บทที่ 416 การแก้แค้นของเฉิงเพ่ย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ หลินฉ่ายเวยตื่นขึ้นอย่างช้าๆ

วินาทีที่เธอลืมตาขึ้น เธอรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง และเธอไม่มีเรี่ยวแรงใดๆ

ในไม่ช้า เธอก็นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่เธอจะหมดสติ เดินบนถนนคนเดียวอย่างไร้จุดหมาย และถูกคนอื่นทำให้เป็นลม เธอก็หมดสติไปหลังจากนั้น

ตื่นมาก็พบว่าอยู่ที่นี่

"ที่นี่ที่ไหน..."

เธอพยายามลุกขึ้น อย่างแรกคือไปจับเสื้อผ้าของเธอดู

เมื่อเห็นว่าร่างกายของเธอไม่มีร่องรอยถูกกระทำใดๆ เธอก็โล่งใจ

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นเธอก็ตกใจทันที

นี่เป็นบ้านไม้ที่เรียบง่าย แม้แต่โครงสร้างภายในก็เรียบง่ายมาก

เตียงนอน โต๊ะทำงาน ชุดน้ำชา

อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่สิ่งเหล่านี้ที่ทำให้เธอตกใจ แต่เป็นคน

เห็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเล่นชุดน้ำชา จากด้านหลัง เธอเห็นผมยาวเรียบสลวยห้อยลงมาถึงเอวของเธอราวกับน้ำตก

การเล่นชุดน้ำชาของเธอมีความคล่องแคล่วและทำให้คนดูเคลิ้มตาม

มองดู ก็รู้ได้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญ

“ซ่งหรูอี้?”

หลินฉ่ายเวยอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

ซ่งหรูอี้หันกลับมา และยิ้มให้หลินฉ่ายเวยเล็กน้อย"ตื่นแล้วเหรอ?"

"คุณอยากทำอะไร?"

หลินฉ่ายเวยถามเสียงดัง กับผู้หญิงคนนี้ เธอมีเพียงความกลัวต่อเธอ

ไม่ว่าจะเป็นกลวิธีการหรือปัญญา หลินฉ่ายเวยรู้ว่าเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้หญิงคนนี้แม้แต่น้อย

เมื่อเห็นหลินฉ่ายเวยกลัวมากเช่นนี้ ซ่งหรูอี้ก็หัวเราะเบาๆ "อย่ากังวล คนที่พาคุณมาที่นี่ไม่ใช่ลูกน้องของฉัน ลูกน้องของฉันจะไม่หยาบคายขนาดนี้"

“……”

ดังนั้น หลินฉ่ายเวยจึงเข้าใจประโยคนี้ ซ่งหรูอี้ยังมีผู้สมรู้ร่วมคิดของเธออีกด้วย

เธออดไม่ได้ที่จะถามว่า"คุณต้องการอะไร ฉันไม่มีสิ่งที่คุณต้องการ"

ซ่งหรูอี้ยังคงหัวเราะต่อไป "ตัวคุณไม่มีสิ่งที่ฉันต้องการ แต่ไม่นาน ฉันจะหาสิ่งที่ฉันต้องการได้แน่นอน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินฉ่ายเวยก็รู้ว่า ซ่งหรูอี้ก็เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ล่าสุดนี้เช่นกัน

“วางใจได้ ฉันไม่ทำอะไรคุณหรอก อีกสักพัก ฉันก็จะปล่อยให้คุณกลับไป”

ซ่งหรูอี้ชงชาหนึ่งแก้วแล้วยื่นให้หลินฉ่ายเวย

หลินฉ่ายเวยไม่ได้รับ แต่จ้องไปที่เธออย่างระมัดระวังมากขึ้น

ทันใดนั้น ก็มีการขอร้องในดวงตาของเธอ

“อย่าใช้ฉันเป็นเครื่องมือ ฉันไม่เคยคิดที่จะทำลายครอบครัวของพวกเขา ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ”

ซ่งหรูอี้ส่ายหัวและพูดอย่างจริงจัง "ไม่ใช่ว่าฉันใช้คุณเป็นเครื่องมือ แต่คุณมีความคิดไม่ซื่อในใจของคุณอยู่แล้ว"

“คุณเอาแต่พูดว่าคุณไม่เคยคิดที่จะทำลายครอบครัวของเขา ที่จริงแล้ว คุณหวังให้พวกเขาหย่ากันใช่ไหม?”

หลินฉ่ายเวยหดรูม่านตาของเธอทันที "ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น!"

"ใช่ไหม?"

ซ่งหรูอี้หัวเราะเบาๆ ยืนขึ้นและมองดูเธอเหมือนอยู่เหนือกว่า “คุณกับถังเฉารู้จักกันนานที่สุด ถ้าไม่มีฉัน คนที่อยู่เคียงข้างเขาในตอนท้าย น่าจะเป็นคุณ แต่ด้วยเหตุผลหลายประการ คุณพลาดโอกาสรักเขาไป ในใจคุณ คุณไม่เสียดายเหรอ?”

คำพูดของซ่งหรูอี้ ปะปนการล่อลวง และพูดแทงเข้าไปที่หัวใจของหลินฉ่ายเวย ทำให้เธอตัวสั่นไปทั้งตัว

"ต่อหน้าฉัน คุณปฏิเสธได้ แต่ปฏิเสธหัวใจของคุณไม่ได้"

“ทุกคนมีสิทธิ์ไล่ล่าความสุขของตัวเอง คุณไม่ผิดหรอก คุณแค่เข้าใจอะไรบางอย่างช้าไปหน่อยเท่านั้น”

“คุณคิดว่าตัวตนของหลินชิงเสว่ถูกเปิดเผยแล้ว เธอจะสามารถใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาหรือ อย่าโง่เลย”

รอยยิ้มบนใบหน้าของซ่งหรูอี้เพิ่มมากขึ้น นั่งยองๆและพูดอะไรบางอย่างเบาๆในหูของหลินฉ่ายเวย

หลังจากฟังจบ หลินฉ่ายเวยหน้าซีด และร่างกายของเธอก็หยุดสั่นไม่ได้

“ตระกูลหลวงในเยี่ยนตู!”

“องค์หญิงคนโตตระกูลหลิน!”

"สาวงามอันดับหนึ่ง!"

เพราะไม่เข้าใจ เลยไม่มีความกลัว

เธอคิดเสมอว่าตัวตนของหลินชิงเสว่เป็นเพียงประธานของบริษัทลี่จิงกรุ๊ป ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้

แม้ว่าหลินเจิ้นสงจะบอกตระกูลหลวงในเยี่ยนตูออกมา เธอก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่คำพูดของซ่งหรูอี้ ทำให้เธอกลับมาสู่ความเป็นจริง

ภูมิหลังของหลินชิงเสว่น่ากลัวเกินไป