในเวลาเดียวกัน

ที่ฝั่งตรงข้ามของบริเวณนั้น มีแสงสะท้อนจางๆ

มีคนยืนอยู่บนดาดฟ้าของอาคาร ถือกล้องโทรทรรศน์ดูเรื่องเหล่านี้อย่างลับๆ

เมื่อเขาเห็นหลินชิงเสว่อยู่ในอ้อมแขนของถังเฉาด้วยอาการทรุดตัวลง เขาก็หัวเราะออกมา

ราวกับว่าฉากนี้ คือละครตลกขบขัน

“หากเหมือนกับที่ผมเดาไว้ มันเป็นความลับที่สุดยอดจริงๆ!”

เขาพลางหัวเราะ พลางพูดกับตัวเอง

“เชื่อว่าความลับนี้ แม้แต่ตระกูลหลวงในเยี่ยนตูอย่างตระกูลหลิน ก็ไม่มีกี่คนที่รู้ หากพูดมันออกไป พวกเขาจะปล่อยหลินชิงเสว่ไป หรือพวกเขาจะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นไหม?”

เขาหยิบมือถือออกมา รายงานสถานการณ์

“คุณซ่ง สมแล้วที่คุณฉลาดเหมือนจูกัดเหลียง ทุกอย่างเป็นไปตามที่คุณคาดไว้ หลินชิงเสว่ที่รู้ความจริงนั้นใกล้จะพังทลายแล้ว!”

"โอเค"

เสียงที่ไม่มีความสุขหรือโกรธของซ่งหรูอี้ดังมาจากโทรศัพท์ "แผนต่อไป สามารถเริ่มดำเนินการได้แล้ว!"

หลังจากวางสาย ชายคนนั้นก็หัวเราะอย่างเย็นชา

“ลูกเขยตัวน้อยที่แต่งเข้าไปในบ้านฝ่ายหญิง คู่ควรที่จะเป็นราชาแห่งเมืองหมิงจูด้วยเหรอ ไม่รู้จักตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองเลย…”