บทที่ 431 เจ้ามังกรแดนเหนือ

นาทีที่เงาดำนั้นปรากฏตัวออกมา ทุกคนล้วนมองเห็นท่าทางของเขาได้อย่างชัดเจน

สวมเสื้อกลางคืนสีดำทั้งตัว ตัดผมสั้นเตียน ทั้งใบหน้าถูกหน้ากากเหล็กหนึ่งอันปกคลุมไว้ หนาวยะเยือกน่าสะพรึงกลัว

ก็เป็นบุคคลเช่นนี้ ทั่วทั้งร่างกลับแผ่กระจายกลิ่นอายที่ยิ่งใหญ่ ความแข็งแกร่งเมื่อเทียบกับพวกผู้มีฝีมือสูงสายในของตระกูลเหยียนแล้วยังเหนือกว่ามาก ห่างชั้นกันไกล

พอเห็นบุคคลคนนี้ได้อย่างชัดเจน หลินชิงเสว่ก็รู้สึกเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาในภายหลังทันที เริ่มเสียใจในภายหลังที่ตนเองปราดมาที่ตระกูลซ่งเพียงคนเดียวแล้ว

อีกฝ่ายได้จัดวางการป้องกันไว้อย่างแน่นหนา รอเธอมาติดกับ

ถังเฉาไม่เป็นอะไร เฟิ่งหวงเองก็ผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่ง แต่ฟังคำพูดของถังเฉาแล้ว สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในทันทีหลังจากนั้น

“รองหัวหน้าคะ คุณว่าเขามาจากแดนตะวันตก?”

“ไม่ผิด"

ถังเฉาพยักหน้า เอ่ยเสียงต่ำว่า “การเคลื่อนไหวของเขาเมื่อครู่ และยังมีวิธีการเก็บซ่อนลมปราณนั่นอีก เหมือนกับพวกคนที่แดนตะวันตกไม่มีผิด"

ต้าเซี่ยกั๋วมีเขตแดนเหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตก ทุก ๆ เขตแดนล้วนแต่มีกองกำลังทหารที่เข้มแข็งเฝ้ารักษาอยู่

ตัวถังเฉาเป็นเจ้ามังกร เฝ้าระวังแดนเหนือ แน่นอนว่าแดนตะวันออก แดนตะวันตกและแดนใต้เองก็มีหัวหน้าใหญ่หนึ่งท่านเฝ้าระวังอยู่

เพียงแต่ว่าหลายปีมานี้ผลงานและคุณงามความดีของถังเฉาเหนือกว่าสามแดนใหญ่อื่นไปมาก

อาวุธที่ติดตั้งของทหารองครักษ์กองทัพปราณมังกรก็ยอดเยี่ยมที่สุดในสี่แดนใหญ่ ยากที่จะเลี่ยงการก่อให้เกิดความไม่พอใจในใจของหัวหน้าใหญ่จากสามแดนใหญ่อื่น ๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็น่าสนุกแล้ว"

มุมปากของเฟิ่งหวงเองก็ยกยิ้มไร้ความรู้สึกขึ้นมา “นึกไม่ถึงว่าผู้แข็งแกร่งที่สง่าผ่าเผยของแดนตะวันตกจะยอมสวามิภักดิ์ให้กับตระกูลเหยียน"

หลังจากที่เธอติดตามถังเฉาก็เคยใช้ชีวิตอยู่ในสี่แดนใหญ่มาก่อนช่วงเวลาหนึ่ง

สังคมที่นั่นนิยมชมชอบความกล้าหาญ เกิดสงครามน้อยใหญ่ไม่ขาดสาย สุ่มเลือกหนึ่งคนเอามาอยู่ข้างนอก ล้วนแต่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุด

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักบู๊ที่พยายามจะสร้างชื่อเสียงที่มีชื่อเสียงโด่งดังในสี่แดนใหญ่

ทว่าถังเฉากลับแค่มองแวบหนึ่งก็หมดความสนใจ

หันกลับไปมองไปยังเหยียนชาง “นี่คือข้อได้เปรียบของคุณเหรอ?”

“ไม่ผิด เขาชื่อเถี่ยเมี่ยน มาจากแดนตะวันตก!”

