บทที่ 414 ตัวตนที่แท้จริง

เมื่อรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่หลังมือของเธอ หลินชิงเสว่ก็เงยหน้าขึ้นและมองด้วยความประหลาดใจขณะที่น้ำตาในดวงตาของหลินเจิ้นสงหยดลงบนมือของเธอทีละหยด

ทันใดนั้น เธอรู้สึกปลาบปลื้มใจ กำข้อมือของหลินเจิ้นสงไว้แน่น และกรีดร้องออกมาดังๆ

“พ่อ พ่อ คุณตื่นหรือยัง?”

เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวในห้องคนไข้ ถังเฉา หลินฉ่ายเวย โจวเหม่ยหยูนและคนอื่นๆก็รีบวิ่งเข้ามา

เมื่อเห็นน้ำตาในดวงตาของหลินเจิ้นสง นอกจากโจวเหม่ยหยูนแล้ว ทุกคนต่างก็เผยรอยยิ้มออกมา

“พ่อ ในที่สุดท่านก็ตื่น!”

ผู้บ้าการแพทย์ยืนอยู่ข้างๆ และยิ้มด้วยความโล่งใจ"ผู้คนมีอารมณ์ 7 อายตนะ 6ไม่ว่าเครื่องมือหรือยาที่มีประสิทธิภาพที่ดีและซับซ้อนแค่ไหน ความทรงจำก็ไม่สามารถลบล้างได้"

"พ่อ!"

หลินชิงเสว่อุทานอย่างตื่นเต้น รอให้หลินเจิ้นสงตื่นขึ้น

ร่างกายของหลินเจิ้นสงสั่นเล็กน้อย ราวกับว่าเขาฝันร้าย ดวงตาของเขากระตุกอย่างรุนแรง จากนั้นเขาก็ค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างแผ่วเบา

"พ่อ!"

"ดีมาก!"

เมื่อเห็นหลินเจิ้นสงตื่นขึ้นมา หลินฉ่ายเวยก็ร้องไห้ด้วยความปิติยินดี โดยไม่คำนึงถึงตัวตนของเธอ และกอดถังเฉาอย่างตื่นเต้น

เป็นครั้งแรกที่ถังเฉาไม่ได้ผลักไส และไม่มีใครเห็น เธอค่อยๆเช็ดน้ำตาออกจากหางตา

ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้แต่ถังเฉาก็อดกลั้นอารมณ์ของตนเองไว้ไม่ได้

โจวเหม่ยหยูนเป็นกังวล เธอรู้ เมื่อหลินเจิ้นสงตื่นขึ้นมา เธอสูญเสียอำนาจของเธอไปหมดแล้วในบ้านนี้

จะไม่มีใครฟังเธออีก

“เสี่ยวเฉา ฉ่ายเวย...”

ผ่านความเป็นความตายมา เขาอดไม่ได้ที่จะน้ำตาเมื่อยังสามารถได้เจอถังเฉาและหลินฉ่ายเวยพวกเขาอีกครั้ง

“พ่อ ดีมากเลยที่คุณสามารถฟื้นขึ้นมาได้อีกครั้ง ฉันตกใจมาก!”

หลินฉ่ายเวยกอดหลินเจิ้นสงอย่างตื่นเต้นและร้องไห้

ถังเฉาก็มองดูฉากนี้ด้วยรอยยิ้มเช่นกัน ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาพบว่าผมขาวข้างหูของหลินเจิ้นสงเพิ่มมากขึ้น

“ชิงเสว่”

หลังจากนั้น หลินเจิ้นสงก็จ้องมองไปที่หลินชิงเสว่ที่อยู่ข้างๆ ด้วยสายตาที่ซับซ้อน

หลินชิงเสว่ไม่ได้พูดอะไร แต่มองมาที่เขาด้วยดวงตาสีแดง

ถังเฉาเหลือบมองหลินฉ่ายเวยทันที หลินฉ่ายเวยเข้าใจทันทีและก้าวถอยออกไปหนึ่งก้าว

ตอนนี้พ่อตื่นแล้ว ถึงเวลาเปิดเผยความลับแล้ว

หลินเจิ้นสงหัวเราะเยาะตัวเอง "สำหรับผมแล้ว นี่ดูเหมือนจะเป็นความฝัน แม้ว่าช่วงนี้ผมจะอยู่ในอาการหมดสติ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมไม่รู้อะไรเลย"

หลังจากพูดจบ ก็มองไปที่หลินชิงเสว่อีกครั้ง "คุณรู้ทุกอย่างใช่ไหม?"

หลินชิงเสว่พยักหน้าด้วยดวงตาสีแดงโดยไม่พูด

หลินเจิ้นสงถอนหายใจ "ผมคิดว่าผมจะเก็บความลับนี้ไว้ตลอดชีวิต แต่คิดไม่ถึงว่า ก็มาถึงวันที่ต้องเปิดเผยมันออกมา"

หลินฉ่ายเวยอดไม่ได้ที่จะเร่ง “พ่อ คุณรีบพูดสิ พี่หลิน เป็นพี่สาวของฉันจริงๆเหรอ?”

หลินเจิ้นสงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ใช่ เธอเป็นพี่สาวต่างแม่ของคุณ!”