ตอนที่ 47
บทที่ 47 การสั่งห้ามในโลกธุรกิจ
October 21, 2026
บทที่ 47 การสั่งห้ามในโลกธุรกิจ
เหลยกวางกรุ๊ปเป็นบริษัทปล่อยกู้ที่ขึ้นชื่อของเหมืองหมิงจู ขั้นตอนยุ่งยากแตกต่างจากการกู้ยืมเงินจากธนาคาร ถ้าไปกู้ยืมเงินกับเหลยหวางกรุ๊ปต้องการเพียงแค่บัตรประจำตัวใบเดียว
เพียงแค่ว่า ดอกเบี้ยก็สูงมาก
จ้าวลิ่วก็พึ่งการปล่อยกู้สร้างรายได้ ค่อยๆพัฒนาเป็นที่สุดยอดกับอำนาจใต้ดินของเมืองหมิงจู จนมาถึงจุดนี้ การฆ่าคนจุดไฟในอดีตนั้นได้เลิกไปนานละ และทำค้าขายสุจริต
แม้ดอกเบี้ยจะสูงกว่าธนาคาร แต่ก็ยังคงมีคนรับความเสี่ยงมากู้ยืมเงิน ผู้คนที่สุจริตก็ไม่ขี้เกียจไปสนใจ
ในทุกวันนี้ การมีทัศนคติที่อ่อนโยนต่อลูกค้าถึงจะเป็นแกนนำหลัก
แต่ว่า ช่วงนี้จ้าวลิ่วหงุดหงิดมาก เพราะคนรักของเขาถูกตีจนเสียโฉม
ว่ากันว่าผู้หญิงก็เหมือนเสื้อผ้า แต่ใครก็อยากใส่เสื้อผ้าที่สวยๆทั้งนั้น----มีวันหนึ่ง เสื้อของคุณถูกคนอื่นตัดจนเป็นรู คุณจะโกรธหรือไม่？
เปลี่ยนตัวใหม่ต้องใช้เงินไหม？ยังเสียหน้าอีก
และ ก็ยังรู้ว่าคนร้ายที่ตีผู้หญิงของเขา กลับเป็นไอ้คนที่ไร้ประโยชน์ที่ไม่เข้าระดับของครอบครัวเล็กๆ นี่ยิ่งทำให้จ้าวลิ่วโกรธเข้าไปใหญ่
ในขณะที่เขากำลังคิดวางแผนจะแก้แค้นตระกูลหลินยังไงอยู่นั้น เลขาพุ่งเข้ามาอย่างแตกตื่น
“ประธานจ้าว เกิดเรื่องแล้ว คนจากสำนักใหญ่มา”
ฟังคำนี้ปุ๊บ จ้าวลิ่วเกือบกระโดดลงจากที่นั่ง ตกใจจนเหงื่อออกทั้งตัว
คนจากสำนักงานใหญ่？！
เขามีมาจนถึงทุกวันนี้ ก็ยังไม่เคยเห็นคนของสำนักงานใหญ่เลย
เมื่อก่อนทำผิด ก็แค่คนของสำนักสาขาตามหาเขา แม้เป็นเรื่องที่ใหญ่หน่อย ก็ไปแค่สำนักงานเขตเท่านั้น
จ้าวลิ่วบังคับตัวเองให้สงบเย็นลง ทบทวนเรื่องที่ตัวเองทำในช่วงนี้ ว่ามีตรงไหนทำผิดหรือเปล่า
แต่ว่าทุกเรื่องก็ถูกกฎหมาย ทำไมถึงได้ดึงดูดความสนใจของสำนักงานใหญ่ล่ะ？
“เชิญเขาเข้ามาก่อน”จ้าวลิ่วรีบร้อนจัดการเสื้อตัวเองให้เรียบร้อย และยังปรับสีหน้าบนใบหน้า
คนของสำนักงานใหญ่ ล้วนเป็นผู้ที่เก่งกาจมาก เวลาพูดต้องระวังให้มาก ในกรณีที่เราประมาท ถูกชักนำเข้าไป……
สักพัก คนในเสื้อสูทรองเท้าหนัง ผู้ชายหล่อผูกเนคไทเดินมา
สิ่งที่ทำให้จ้าวลิ่วตกตะลึงนั้น คนสำนักอู๋นี้ยังเด็กจนเกินไป ดูๆแล้วน่าจะมีอายุแค่ยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี
