บทที่ 415 ความลับรั่วไหล

หลังจากฟังคำอธิบายของหลินเจิ้นสงเกี่ยวกับความลับของตระกูลหลิน ทุกคนในห้องก็เงียบไปครู่หนึ่ง

หลินฉ่ายเวยและหลินชิงเสว่ตกตะลึง และพูดไม่ออกสักคำ ถังเฉาก็มีใบหน้าที่เคร่งขรึม เขาสามารถเดาเรื่องราวคร่าวๆได้ แต่เมื่อเขาได้รู้เรื่องราวทั้งหมด เขาก็ถอนหายใจด้วยความคาดไม่ถึง

สำหรับโจวเหม่ยหยูน หลังจากฟังคำพูดของหลินเจิ้นสง การแสดงออกของเธอก็เปลี่ยนไป

ทุกคนมีอดีตที่สวยงามอยู่ในใจ แม้ว่าตอนนี้โจวเหม่ยหยูนจะกลายเป็นแบบนี้ แต่เธอก็เคยเป็นสาวน้อยที่อินกับความรักเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว

ดั่งที่เนื้อเพลงท่อนหนึ่งกล่าวไว้ว่า เวลาเป็นยาแก้พิษและเป็นยาพิษ

หลินเจิ้นสงเหลือบมองไปที่เธอ และทันใดนั้นความรู้สึกผิดก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

“ผมต้องขอโทษเหม่ยหยูน แม้ว่าผมจะแต่งงานกับคุณและรักคุณ แต่ในใจของผมยังคงมีเยว่เหมย และแน่นอนว่าผมก็คิดถึงชิงเสว่อยู่เสมอ”

โจวเหม่ยหยูนไม่ได้พูด เพียงแค่กัดฟันแน่น

เขามองไปที่หลินฉ่ายเวยอีกครั้ง "ไม่ใช่ว่าพ่อไม่รักคุณ เพียงแต่ว่า คิดถึงลูกสาวคนโตที่ผมไม่ได้ดูแล และไม่มีโอกาสได้ชดใช้"

น้ำตาที่กว่าจะหยุดของหลินฉ่ายเวย ก็มีสัญญาณว่าจะไหลออกมาใหม่

“พ่อ ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจทั้งหมด!”

เธอพูดด้วยเสียงสะอื้น "ตอนนี้คุณไม่เป็นไรแล้ว หลายวันที่เราเฝ้าดูแลอยู่เคียงข้างคุณ ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว"

ถังเฉาก็กล่าวอีกว่า "ใช่ ตอนที่คุณหมดสติ คนที่เสียใจที่สุดคือชิงเสว่"

“เป็นเธอเองที่บริจาคเลือดถุงใหญ่สองถุงเพื่อช่วยชีวิตคุณ นอกจากสัญชาตญาณในการช่วยชีวิตคนแล้ว ยังมีความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันด้วยเลือด”

สายตาของหลินเจิ้นสงก็หันไปหาหลินชิงเสว่ที่เงียบมาตลอด

เธอนิ่งเงียบ แม้ว่าสีหน้าของเธอจะดีขึ้นมาก แต่เธอก็ยังซีด เนื่องจากเลือดจาง

หลินเจิ้นสงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไป พยายามแตะแก้มของเธอ

อย่างไรก็ตาม หลังจากไปถึงครึ่งทาง เขาก็หยุดอีกครั้ง ตั้งใจที่จะนำมือกลับคืนมา

เขารู้ว่าเขาไม่ใช่พ่อที่ดี ที่มีคุณสมบัติพอที่จะแตะต้องลูกสาวของเขา

ผัวะ!

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาต่อมา หลินชิงเสว่คว้ามือของหลินเจิ้นสงไว้ และยื่นใบหน้าของเธอออกไป

"พ่อ!"

เธอกอดหลินเจิ้นสงแน่น และเรียกมันออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

คำพูดนับพัน ก็ไม่มีค่าเท่าคำนี้ในขณะนี้

หลินเจิ้นสงมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นดวงตาของเขาก็แดงก่ำ

คำว่าพ่อนี้ ไม่ได้เรียกเพราะแต่งงานกับตระกูลหลินอีกต่อไปแล้ว และเรียก 'พ่อ' ตามถังเฉา

แต่เป็นพ่อแท้ๆ

“ฉันไม่ได้เกลียดคุณ ตรงกันข้าม คุณกำลังปกป้องฉัน สำหรับฉัน เยี่ยนจิงเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่น่าเศร้า ส่วนเมืองหมิงจูต่างหาก คือบ้านที่แท้จริงของฉัน!”

ดวงตาของหลินชิงเสว่ก็หลั่งน้ำตาซาบซึ้งเช่นกัน "คุณทำให้ฉันรู้สึกถึงความรักของพ่อ คุณคือพ่อที่แท้จริงของฉัน!"

“และฉ่ายเวย จากนี้ไปคุณเป็นน้องสาวของฉันแล้ว!”

"และ คุณ!"

ทันใดนั้น เธอมองไปที่ถังเฉาที่ไม่ได้พูดตั้งแต่ต้นจนจบ สายตาของเธอซึ้งใจ

ถังเฉาหัวเราะและกอดหลินชิงเสว่ไว้

หลินชิงเสว่แสดงตัวตนต่อหน้าครอบครัวของเธอ และเอนศีรษะลงบนไหล่ของถังเฉาต่อหน้าทุกคน

หลังจากผ่านอะไรมามากมาย ในที่สุดทั้งครอบครัวก็กลับมารวมกันอีกครั้ง

เมื่อเห็นฉากนี้ สายตาของโจวเหม่ยหยูนเหม่อลอย และเธอก็รู้สึกเหมือนถูกกีดกันไว้ข้างนอก เหมือนตนเองเป็นคนนอก

ร่องรอยของความเสียใจทีหลังก็ผุดขึ้นมาในหัวใจของเธอเช่นกัน

แต่ในไม่ช้า ความเสียใจนี้ถูกแทนที่ด้วยความแค้นใจอย่างมากมาย

ถึงตอนนี้ เธอไม่สามารถย้อนกลับไปได้แล้ว

“พี่หลิน ฉันมีสิ่งหนึ่งที่จะสารภาพ!”

ทันใดนั้น หลินฉ่ายเวยดูเหมือนคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และมองไปที่หลินชิงเสว่ด้วยใบหน้าที่จริงจัง "อันที่จริง ... "

สีหน้าของโจวเหม่ยหยูนที่นั่งอยู่บนโซฟาก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และเธอก็ก้าวไปข้างหน้าและดึงผมยาวของหลินฉ่ายเวยอย่างแรง

"อ๊า!"

หลินฉ่ายเวยร้องด้วยความเจ็บปวด และเธอก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง

หลังจากดึงสติกลับมา โจวเหม่ยหยูนมองเธออย่างเย็นชา และดวงตาของหลินฉ่ายเวยก็เปลี่ยนเป็นสีแดงในทันใด

“แม่ ทำอะไรของคุณ?”

“คุณออกไปกับฉัน!”

โจวเหม่ยหยูนดึงหลินฉ่ายเวยออกไปข้างนอกด้วยความโกรธ

หลินชิงเสว่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สายตาของถังเฉามีแสงเย็นชาวาบผ่าน

ในเวลานี้ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เสียงสงบของเฟิ่งหวงมาจากหูฟังบลูทูธ

“รองหัวหน้า ตรวจได้แล้ว โจวเหม่ยหยูนมีปัญหา”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังเฉาก็ฉายแววคมในดวงตาของเขาทันที และเดินออกห้องคนไข้อย่างเงียบๆ