บทที่ 433 ตายก็ไม่เสียใจ

ถังเฉากับเฟิ่งหวงมองฉากนี้ด้วยความสงบ ไม่มีความแปลกใจเลยสักนิด

การที่ตระกูลเหยียนตกมาอยู่ถึงสถานะแบบนี้ล้วนเป็นความจริงที่พวกเขาคาดเดาไว้

เพียงแต่ตั้งแต่ออกมาจากสี่แดนใหญ่ก็มีการระเบิดโทสะครั้งนี้นี่ล่ะที่ทนรับความคุกคามไม่ได้ที่สุด

โดยเฉพาะเถี่ยเมี่ยนที่เคยติดค้างชีวิตกับถังเฉาไว้หนึ่งชีวิตเช่นนี้ยิ่งรู้จักหาวิธีตอบแทนบุญคุณ

ตระกูลเหยียนกลับให้เถี่ยเมี่ยนไปสังหารถังเฉา เขาจะยินดีได้อย่างไร?

“เจ้ามังกร ผมจัดการทั้งหมดนี้แทนคุณแล้ว เมืองหมิงจูไม่มีใครที่จะสามารถคุกคามคุณได้อีก”

รอบด้านไร้ผู้คน ในที่สุดเถี่ยเมี่ยนก็เรียกฐานะที่แท้จริงของถังเฉาออกมา

ถังเฉาพยักหน้า กำลังเตรียมจะออกไปจากบ้านใหญ่ตระกูลซ่ง กลับพบว่าเถี่ยเมี่ยนตามหลังเขามาติด ๆ

เขาหันกลับไปมองแวบหนึ่งแล้วเอ่ยถามว่า “ตอนนี้คุณเป็นอิสระแล้ว ทำไมยังไม่ไปอีก?”

เถี่ยเมี่ยนมีสีหน้าเอาจริงเอาจัง “หลายปีก่อนเจ้ามังกรไว้ชีวิตผมครั้งหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าตอนนี้จะเสียมารยาทต่อเจ้ามังกรอีก ผมเป็นคนมีความผิด ถ้าหากไม่ทำอะไรสักหน่อยก็จะมีความรู้สึกละอายใจ!”

ถังเฉาเงียบไปพักหนึ่ง แล้วเอ่ยถามขึ้นกะทันหันว่า “คุณอยากจะติดตามผม?”

“ใช่ครับ!”

เถี่ยเมี่ยนคุกเข่าข้างเดียวอยู่บนพื้น สองมือลูบหน้าอก ทำตามมารยาทอันสูงสุดของแดนเหนืออย่างถูกต้อง

ถังเฉาสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์ใจของเขา พยักหน้า

“ในเมื่อคุณคิดดีแล้ว เช่นนั้นก็ติดตามผมมาเถอะ”

“แต่ผมขอบอกคุณไว้ก่อนนะ ติดตามผมคุณจะต้องพบเจออันตรายอีกมาก”

เถี่ยเมี่ยนผ่อนลมหายใจอย่างยกภูเขาออกจากอก “ให้อันตรายกว่านี้ จะอันตรายได้เท่าแดนเหนือหรือครับ?”

ถังเฉายิ้มและไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

แอ๊ด!

เขาผลักประตูใหญ่ของบ้านตระกูลซ่งออก เอ่ยเสียงดังว่า “หลินโป๋หลายอยู่ไหน?”

หญิงรับใช้ตระกูลซ่งมองสภาพน่าสยดสยองที่อยู่เต็มบ้าน ไหนเลยจะกล้าไม่บอกความจริงกับอีกฝ่าย

“อยู่ชั้นบนห้องแรกค่ะ!”

ถังเฉาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยกับเฟิ่งหวง เถี่ยเมี่ยนและหงโฝว่า “พวกคุณไปหาหลินโป๋หลาย ถังหลินปล่อยไว้ก่อนได้ แต่ว่าหลินโป๋หลาย เขาจำเป็นต้องตาย!”

“ค่ะ รองหัวหน้า!”

ในดวงตาของเฟิ่งหวงมีประกายเย็นเยียบอยู่น้อย ๆ

รองหัวหน้าไว้ชีวิตเขามาหลายครั้ง เขากลับไม่รู้จักเห็นคุณค่า ลอบวางแผนชั่วหลายต่อหลายครั้ง!

สมควรตายไปนานแล้ว!

เธอกำลังเตรียมจะขึ้นไป กลับพบว่าถังเฉาไม่ได้ขึ้นไปด้วย กลับเดินไปหลังบ้าน

ที่นั่นคือห้องของซ่งหรูอี้

เฟิ่งหวงเข้าใจอะไรได้ในทันที ไม่เข้าไปก้าวก่ายอีก

มีบุญคุณความแค้น มีแต่ต้องรองหัวหน้าไปเพียงลำพังแล้ว

“ไปกันแถอะ พวกเราไปหาหลินโป๋หลายกัน”

เฟิ่งหวงนำเถี่ยเมี่ยนกับหงโฝมาถึงห้องห้องแรกด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก เตรียมจะเปิดประตู กลับพบว่าประตูห้องล็อกไว้แล้ว

เธอยิ้มอย่างเยาะหยัน “คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะเข้าไปไม่ได้หรือ?”

นาทีต่อมา เธอยกขาขึ้น ถีบเข้าไปอย่างรุนแรงหนึ่งที

โครม!

ประตูห้องถูกถีบจนแตกเป็นสี่ห้าชิ้น

ส่งเสียงดังออกมา และก็ดึงดูดความสนใจของคนที่อยู่ในห้อง

“ใคร?”

ทั้งหลินโป๋หลายกับถังหลินล้วนแต่ตกใจ

หลังจากตอนที่เห็นเฟิ่งหวง เถี่ยเมี่ยน และหงโฝสามคน ใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“พวกแก... ทำไมยังไม่ตาย?”

เฟิ่งหวงยิ้มเย็น “ทำไมพวกเราจะต้องตายล่ะ?”

“เพราะว่า...”

หลินโป๋หลายเพิ่งคิดจะพูดว่ามีนักฆ่าของแดนตะวันตกอยู่ พวกเขาจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย สายตาก็ตกอยู่บนร่างของเถี่ยเมี่ยนที่อยู่ด้านหลังเฟิ่งหวง

ทันใดนั้น ลูกตาก็เบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมานอกเบ้า

“นาย... นาย...”

สายตาของหลินโป๋หลายหวาดกลัว ชี้ไปที่เถี่ยเมี่ยน พูดไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว

“แปลกใจมากใช่ไหม?”

มุมปากของเฟิ่งหวงยกขึ้น เอ่ยหยอกเย้า “เป็นศัตรูแท้ ๆ ทำไมถึงกลายเป็นพวกของเราไปได้?”

สีหน้าของหลินโป๋หลายกับถังหลินมีเลือดคั่งจนกลายเป็นสีแดงคล้ำในพริบตา นอกจากจะตกตะลึงแล้ว ก็คือความหวาดกลัวอย่างล้ำลึก

พวกเขาเองก็อยากรู้ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่

ในตอนนี้ถังหลินก็ลุกขึ้นยืนในทันที “พวกแกจะฆ่าฉันไม่ได้นะ ฉันไม่ใช่คนที่อยู่ในแผนการนี้โดยสิ้นเชิง!”