ตอนที่ 48
บทที่ 48 ภัยพิบัติอันร้ายแรง
October 21, 2026
บทที่ 48 ภัยพิบัติอันร้ายแรง
ในเวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที ผู้คนในตระกูลหลินก็ประสบสองสภาพความโศกเศร้าและความสุข
ยังคงจมอยู่กับการตกลงจะร่วมงานต่อและความสุขของครอบครัวตระกูลหลิน วินาทีต่อมา หลี่ถาวก็ได้กล่าวว่าคนเดียวที่จะเป็นตัวแทนได้คือหลินเจิ้นสง และ นอกจากหลินเจิ้นสงแล้วคนอื่นๆในตระกูลหลินจะถูกจดบันทึกไว้ในบัญชีดำของบริษัทลี่จิง！
นี่มันแนวคิดอะไร?
เท่ากับว่า นอกจากหลินเจิ้นสงแล้วคนอื่นๆถูกบริษัทลี่จิงสั่งห้ามแล้ว！
โดยเฉพาะหลินฉ่ายเวยกับโจวเหม่ยหยูน ชื่อของเธอสองคนนั้นถูกหลี่ถาวแยกออกมาต่างหาก สีหน้าสองแม่ลูกนั้นรู้สึกโกรธมาก
“นี่มันอะไรกัน? การสั่งห้ามในโลกธุรกิจ?”
โจวเหม่ยหยูนกล่าวอย่างโกรธ： “ถึงแม้ว่าพวกเขาเป็นบริษัทใหญ่ ก็ไม่สามารถทำเรื่องเอาแต่ใจอย่างนี้ ไม่ได้ ฉ่ายเวย แกไปถามให้รู้เรื่องซิ！”
พวกเธอยังหวังเพื่อจะหารายได้จากการร่วมงานนี้อยู่เลย สุดท้ายกะพริบตาเดียวก็ถูกบันทึกเข้าองค์กรบัญชีดำซะงั้น
หลินฉ่ายเวยก็คิดไม่ตกว่าทำไม ว่าทำไมมีแค่คุณพ่อของตัวเองคนเดียวที่ได้ข้อยกเว้น ตอนนั้น ได้โทรหาเบอร์หนึ่ง
ไม่นาน มีคนรับสาย เป็นเสียงเย็นชาของหลี่ถาวที่ลอยออกมา：“ยังมีเรื่องอะไรอีก？”
“เลขาหลี่ นี่มันหมายความว่าอะไร อะไรคือการที่เราถูกบันทึกในองค์กรบัญชีดำตลอดไป เหมือนว่าพวกเรายังไม่เคยมีเรื่องกับบริษัทลี่จิงไหม？” หลินฉ่ายเวยระงับความโกรธไว้ กล่าวถาม
จากนั้น หลี่ถาวแค่หัวเราะเย็นชา：“นี่เป็นคำสั่งของเบื้องบน ถ้าจะถาม ไปถามประธานหลินไป”
น้ำเสียงที่ดูเหมือนเย้ยหยิ่งนั้น ทันใดนั้นหลินฉ่ายเวยรู้สึกว่าถูกเหยียดหยาม แต่เธอ ยังไม่กล้าที่จะโจมตี เถียงด้วยเหตุผลว่า：“ฉันจะพบประธานหลิน”
“ขอโทษ ด้วยฐานะของคุณ ยังไม่สามารถที่จะพบเจอกับประธานหลิน”
หลี่ถาวอธิบายอย่างมีเหตุผล： “ประธานหลินมีงานให้ยุ่งทุกวัน ตารางงานของทุกวันถูกจัดเต็มหมด จะเอาเวลาที่ไหนมาสนใจเรื่องไร้สาระเหล่านั้นของพวกคุณ？”
“คุณ----” หลินฉ่ายเวยโกรธจนไม่รู้จะพูดอะไรดี
“คุณหลิน บริษัทลี่จิงทำกับตระกูลหลิน ถือว่ามีความเมตตากรุณามากพอแล้ว หากพวกคุณยังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอีก ก็อย่าหาว่าพวกเราใจร้ายละกัน！”
น้ำเสียงหลี่ถาวเปลี่ยนเย็นชาทันที：“คนเป็นคนทำ เบื้องบนดูอยู่ ทำเรื่องชั่วเยอะไป กรรมจะตามสนองแน่”
คำพูดนี้พูดจนทำให้สีหน้าหลินฉ่ายเวยเปลี่ยนไปเล็กน้อย ตระกูลหลินทำเรื่องชั่วอะไร?
คำพูดแบบนี้ หากโดยปกติแล้ว หลี่ถาวจะไม่พูดเด็ดขาด แต่ว่าครั้งนี้ ดูเหมือนว่าประธานหลินจะโกรธจริงๆ มอบอำนาจให้หลี่ถาว เธอถึงได้สั่งสอนตระกูลหลินอย่างนี้
“เลขาหลี่ คุณช่วยไปขอความกรุณากับประธานหลินหน่อยได้ไหม？”
หลินฉ่ายเวยขมปาก กล่าวขอร้อง：“การร่วมมือในครั้งนี้มันสำคัญกับพวกเรามาก”
“ลองนึกดูดีดีว่าช่วงนี้ไปมีเรื่องกับใครหรือเปล่า แล้วค่อยมาคุยกับฉัน”
หลี่ถาวพูดจบอย่างเย็นชา แล้วก็วางสายไป
หลินฉ่ายเวยนำคำพูดทุกคำพูดที่หลี่ถาวพูด พูดซ้ำอีกรอบ ทุกคนในตระกูลหลิน เข้าสู่โหมดนิ่งคิด พยายามนึกว่าช่วงนี้ได้ไปมีเรื่องกับใครมาหรือเปล่า
แต่ว่า นึกมาครึ่งวันละ ก็นึกไม่ออกว่าไปมีเรื่องกับใครมา
“หรือว่าจะเป็นไอ้ไร้ประโยชน์นั่น......”
หลินฉ่ายเวยพูดอยู่คนเดียว แต่หลังจากนั้น ความคิดนี้ก็ถูกลืมไป เขาคงไม่มีความสามารถมากขนาดนี้
นึกไม่ออก ไม่นึกจะดีกว่า ณ เวลานี้ บรรยากาศในห้องรับแขกตระกูลหลินมันแปลกจนบอกไม่ถูก สายตาที่ไม่ปกติของทุกคนมองไปทางหลินเจิ้นสง
บางคนสงสัย บางคนตาแดง ที่มากไปกว่านั้นคือการมองด้วยกันคาดหวัง
หลังสีหน้าที่ดูไม่ได้ของหลินฉ่ายเวยกับโจวเหม่ยหยูนนั้น ก็กลับสู่ปกติ