บทที่ 458 รองประธานจริงๆ

ทั้งโรงแรมเยว่หูหยวน เงียบ เห้อหยางและหูเยว่เยว่ที่อยู่นอกห้อง ดูเหมือนว่าพวกเขาได้เห็นผีในขณะนี้ ใบหน้าเหลือเพียงความตกใจเท่านั้น

ฟางหย่าและหลินฉ่ายเวยถึงกับอ้าปากค้างและเกือบจะกรีดร้องออกมา

วินาที่ที่ลู่โป๋หานเดินลงจากบันได พวกเธอก็รู้สึกว่าซวยแล้ว

คิดไม่ถึงว่า ลู่โป๋หานเห็นถังเฉา ราวกับหนูเห็นแมว ขวดไวน์ก็ทุบหัวของหลิวเจีย

เลือด ไหลอย่างรวดเร็วทั่วใบหน้าของหลิวเจีย บวกกับแสงสีชมพูแปลกๆรอบตัว ทำให้ใบหน้าของเธอดูน่ากลัว

หลิวเจียงงไปหมด

สัมผัสด้านหลังศีรษะด้วยมือของเธอ

เลือด

เลือดเต็มมือ

"อ๊าก……"

เธอกรีดร้องและล้มลงกับพื้น

ลู่โป๋หานยังคงไม่ปล่อยเธอไป ดึงผมยาวของหลิวเจียอย่างแรง และตบเธออย่างรุนแรง

“นางผู้หญิงต่ำตมที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง คุณคิดว่าตนเองเป็นใคร กล้ามายั่วยุคุณถัง?”

“อย่าบอกว่าคุณถังต้องการไล่คุณออกเลย บอกว่าจะฆ่าคุณ คุณต้องเชื่อฟัง!”

“คุณรู้ไหมว่าคุณถังเป็นใคร? แม้แต่ผม ก็ต้องให้เกียรติคุณถังด้วย!”

ผัวะ!

ผัวะ!

ใบหน้าลู่โป๋หานดุร้าย ตบหลิวเจียอย่างแรงทุกครั้งที่เขาพูดหนึ่งคำ และไม่ได้ปฏิบัติต่อหลิวเจียเหมือนคน

"พอแล้ว"

ในเวลานี้ ถังเฉาตะโกน "ถ้าทุบตีอีก เดี๋ยวก็ตายหรอก"

จากนั้นลู่โป๋หานจึงค่อยหยุด และเตะหลิวเจียออกไป จากนั้นเขาก็จัดเสื้อผ้าของเขาและเดินไปตรงหน้าถังเฉาด้วยความเคารพ

“คุณถัง จะจัดการกับผู้หญิงคนนี้ยังไง ฟังคุณทุกอย่าง”

“ต่อให้คุณฆ่าเธอ ผมก็ไม่มีความเห็นใดๆ”

คำพูดเจตนาฆ่าของลู่โป๋หานก้องอยู่ในห้อง และหลิวเจียที่อยู่บนพื้นก็ตัวสั่นอย่างรุนแรง

ในเวลานี้ เธอถูกปกคลุมไปด้วยเลือดและผมที่กระเซิงและยุ่งเหยิน

เธอคลานไปตรงหน้าของถังเฉาเหมือนกับสุนัข ก้มกราบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“คุณถัง ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรดูถูกคนอื่น”

“ได้โปรด อย่าฆ่าฉัน ฉันยังไม่อยากตาย... ได้โปรด เห็นฉันเหมือนตดและปล่อยมันไปเถอะ!”

ถังเฉาโบกมือของเขา “แค่ไล่ออกก็พอแล้ว ไม่ต้องถึงกับฆ่า”

“ยังไม่รีบขอบคุณคุณถังอีก ที่ไว้ชีวิตต่ำๆของคุณ!”

ลู่โป๋หานวางเท้าบนตัวของหลิวเจีย

“ขอบคุณคุณถัง ขอบคุณคุณถัง!”

หลิวเจียก้มกราบลงอย่างแรง แต่ไม่กล้าแม้แต่จะลุกขึ้น ดังนั้นเธอจึงคลานออกไป

ฉากนี้ กระตุ้นหัวใจของเห้อหยางและหูเยว่เยว่อย่างลึกซึ้ง พวกเขางงไปเลย

ลู่โป๋หาน เป็นถึงคุณชายของตระกูลลู่เลยนะ แม้แต่ลู่โป๋หานก็ให้ความเคารพต่อถังเฉา

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเขา...

เมื่อพวกเขานึกถึงการเยาะเย้ยที่พวกเขามีต่อฟางหย่าก่อนหน้านี้ พวกเขาก็รู้สึกหนาวเย็นที่แขนขา

“คุณถัง คุณมาที่เมืองเจียงเฉิง ทำไมไม่บอกผม เพื่อที่ผมจะได้ไปรับคุณไงล่ะ”

ลู่โป๋หานเช็ดเหงื่อเย็นออกจากหน้าผาก แล้วพูด

“แจ้งล่วงหน้าให้คุณ ก็จะไม่มีละครที่สนุกแบบนี้ไม่ใช่หรือ?”

ถังเฉามองดูโครงสร้างของเยว่หูหยวน และประหลาดใจ "เยว่หูหยวน ไม่สามารถเข้าไปได้เว้นแต่จะเป็นคู่รัก ห้องที่จองแล้วยกเลิกไม่ได้ อาหารที่เหลือไม่อนุญาตให้ห่อกลับไป ถ้าเอากลับไป ก็จะเป็นคนบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอก ไม่เลว ไม่เลวจริงๆ"

เมื่อได้ยินคำพูดของถังเฉาที่มีความหมายแฝง ลู่โป๋หานก็รีบโค้งคำนับ “คุณถัง ขอโทษ! แก้ไข ผมจะแก้ไข!”

"ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!"

ถังเฉาตะโกนอย่างโกรธเคือง

ลู่โป๋หานวิ่งออกไปราวกับได้รับการอภัยครั้งใหญ่

ในขณะนี้ เขาตระหนักว่า ข้อเสนอที่ให้ตระกูลลู่แสร้งทำเป็นยอมจำนนต่อถังเฉานั้น ดูเหมือนจะไม่ราบรื่นอย่างที่เขาคิด

นอกจากได้รับประโยชน์มาบ้างแล้ว สิ่งที่เขาต้องเผชิญคือถังเฉาที่เจ้าอารมณ์และอารมณ์แปรปรวน

เมื่อเห็นลู่โป๋หานที่หนีออกจากที่นี่ เห้อหยางและหูเยว่เยว่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดังด้วยซ้ำในขณะนี้และเดินย่องเพื่อหนีออกจากที่นี่

ในขณะนี้ เสียงล้อเลียนของถังเฉาก็ดังขึ้น

“พวกคุณสองคน ประธานของจวี้เฟิงกรุ๊ปยังไม่มา พวกคุณจะไปที่ไหน?”