บทที่ 481 คุณหยุดมันไม่ได้

เซี่ยหย่งเฉิงในขนาดที่พูดก็จะเดินขึ้นไปคาดไหล่ของถังเฉา

ถังเฉาหันหัวอย่างแรงพร้อมกับเสียงตะคอก และคว้าไหล่ของเซี่ยหย่งเฉิง

“อ้า......”

ที่ประตูทางเข้า ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องของเซี่ยหย่งเฉิงก็ดังขึ้น

“ปล่อยมือ ฉันให้คุณปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”

เซี่ยหย่งเฉิงมองถังเฉาด้วยหน้าตาดุร้าย

เขาไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะเตะโดนแผ่นเหล็กจริงๆ

ถังเฉาดูเย็นชาและไม่แยแส：“ที่ฉันมาตระกูลเซี่ย เพราะได้รับเชิญจากผู้นำของตระกูลจริงๆ ทำธุระเสร็จก็จะจากไปเอง เข้าใจไหม? ”

หลังจากพูดจบ ก็ปล่อยเซี่ยหย่งเฉิง

เขาจับข้อมือด้วยความเขินอาย เมื่อกี้ข้อมือของเขาเกือบหักเหมือนเก้าสิบองศา

ไม่ต้องสงสัยก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ฟังสิ่งที่ถังเฉาพูดเลย

เขามองไปที่ถังเฉาอย่างดุเดือดและขู่ว่า: “กล้าที่จะลงไม้ลงมือกับคนตระกูลเซี่ย ที่หน้าบ้านของตระกูลเซี่ย ฉันคิดว่าคุณเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่! ”

“โดยเฉพาะวันนี้เป็นวันเกิดของเจ้าหญิงน้อย”

คำพูดของเขาทำให้ถังเฉาตะลึงไปครู่หนึ่ง

เซี่ยอวี่ซิงก็คือลูกสาวของเซี่ยสิงจู๋ วันนี้เป็นวันเกิดของเซี่ยอวี่ซิง

ไม่น่าถึงมีรถเยอะแยะจอดอยู่หน้าประตูแบบนี้

ความขัดแย้งที่นี่ ดึงดูดความสนใจของผู้คนที่อยู่ในคฤหาสน์อีกด้วย

ไม่นานก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมา

“เกิดอะไรขึ้น?”

ที่เดินอยู่ข้างหน้าสุด เป็นชายวัยกลาง มีหน้าตาสง่างามที่ดูคล้ายกับเซี่ยสิงจู๋

เมื่อเห็นคนนี้เซี่ยหยงเฉิน ก็ตะโกนอย่างตื่นเต้นทันที: “คุณอารอง!”

คนนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเซี่ยสิงจู๋ เซี่ยสิงหู่

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ถังเฉาและผู้บ้าการแพทย์: “พวกคุณเป็นใคร ทำไมพวกคุณถึงมาก่อเรื่องหน้าประตูขอบตระกูลเซี่ย!”

ไม่รอถังเฉาได้พูด เซี่ยหยงเฉินก็พูดก่อนว่า：“คุณอารอง วันนี้ทุกคนมาที่นี่เพื่อฉลองวันเกิดของเจ้าหญิงน้อย แต่คนสองคนที่ไม่ทราบที่มานี้อยากจะเข้าไปข้างใน!”

“เขายังอ้างว่าได้รับเชิญจากผู้นำ ฉันห้ามเขา แต่เขาเกือบจะหักมือฉัน”

“อะไร?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆเซี่ยสิงหู่ก็มืดมนในทันที

เขาคือพี่ชายคนโตของเซี่ยสิงจู๋ เซี่ยสิงหลง

ข้างหลังพวกเขา มีกลุ่มรุ่นน้องจากตระกูลเซี่ยตามมา แต่ไม่เห็นเงาเซี่ยอวี่ซิง

เซี่ยหรูหลงก็ไม่อยู่เช่นกัน

คนเดียวที่ถังเฉาสนใจ คือชายหนุ่มผู้เงียบขรึม

รูปร่างหน้าตาของเขาไม่ได้โดดเด่นในฝูงชน และสามารถอธิบายได้ว่าดูธรรมดาและน่าเกลียด

แต่อย่างไรก็ตาม มันทำให้ถังเฉารู้สึกสงบเหมือนน้ำในแม่น้ำ

เซี่ยสิงหู่ตะโกน：“พวกคุณกล้าหาญมาก คุณกล้ามาที่ตระกูลของฉันในนามของผู้นำตระกูลเซี่ย”

แม้ว่าชื่อถังเฉาจะแพร่หลายไปทั่วในเมืองเจียงเฉิง แต่ก็มีเพียงไม่กี่คนที่ได้พบเขาจริงๆ

ดังนั้นถังเฉายืนอยู่ต่อหน้าพวกเขา ก็ไม่มีใครรู้จัก

โชคดีที่ถังเฉาได้พูดจุดประสงค์ที่มา: "ฉันมาเพราะโรคของเซี่ยอวี่ซิงโดยเฉพาะ "

เมื่อคำพูดนี้ออกมา เซี่ยสิงหู่และเซี่ยสิงหลงต่างก็ประหลาดใจ: "คุณเป็นหมอเหรอ?"

ถังเฉากับผู้บ้าการแพทย์ต่างก็พยักหน้า

“คุณบอกว่าคุณคือหมอ คุณก็เป็นหมอจริงๆเหรอ?”

ทันทีที่พูดจบ เสียงของชายที่สงบและต่ำก็ดังขึ้นจากฝูงชน

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนตระหนักรู้ถึงชายหนุ่มผู้เงียบขรึม

ในมือของเขาถือลูกบอลเหล็กสองลูก เขาหมุนอย่างยืดหยุ่น ดวงตาของเขามองไปที่ถังเฉาอย่างสงบ

“คุณคือใคร”

ถังเฉาหรี่ตาลงเล็กน้อย

ชายหนุ่มค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ปิดบังตัวเองและพูดชื่อของเขา

“เชี่ยหรูหู่”

ดวงตาของถังเฉา ควบแน่นทันที

แค่จากชื่อ เขาสามารถบอกได้ว่าคนนี้เป็นใคร

น้องชายของเซี่ยหรูหลง

หรูหลงหรูหู่

เขาก็คือลูกชายของเซี่ยสิงหู่เหมือนกัน