สำหรับอายุเท่านี้ก็ได้มายืนในตำแหน่งนี้ ไม่ใช่เพราะมีเบื้องหลังที่คอยหนุน ก็คือความสามารถที่โดดเด่น
“คุณอู๋นี่เก่งจริงๆเลยในขณะที่ยังหนุ่มอยู่ อายุน้อยๆ ก็เข้าถึงสำนักงานใหญ่” จ้าวลิ่วได้ยิ้มออก พูดอย่างประจบ
“ความบังเอิญล้วนๆ”
อู๋เฟยได้ยิ้มออกอย่างฝืน นั่งอยู่หน้าของจ้าวลิ่ว
“คุณอู๋ สูบไหม？”
จ้าวลิ่วก็ไม่ได้ถือสา นำเอาบุหรี่ที่ดีออกมา ส่งให้อู๋เฟย
“ไม่ละ”
อู๋เฟยปฏิเสธ กล่าว： “ที่ฉันมาคือมีเรื่องจะคุยกับคุณหน่อย พูดจบก็กลับ”
“เรื่องอะไร？”
ภายนอกจ้าวลิ่วยิ้มเล็กน้อย ภายในกลับตื่นเต้นมากจนไม่รู้จะทำยังไง
“จ้าวลิ่ว หลายปีนี้คุณก็ปรับตัวดีขึ้นเยอะบ้างละ เริ่มทำธุรกิจสุจริตอย่างจริงจัง ยังบริจาคเงินให้การกุศลไม่น้อย ช่วยเหลือเด็กๆที่ไม่มีปัญญาเรียนหนังสือก็มาก……”
อู๋เฟยกล่าวกับจ้าวลิ่วด้วยรอยยิ้ม แต่ว่า ยิ่งอู๋เฟยพูดอย่างนี้ ใจจ้าวลิ่วยิ่งอยู่ไม่เป็นสุข
สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงแค่การเกริ่น อู๋เฟยยังไม่ได้บอกจุดหมายจริงๆ
“เรื่องดีเหล่านี้ที่คุณเคยทำ อยู่ในสายตาพวกเราตลอด นับถือพฤติกรรมของคุณนี้จากใจจริง แต่ว่า……”
อู๋เฟยหยุดไปซะพัก แล้วมีความหมายลึกซึ้งที่น่าสนใจกล่าวต่อว่า： “อย่าทำชั่วเพราะสิ่งที่เล็กน้อย ความคิดร้ายๆบางอย่าง ห้ามมีเด็ดขาด”
หัวใจของจ้าวลิ่วเต้นแรง แก้มก็กระตุกอย่างรุนแรง： “คุณอู๋พูดให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยได้ไหม หากจ้าวลิ่วทำตรงไหนผิดไป ฉันแก้ไขแน่นอน……”
อู๋เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่านี่ก็ได้เวลาละ เพิ่งจะกล่าวอย่างไม่รีบร้องว่า： “คุณมีความคิดที่จะแก้แค้นตระกูลหลินใช่ไหม？” “……”
เมื่อคำนี้ออกมา จ้าวลิ่วตกใจแทบตายไป เขามีความคิดนี้จริง แต่เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย สำนักใหญ่รู้ได้ยังไง？
หรือมีคาถาอ่านใจคน？
“ฉันถูกใส่ร้าย ช่วงหลายปีนี้ฉันมุ่งแต่หาเงินสร้างรายได้และทำงานการกุศล แล้วยังจะไปทำเรื่องฆ่าๆแกงๆได้ยังไง？”
จ้าวลิ่วเรียกความยุติธรรม：“จะว่าไป ฉันก็ไม่รู้จักตระกูล”
อู๋เฟยยิ้มออกมาจางๆ： “คุณจ้าว คุณอย่าเพิ่งตื่นตระหนก ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะจัดการคุณยังไง”
จ้าวลิ่วไม่สามารถเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่เข้าใจอู๋เฟยเลยว่าเล่นอะไรอยู่