เหยียนชางหัวเราะ มาอยู่ข้างกายของเถี่ยเมี่ยน “เขาถึงจะเป็นผู้แข็งแกร่งคนแรกในตระกูลเหยียนของฉัน ต่อให้คนคุ้มกันของแกแข็งแกร่งกว่านี้แล้วอย่างไร จะสามารถแข็งแกร่งกว่าเถี่ยเมี่ยนได้หรือ?”

“นั่นมันก็ไม่แน่นะ”

เฟิ่งหวงหัวเราะเสียงเย็น “ตามที่ฉันรู้มา แดนตะวันตกได้เพียงมีตัวตนอยู่ในอันดับสุดท้ายในสี่แดนใหญ่ของต้าเซี่ย ไม่สามารถเทียบกับแดนเหนือได้โดยสิ้นเชิง ผู้มีฝีมือสูงคนหนึ่งที่ออกมาจากแดนตะวันตก เอาอะไรมาได้ใจเหรอ?”

“บังอาจ!”

เหยียนชางเดือดดาลขึ้นมาทันที ชี้ไปที่เฟิ่งหวงแล้วพูดขึ้นว่า “ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม คุยโวไม่รู้จักอาย! แกเคยไปแดนตะวันตกไหม? รอแกไปถึงแดนตะวันตกก็จะพบว่าไม่มีที่ที่ให้โอกาสแกได้แสดงฝีมือที่แกภาคภูมิใจออกมาเลยแม้แต่น้อย!”

“คุณปู่ อย่าไปต่อปากต่อคำกับเธอเลย เธอไม่รู้ความน่าสะพรึงกลัวของนักฆ่าจากแดนตะวันตกเลยแม้แต่น้อย!”

ในตอนนี้เอง เหยียนเสี้ยงหม่าก็ไม่กลัวอีก หลังจากมองเห็นเถี่ยเมี่ยนแล้ว เขาก็มีท่าทางโอหังอวดดีเต็มใบหน้าราวกับว่าเจอกุญแจสำคัญที่พลิกแพ้ให้เป็นชนะได้แล้วอย่างไรอย่างนั้น

ในสายตาของพวกเขา ต่อให้เฟิ่งหวงแข็งแกร่งกว่านี้ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเคยไปสถานที่ที่ความเป็นความตายเป็นไปอย่างไม่แน่นอนอย่างแดนตะวันตก

“รังแกกันเกินไปแล้ว...”

เฟิ่งหวงโมโหมาก

ตอนที่เธอติดตามรองหัวหน้าเรืองอำนาจอยู่ในแดนเหนือ ไม่รู้ว่าพวกเขาเล่นดินเล่นทรายอยู่ที่ไหน

“เฟิ่งหวง!”

ถังเฉากลับตวาดเสียงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เฟิ่งหวงเก็บรังสีสังหารทั่วทั้งร่างไปในทันที กลับมาอยู่ด้านหลังของถังเฉาอีกครั้ง

เห็นฉากนี้แล้ว เหยียนชางกับเหยียนเสี้ยงหม่าก็ยังคิดว่าเธอกลัวถังเฉา ทันใดนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งล้ำลึกขึ้น

“เจ้าหนู ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วหรือ สายไปแล้ว! สิ้นเปลืองผู้มีฝีมือสูงของตระกูลเหยียนของฉันไปมากมายขนาดนี้ แกคิดว่าแกจะยังมีชีวิตรอดอยู่อีกเหรอ?”

ทั่วทั้งใบหน้าของเหยียนชางเต็มไปด้วยรังสีสังหาร

เหยียนเสี้ยงหม่าเองก็มองเฟิ่งหวงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเดือดดาล “ยังกล้าโยนมีดมาที่ฉัน ต่อไปอย่าเพิ่งฆ่าผู้หญิงคนนี้ ฉันจะเล่นกับเธอก่อน ดูซิว่าตอนเธออยู่บนเตียงจะดุแบบนี้ไหม!”

เถี่ยเมี่ยนไม่หือไม่อือ เพียงแต่กุมมีดดาบ ถังเฉาเดินไปทางเฟิ่งหวง

ถังเฉาหันกลับไปพูดกับหลินชิงเสว่ว่า “คุณไปรอผมบนรถก่อนเถอะครับ”

“ค่ะ”